Երջանկություն ձեզ...

Կուզենամ լսես կարդալու ընթացքում
Ու էլի դու... կարող է իմ Տիեզերքը այդքան փոքր է, որ մենակ դու ես այնտեղ տեղավորվում: Ախր ամեն տեղ ես դու:
Արդյոք հնարավոր է այսքան սպասել: Սպասել ինչքան ես: Հավատալ: Ու դեռ հույսը չկորցնել: Ու տալ... ամեն օր... ամեն վայրկյան: Անկեղծությունս լիովին քեզ տվեցի... դառա կեղծ: Հիմա ես սովորական եմ... քո պատճառով, ավելի ճիշտ քո շնորհիվ: Ես սովորական կեղծ եմ: Սովորական կեղծ: Ու հիմա շուրջս անըդհատ էն ջութակի վերևի օկտավաներն են հնչում... ու ճնշում ինձ: Ռեալն ա այդպիսին: Որ ես կեղծ դառա... այնքան անկեղծության հետևից ընկա, դառա սուտ, դառա սովորական... դառա ԿԵՂԾ:
Դատարկությու՜Ն եմ... վակում: Զգալու հնարավորություն չունեմ: Ոչնչություն: Լույսս լրիվ է մարել: Ու հիմա դեռ ես ինչ-որ բան գտնում եմ իմ մեջ... գտնում եմ ու միանգամից տալիս: Չեմ մտածում: Ախր ինչի չեմ մտածում... չէ որ հետո նույն վիճակում եմ հայտվնում...
Երբ ոչինչ զգալ չեմ կարողանում, երբ գեղեցկությունը գնահատել չի ստացվում, երբ ոչինչ հայտնաբերել չի ստացվում, երբ քեզ հասկանալ չի ստացվում, երբ ոչնչի ժամանակ չի գտնվում, երբ անկեղծ լինել չի ստացվում...
Երևի ես մարում եմ... ուղղակի մարում... երաժշտության վերջին տակտն ա արդեն հնչում... Ու բոլորը հոգնել են, արդեն շատ տևեց ամեն ինչ: Իսկ ես դեռ հույս ունեմ որ չի ավարտվի ու հենց այս պահին ժամանակը կկանգնի, որովհետև գիտեմ որ հաստատ հետո լավ չի լինելու: Որովհետև հետո արդեն երաժշտությունը ավարտված ա լինելու, ու իմ լույսներ մարած ա լինելու...
Երջանկությու՜Ն ձեզ... չդառնաք իմ նման կեղծ, չընկնեք անկեղծության հետևից ու մի փորձեք զգալ... եթե պետք լինի կզգաք...

Ոնց-որ ֆիլմ լինի...

