Ինչպես եմ կազմակերպում իմ լրացուցիչ կրթությունը և որտեղ

Լրացուցիչ կրթությունը կազմակերպելը դժվար է: Մանավանդ, երբ դու սովորում ես երկու տարբեր դպրոցներում.մեկը հանրակրթական՝ «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիր, մյուս երաժշտական՝ Արմեն Տիգրանյանի անվան երաժշտական դպրոց, և նշեմ, որ այդ դպրոցները գտնվում են քաղաքի տարբեր մասերում: Ու այստեղ դեռ հարց է մնում, լրացուցիչը երաժշտականն է, թե  հանրակրթականը: Գիտե՞ք դասացուցակ կազմելիս, ամեն մեկն իր մասին է մտածում: Ամեն մեկն՝ ուսուցչից մինչև սովորող, ու սովորողի ծնող: Դա մի կողմից զզվելի է, մյուս կողմից էլ՝ հասկանալի: Ու ամեն տարի մինչև ամենօրյա դասացուցակս կազմվում է, սեպտեմբերն արդեն ավարտվում է: Կազմելիս միշտ մոռանում ես երթուղայինների չկազմված ու ընդմիշտ փոփոխվող «դասացուցակի» մասին: Կրթահամալիրիս շնորհակալ եմ, որ վստահում է իմ գիտակցությանը ու հնարավորություն տալիս, որպեսզի ընտրեմ իմ հանրակրթական դասերը, և դասերի ժամերի քանակը: Ու հիմա ես գիտակցում եմ, որ երկուսն էլ իմ համար հանրակրթական են, երկուսն էլ կարևոր, նույնիսկ երաժշտական ավելի կարևոր: Սիրեցի երաժշտությունն, ու հասկացա, որ լրացուցիչն դարձավ հանրակրթական: Ու էստեղ կորավ ժամանցի հասկացողությունն, ու հենց երաժշտականը դարձավ ժամանց: Անցյալ տարի կորցրեցի լրացուցիչ ու հանրակրթական դասերի տարբերությունը, ու ավելին ասեմ՝ հեռացա կրթահամալիրից, բայց հասկացա, որ կրթահամալիրը պակասում է: Հիմա չկա տարբերություն ու այսպես լավ է: Երբ երկու տեղն էլ հաճույք ես սստանում, ու գիտելիք: Ինձ թվում ա՝  ինձ մոտ ստացվել է լրացուցիչ կրթությունը կազմելը: 

Ժամանցը Երևանում... իմ Երևանում

Երևանն ինձ համար ոնց-որ իմ սենյակը լինի (որը ես երբեք չեմ ունեցել): Ես ամեն մի ծակ ու ծուկ մտնում եմ ու ինձ հարմար եմ զգում այնտեղ: Վերցնում եմ ընկերներիս ու գնում եմ որևէ տեղ: Ամեն տեղ ինձ հարմար եմ զգում: Դա իմ ժամանցն է Երևանում... իմ Երևանում:

Ուզում եմ ասել Երևանը ինձ համար միայն մեր խղճուկ Հյուսիսային պողոտան չէ, հաշվի առեք:

Բայց եթե մյուս կողմից նայես, 14-16 տարեկան աղջիկների և տղաների համար նորմալ ժամանցի կենտրոն չկա, ավելի ճիշտ, շատ քիչ են: Չեմ սիրում այս փնթփնթան կարգավիճակը, որովհետև անձամբ ինձ ժամանցի կենտրոնների բացակայումը չի նեղում: Բայց, օրինակ, ընտանքիս, այդ փաստը շատ է նեղում , նրանք չգիտեն, թե որտեղ նշեն ծնունդս: Ոչ մի նորմալ տեղ չկա: Մի տեղ ռաբիս ա, մի տեղ էրեխու ձենով խոսոցող ծաղրածու, մի տեղ էլ քյառթու կարաոկե ա: Ծնունդի հարցը շատ բարդ հարց ա, բայց մյուս կողմից, եթե ուղղակի ուզում ես անցկացնել ժամանց ընկերներով, շատ լավ տեղեր կան. օրինակ՝ Time cafe-ներ, գնում ես ու սկսում ես ջրիկանալ : Այնտեղ քեզ և հարմար  ես  զգում, և անկաշկանդ:

Ինձ չեն առաջարկում շատ բան, բայց ես փնտրում եմ, իսկ ով փնտրում է, նա էլ գտնում է: Բողոքել չեմ սիրում...  Կարևորը մարդիկ ենՙ ում հետ անցկացնում եսՙ ոչ թե վայրը:

Ոչ մի ընդհանրություն: Առակ չարի և բարու մասին

Զայրույթը ուներ մի տղա: Տղայի անունը՝ չարք: Այնքան չարությամբ լի էր տղան, որ նույնիսկ զայրույթին էր դժվալ: Եւ նա որոշեց Զայրույթը ամուսնացնել որդուն, որևէ բարերարի հետ: Ո՞վ գիտի, կարող է մի-քիչ հանգստանա տղան և կյանքի վերջին տարիները նրանց երկուսի համար էլ հեշտ կլինի:
Փախցրեց նա Ուրախությանը և ամուսնացրեց նրա Չարքի հետ:
Այդքան էլ երկար չտևեց այդ պարտադրված և կամքից դուրս ամուսնությունը: Բայց ամուսնությունից մնաց մի երեխա, որին էլ կոչեցին՝ Չարաճճի:
Այո, ոչ մի ընդհանուր բան չի կարող լինել բարու և չարի միջև: Բայց եթե հանկարծ մի բան լինի, այդ բանից բարի բան մի սպասի:

Թարգմանեց՝ Լուսինե ՄԼՔԵ-Գալստյանը... ես էլի :)
Աղբյուրը այստեղ

Կրթահամալիրիս հիմնը... ԱՆԴԱՍՏԱՆ

Անդաստան

Արևելյան կողմն աշխարհի
Խաղաղությո՜ւն թող ըլլա…
Ո՛չ արյուններ, քրտինք հոսին
Լայն երակին մեջ ակոսին.
Ու երբ հնչե կոչնակն ամեն գյուղակի՝
Օրհներգությո՜ւն թող ըլլա:

Արևմտյան կողմն աշխարհի
Բերրիությո՜ւն թող ըլլա…
Ամեն աստղե ցող կայլակի,
Ու ամեն հասկ ձուլե ոսկի.
Եվ ոչխարներն երբ սարին վրա արածանին՝
Ծիլ ու ծաղի՜կ թող ըլլա:

Հյուսիսային կողմն աշխարհի
Առատություն թող ըլլա…
Ոսկի ծովուն մեջ ցորյանին
Հավետ լողա թող գերանդին.
Ու լայն ամբարն աղուններուն երբ բացվի՝
Բերկրությո՜ւն թող ըլլա:

Հարավային կողմն աշխարհի
Պտղաբերում թող ըլլա…
Ծաղկի՜ մեղրը փեթակներուն,
Հորդի գինին բաժակներուն.
Ու երբ թխեն հարսերը հացը բարի՝
Սիրերգությո՜ւն թող ըլլա:

Դանիել Վարուժան

Աղբյուրը՝ http://mar-amirchanyan.livejournal.com/141898.html