«Ո՞վ ես դու», «Ո՞վ էիր` մինչ
ունեցար մայր ու հայր» կամ «Ով է քարշ տալիս իր ետևից քո մարմինը»:
Ուոթս կարդալով` հասկացա, որ
անհետաքրքիր մեծ եմ դառնում:
«Միակ փիլիսոփայական հարցը, որն
արժանի է ուշադրության՝ ինքնասպանություն գործել,թե ոչ»:
Գիտե՞ք էդ գործընթացից փախչել
չի լինում: Սկզբում սկսում ես ինքնասպանությունից վախենալ: Հետո սկսում ես պատճառներ
գտնել` կյանքդ իմաստավորելու: Մի սուտ իմաստ գտնելուց հետո կառչում ես նրանից: Ու ինչ-որ
ժամանակ հետո պետք է ֆեյսբուքում գրառում անես. «Ես գտա իմ տեղը»: (Հասկանում ե՞ք չէ,
որ էս արտահայտությունը ամեն մեկի մոտ ուրիշ կերպ է ստացվում:)
«Հնդիկները հասկանում էին դա,
և դրա շնորհիվ իրական «ես»-ը կոչեցին Ատման (Atman). Մարդ, ով ոչ մի տեղ չի շտապում,
քանի որ միշտ գտնվում է ինքն իր կողքին (at-man). »
Մետրոյից շատ եմ օգտվում: Շատ
եմ սիրում մետրոն: Մետրոյի տեմպը: Շենթավիթից Գործարանային գնալուց` Արևի առաջին շողերն
էլ եմ շատ սիրում, բայց ամենաշատը մետրոյում կարդալն ու մետրոյի մադրկանց եմ սիրում:
«Գիտակցույթանս մեջ հանգիստ չկա:
Խնդրում եմ` հանգստացրեք նրան:»
Մետրոն իդեալական ա Ուոթս կարդալու
համար:
«Հենց մենք ենք ինքնադիտարկման
համակարգը, որ հիշեցնում է Ուռաբարոս օձին, որը բռնում է սեփական պոչից փորձելով ինքն
իրեն կուլ տալ: Դա նման է «Ո՞վ եմ ես» հարցի փնտրտուկներին: Մենք ասում ենք «Ես ուզում
եմ տեսնել ինձ», բայց մի հատ ձեր գլխի մեջ նայեք: Ի՞նչ եք այնտեղ տեսնում: Այնտեղ մութ
չէ, ձեր աչքերի ետևում նույնիսկ մթություն չկա, բայց լիարժեք ոչինչ: Որին կարող ես
ավելացնել ինչ-որ բան:»
Մի օր որ հարստանամ գովազդների
տեղակ Ուոթսի խոսքերն եմ փակցնելու, ախր իրա ամեն բառը մեզ բոլորիս պետք ա:
«Կյանքը դա երաժշտություն է,
ու չկա սկզբունք որին համաձայն երաժշտությունը պետք է հնչի:»
Երբ դռները բացվում են, սկզբում
նայում եմ կոշիկներին, հետո ձեռքերին, հետո տեսնում եմ ատամները ու սկսում եմ մտածել:
Սկսում եմ մի հատված առանձնացնել որ տամ կարդա:
Մի հատ աղջիկ էր ամբողջ ուժով
քսվել էր:
«Երբ ես զգում եմ որ ինձ բավարար
չէ միայն երջանիկ լինելը, ես ուզում եմ վստահ լինել որ ինձ երջանիկ եմ զգում, որպեսզի
ոչինչ բաց չթողնեմ: »
Մի հատ պապիկ էր իր թոռնիկ աղջկա
հետ: Իրանց էներգիաները անհավասար էին բաշխված աղջկա մոտ 100-ից 80%ն էր, իսկ պապիկի
մոտ մնացած 20-ը: Ինձ թվում ա պապիկը էս մասը կհասկանար, որովհետև ինչ-ինչ ինձանից
շատ ա երեխեքի հետ շփվում:
«Մանուկ ժամանակ մենք շատ իմաստուն
էինք, որովհետև մենք գիտեինք դա: Մենք ասում էինք. «Ուա! Ուա!»: Այդ ձայները չունեն
իմաստ ու նպատակ: Տիեզերքն էլ է այդպիսին:»
Մի հատ տղա էր, հաստատ ծրագրավորող,
հաստատ գործից հետո, ու հաստատ վաղուցվանից երգ չէր լսել: Հենց լսել, ոչ թե ուղղակի
լռությունը ծածկել, հասկանում եք չէ՞:
«Երբ մենք երաժշտություն ենք
լսում, մենք գործ ունենք ոչ թե անցյալի կամ ապագայի հետ, այլ հավերժ տևող ներկայի:»
Ինձ Ուոթսի մեջ դուր ա գալիս
են, որ իրան բոլորը կնկալեն, իրանից կսովորեն:
« «Ես պետք է կատարելագործվեմ»
գաղափարի մեջ առկա է բացահայտ դժվարություն՝ եթե ես պետք է կատարելագործվեմ, ապա «ես»-ը
որը կատարելագործում է, և «ես»-ը որը կարիք ունի կատարելագործվելու, դա նույն «ես»-ն
է: Այդպես մենք ընկնում ենք փակ շրջան: »
Ինքը բոլորի համար ա գրում: Հա
ի՞նչ վատ կլիներ որ էդ վախենալու պատգամավորների նկարների տեղակ իրա բառերը լինեին:
Ու մի հատ աղջիկ կար, մեծ պայուսակով
ու ֆլեյտայով, տեսքից երևում էր որ մոռացել էր սանրվել ու էլի շտապում էր:
«Կարող եմ ե՞ս ընդհանրապես ցանկանալ,
չցանկալ: Ռացիոնալ ես հասկանում եմ, որ կապվելով ինձ, ես խանգարում եմ ինձ, բայց ո՞նց
ես ազատվեմ կապվածությունից, չվերածելով ազատվելը հերթական մի կախվածության:»
Ուոթս կարդալով հասկացա որ դեռ
հույս կա:
«Եւ երբ ֆիզիկոսը փորձում է ներխուշել
ստրուկտուրայի խորքերը, նա հայտնաբերում է, որ հենց դիտարկման գործողությունը թույլ
չի տալիս նրան տեսնել այն, ինչը առավել հետաքրքիր է:»
Հ.Գ. դուք էլ ե՞ք մեջբերումները
շատ հանգիստ տղամարդու ձայնով կարդում:
Комментариев нет:
Отправить комментарий