Ոնց-որ ֆիլմ լինի: Կյանքս իսկական ֆիլմ: Ու գիտեք ի՞նչ... ոնց-որ թե ես եմ գխավոր դերերում(թու-թու-թու): Առաջին անգամ եմ ինձ սենց զգում: Բոլորը այնքան ուրիշ են: Բոլորը ինձ հասկանում են: Բոլորը ինձ օգնում են: Բոլորը ինձ սիրում են: Բոլորին ես սիրում եմ: Բոլորին փորձում եմ օգնել... մեծ մասին էլ օգնում եմ:
Ես էլ եմ ուրիշ: Կոպյա կինոյի աղջիկն եմ: Սիրահարված եմ: Ստեղծագործում եմ: Երգում եմ դաշնամուրի դիմաց: Ազատ եմ: Կարծրատիպերից դուրս եմ: Ֆեյսբուքում լրված եմ: Ոչ էլ շատ սիրուն եմ: Կարևորը ես՝ ես եմ:
Ամեն օրս ոնց-որ ֆիլմից տեսարաններ լինեն: Իմ ֆիլմից: Սովորած տեսարաններ:
Ոչինչ չեմ ուզում փոխել... սցենարը ինձ լիով դուր է գալիս: Նենց չի որ կոմեդիա է ֆիլմս... չէ ուղղակի պրոբեմներն էլ ֆիլմային պրոբլեմներ: Էն պրոբլեմներն են, որ ֆիլմերում միշտ լուծվում են: Ես որ նմանեցնում եմ:
Գործողությունները կատարվեցին Այգում... այնտեղ սկսվեց ֆիլմս:
Այգին ես նորովին ճանաչեցի... ես դարձա այգուհոգում մշտական այցելու: Ինքը ինձ ընդունեց... գրկեց ու ընդունեց... որովհետև ես անկեղծ էի... կամ էլ դա էլ կար սցենարի մեջ:
Ու կյանքս սկսեց գլորվել... Բաներ պատահեցին, որոնք միայն ֆիլմերում են պատահում: Բաներ զգացի որ միայն ֆիլմի գլխավոր հերոսներն են զգում: Բաներ հասկացա... շատ բաներ: Մարդկանց ճանաչեցի: Ինձ անծանոթ, ծանոթ բոլորին ճանաչեցի: Ֆիլմ է՜՜՜, իսկական ֆիլմ:
Կարծես այգին իմ տունը դարձաձ լինի: Այնտեղ այնքան ուրիշ է... բոլորը ուրիշ են... ես էլ եմ ուրիշ...
Ու կրկին այգում ենք...
Երեքս ենք: Ժամանակը կանգնել է: Իմ մեջ էլ ժամացույց չկա: Աշխարհից կտրված եմ... կարելի է ասել այս աշխարհից չեմ: Զրուցում ենք: Ոչ մի բառիս համար չեմ ամաչում... ոչ մի բառս փոխել չեմ ուզում... կարծես սցենար կարդամ... չէ անգիր արած լինեմ... կամ էլ հենց այդ պահին սցենարը ստեղծեմ: Ամեն ինչ այնպես է ինչպես ես ուզում եմ լինի: Ոչ մի ավել բան չեմ ուզում: Կողքս երկուսն են: Երկուսին էլ սիրում եմ: Երկուսը այնքանը թանկ դառան: Շատ հանկարծակի դառան: Ու ես հասկացա, որ էլ չեմ կարենա առանց իրանց: Կարծես իրանք միշտ իմ մեջ եղել են: Միշտ Տիեզերքիս մեջ իրենց տեղը ունեցել են: Ու իրանց համար ես շատ սեր ունեմ մեջս պահած: Աչքերս ոնց-որ տեսախցիկներ լինեն... զգում են իրենց հայացքները... ֆոկուս են բռնում: Նրանք ինձ հասկանում են: Նրանք ինձ կարեկցում են: Իրանց ժպիտներն ինձ օգնում են:
Ուզում կանգնած ժամանակը էլի կանգնացնեմ: Որ իրանք չհեռանան... Չեմ ուզում իրանց մեջքը տեսնեմ... երբ գրկում եմ ուզում եմ ամեն մեկին հավերժ տարիներով գրկեմ, որ հանկարծ չգնան:
Ու գիտեք ինչու՞ է այս ամենը ֆիլմ, որովհետև ես զգում եմ, որ իրանք էլ չեն ուզում գնան: Տենց բաներ միայն ֆիլմերում է պատահում: Ու մենք կանգնած ժամանակը երկարացնում ենք: Այգու մի մասն ենք դառնում...
Ֆիլմը չի վերջանա... ֆիլմում մենք երեքս ենք... իսկ մենք չենք հեռվանա... ես հավատում եմ, ինչ-որ բան ներսումս այդպես է հուշում: Կարող է սցենարն է այդպիսին :)
Ու թող բոլորի կյանքը ֆիլմ լինի... իրանք գտնենք իրանց այգին որտեղ լինեն իրենց հարազատ մարդիկ, ու թող ձեր այգում ձեր ժամանակը կանգնի... ու դուք զգա՜ք, ուղղակի զգա՜ք:

Կներես Անձրև, քեզ մոռացել էի...

Երբ որ շատ անձրև չի լինում, մենք սկսում ենք մոռանալ, թե ինչպիսին էր այն: Մենք մոռանում ենք նրա հոտը, մենք մոռանում ենք այդ պահը, երբ նա կպնելով մեր մարմնին հասնում է մինչև հոգի: Միքիչ էլ է ժամանակ անցնում ու մենք մոռանում ենք նրան: 
Մենք նրա պակասը չենք զգում: Մենք չենք նեղացնում նրան. նա նույնիսկ չի նկատում, որ մենք իրեն մոռացել ենք: Դա շատ սովորական բան է...  Ու ես մոռացա...

Իսկ նա եկավ... Սա ի՞նչ է... Ի՞նչ է կատարվում...  Ես հիշեցի: Ես զգացի: Ես ամեն ինչ զգացի: Անձրևը մեջս է... անձրևը դուրսս է... անրձևը ես եմ... և ես անձրևն եմ... ու մենք միասին Տիեզերքն ենք: Անձրև... չհեռանաս... չեմ ուզում քեզ մոռանամ... չեմ հասցնում... չեմ հասցնում քեզ հիշել... ախր դու ինձ պետք ես...

Ու հեռացար... մոռացա... ես անապատ եմ: Ոչինչ չեմ հիշում:
Սովորական օրեր: Իմ կարծիքով այսպես է լավ: Իրոք այդպես շատ լավ էր: Ինձ ամեն ինչ դուր էր գալիս: Ես շատ էի ժպտում: Ես կարիք չունեի: Անձրևի կարիքը չունեի: Ես չգիտեի, որ ինչ-որ բանի կարիք չունեմ:

Ջրհեղեղ... Հիմա է, ջրհեղեղ է: Ես ամեն ինչ հիշում եմ: Ամեն ինչ միջովս անցնում է: Անձրևը իմն է: Ես չեմ ուզում ավարտվի: Այսպես լավ է: Ջուր կա... հոգուս մեջ ջուր կա: Ես երջանիկ եմ: Չեմ էլ ուզում մտածել, որ երբևիցե կավարտվի: Դու չես ավարտվի, չէ՞, անձրև՛:

Արդեն ջրի տակ եմ... խեղդվում եմ... բայց այսպես լավ է: Զգում եմ... ես ամեն ինչ զգում եմ: Ես ամեն ինչ եմ: Ես մաքուր եմ: Շուրջս միայն անձրև է... արցունքներս էլ են անձրև... ու ես մի ըդնհանրություն եմ: Ու կարևորը՝ ես թռչում եմ ~
Գիտե՞ք՝ երբ թռնում ես, քո ժամանակը կանգնում է: Դու վերևից տեսնում ես, թե ինչպես են ձեր ժամացույցները չըխկ-չըխկում, բայց ես չունեմ ժամացույց... Ես անձրև եմ, ինձ ժամացույց պետք չի: 

Ու չեմ էլ մտածում, որ մի օր կիջնեմ ներքև... կդառնամ սովորական անապատ: Չէ՛, հաստատ սովորական չեմ դառնա: Չէ՞ որ ինչ-որ մի տեղ... իմ մեջ... հաստատ մի քիչ անձրև կգա:

Կներես Անձրև, որ քեզ մոռացել էի... քեզ երբեք էլ չեմ մոռանա... խոսք եմ տալիս՝ դու միշտ իմը կլինես...

Ու թող ես լինեմ քո համար մի կաթիլ... միլիոնավորներից մեկը... բայց դու կլինես իմ միակը...

Միակը՝ ով ինձ թռչել սովորեցրեց... անկեղծ թռչել սովորեցրեց...

Ժամանցը Երևանում... իմ Երևանում

Երևանն ինձ համար ոնց-որ իմ սենյակը լինի (որը ես երբեք չեմ ունեցել): Ես ամեն մի ծակ ու ծուկ մտնում եմ ու ինձ հարմար եմ զգում այնտեղ: Վերցնում եմ ընկերներիս ու գնում եմ որևէ տեղ: Ամեն տեղ ինձ հարմար եմ զգում: Դա իմ ժամանցն է Երևանում... իմ Երևանում:

Ուզում եմ ասել Երևանը ինձ համար միայն մեր խղճուկ Հյուսիսային պողոտան չէ, հաշվի առեք:

Բայց եթե մյուս կողմից նայես, 14-16 տարեկան աղջիկների և տղաների համար նորմալ ժամանցի կենտրոն չկա, ավելի ճիշտ, շատ քիչ են: Չեմ սիրում այս փնթփնթան կարգավիճակը, որովհետև անձամբ ինձ ժամանցի կենտրոնների բացակայումը չի նեղում: Բայց, օրինակ, ընտանքիս, այդ փաստը շատ է նեղում , նրանք չգիտեն, թե որտեղ նշեն ծնունդս: Ոչ մի նորմալ տեղ չկա: Մի տեղ ռաբիս ա, մի տեղ էրեխու ձենով խոսոցող ծաղրածու, մի տեղ էլ քյառթու կարաոկե ա: Ծնունդի հարցը շատ բարդ հարց ա, բայց մյուս կողմից, եթե ուղղակի ուզում ես անցկացնել ժամանց ընկերներով, շատ լավ տեղեր կան. օրինակ՝ Time cafe-ներ, գնում ես ու սկսում ես ջրիկանալ : Այնտեղ քեզ և հարմար  ես  զգում, և անկաշկանդ:

Ինձ չեն առաջարկում շատ բան, բայց ես փնտրում եմ, իսկ ով փնտրում է, նա էլ գտնում է: Բողոքել չեմ սիրում...  Կարևորը մարդիկ ենՙ ում հետ անցկացնում եսՙ ոչ թե վայրը:

Քայլ N2

Մեկ... երկու... երեք... մի քիչ էլ պատրաստվենք ու...

Ես պատրաստ չէի. ես այնքան էի պատրաստվել, բայց մեկ է պատրաստ չէի: Երաժշտությունը բռնեց ինձ... երաժշտությունը բռնեց հոգիս: Շարժվել չէի կարող, շարժվել չէի ուզում... ոչինչ չէի ուզում: Ոչինչ չկար: Չկաjին առաջին ջութակները, չկար դիրիժորը/խմբավարը, չկար հանդիսատեսը, չկար բեմը, չկար շենքը... ոչինչ չկար... Կար մի բան... Երաժշտություն... իսկական երաժշտություն:

Ես հիացած եմ, ես ապշած եմ, ես Տիեզերք եմ: Ես հասկացա... ես հասկացա, թե ինչ է երաժշտությունը: Ես հասկացա, թե ինչ է իմ երաժշտությունը:

Ես տեսնում էի երաժշտությունը... ես զգում էի երաժշտությունը... երաժշտությունը ինձ հպվում էր... ես էի երաժշտությունը:

Ու ժամանակը կանգնեց... ես դարձա երաժշտություն, իսկ երաժշտությունը դարձավ Տիեզերք: Ես հասկացա, թե ինչ փոքր է մարդը, ու թե ինչքան մեծ բան կարող է ստեղծել հենց նույն մարդը: Ես հասկացա, թե ինչ փոքր է մեր Տիեզերքը, ու թե ինչքան մեծ է մեր միջի Տիեզերքը:

Ես շատ բան հասկացա... չհասկանալով հասկացա:

Ես հասկացա որ «ԱՆՈՒՆԸ» ոչինչ է, կարևոր չէ... ամենակարևոր պահերին անունը պետք էլ չէ: Երբ երաժշտությունը մտավ մեջս, կարևոր չէ, թե ով էր գրել այդ երաժշտությունը, կարևոր չէր, թե ով է կատարում, կարևոր չէր նրանց անունները, կարևոր չէր նոտայի անունը... կարևոր էր մի բան՝ երաժշտությունը: Մարդիկ սխալ ճանապրհ են ընտրել... նրանք ընկել են անունների ետևից, նրանք ցածր բանի ետևից են ընկել: Ես էլ էի դրա հետևից ընկել...

Ու կրկին երաժշտությունը օգնեց...

Հիշում եք չէ՞: Հիշում եք չէ՞, որ ոչինչ չկար... Կար Տիեզերք... որտեղ ոչինչ չկար... կար Երաժշտություն: Ես էլ չկայի...

Ու ես կրկին մի բան հասկացա... Ես հասկացա ինձ... ու իմ նպատակները ինչպես երաժիշտ: Ես մենակ չեմ... ես իմ աստղ Աստաի հետ եմ ^_^ սա արդեն մեր երկորդ քայլն էր...

Քայլ N1 - բացահայտել երաժշտությունը

Քայլ N2 - ունկնդրել երաժշտությունը

արդեն արվա՜ծ են
մնացին

Քայլ N3 - կատարել երաժշտությունը

Քայլ N4 - ստեղծել երաժշտություն

~~~~~ ու, անկեղծ, ես հավատում եմ... ես արդեն հավատում եմ...

Հ.Գ. եթե հանկարծ էլի կատարեն Բեթհովենի 9-րդ սիմֆոնիան... առաջարկում եմ... խնդրում եմ... գնացեք ու բացահայտեք ձեր երաժշտությամբ լի Տիեզերքը:

Զգացել եմ: Զգացել եմ, որ անըդհատ դու ես մտքումս: Դու ես շարժումներումս: Դու ես իմ մեջ... ու հիմա ես դու եմ: Հաճելի է արդյոք? Այո՜... հաճելի է ունենալ Տիեզերք: Այո՜ դու իմ համար Տիեզերք ես: Ում չեմ կարողանում բացահայտել: Եթե անկեղծ, ինձ պետք էլ չի քեզ բացահայտել... չէ որ դու իմն ես, իսկ իմ միջի սերը քոնն է: Ամեն ինչ այնքան պարզ է ու անհասկանալի...

Ուզում եմ որ ֆիլմ լինի: Ես լինեմ հերոսը: Որտեղ միայն իմ մտքերը ճիշտ լինեն: Ու ես լինեմ անկեղծ... իսկ դու ճանաչես ինձ միայն անկեղծ: Ուզում եմ ամեն ինչ դժվար լինի, բայց վերջում հաստատ լինի... ամեն ինչ լինի: Ուզում եմ ամեն ինչ լինի: Ամեն ինչ իմը լինի: Չեմ ուզում ոչինչ կորցնեմ: Վախենում եմ կորցնելուց: Զարհուրում եմ... զարհուրում եմ կորցնելուց:
Չեմ վախենում որ քեզ կկորցնեմ: Ես արդեն կորցրել եմ: Անհետ կորցրել եմ: Դու մահացել ես:

Չէ՜՜՜: Դու կաս: Իմ մեջ ընդմիշտ կլինես: Տիեզերքս կլինես: Տիեզերքը կորցնել չի ստացվի (փորձել եմ):
Կարիք չեմ զգում քո ձայնը լսելու... ես արդեն լսում եմ... ականջներումս միայն քո ձայնն է:
Կարիք չեմ զգում քո երեսը տեսնելու... ես արդեն ունեմ քո երեսը իմ մեջ... Տիեզերքս դու ես:
Կարիք չեմ զգում քեզ գրկելու... ախր իմ մեջ ես: Իմ մարմինս միշտ գրկում է քեզ... գրկում, ծածկում ու պաշտպանում:
Ու կլինեմ ես անկեղծ... կսիրեմ քեզ Տիեզերք: Կլինեմ հեռու... կլինեմ մոտիկ: Կլինեմ ես, իսկ դու կլինես Տիեզերք: Իմ մեջ: Չեմ տա քեզ ոչ-ոքին: Չեմ կարող տալ: Չեմ ուզում տալ:
Չգիտես էլ որ իմ մեջ ես... որ դու՛ իմ միակ Տիեզերքն ես: Կարևորը ես գիտեմ: Կարևորը քո ձայնը լսել կարող եմ... ու կարևորը իրոք սիրում եմ քեզ... Տիեզե՜րք:

Հ.Գ. մի օր կկարդաս... հաստատ կկարդաս :)

Անուն չեմ ուզում դնել

Բարև: Չէ: Ողջույն: Չէ: Բարլուս: Այ սենց լավ ա:
Գրում եմ քեզ՝ մարդու ում կյանքում ոչ մի տեղ չունեմ, ինչքան էլ փորձել եմ մի փոքր տեղ ունենալ, ումից հեռու եմ... ում հոգուց միլիոնավոր մղոններ հեռու եմ: Ով լռում ա, ով անտեսում ա, ով նեղացնում ա... ում համար ես ոչինչ եմ... իսկական ոչինչ... ու ով ինձ փրկում ա, ինձ ժպտացնում ա, ինձ երգացնում ա, երաժշտությունն ա իմ...
Գրում եմ... վախենում եմ... անկեղծանում եմ... երջանկանում եմ... տխրում ու սիրում:
Տրամաբանական շարունակություն:
Ո՞նց ես: Հիմար հարց: Որին ոչ-ոք երբեք անկեղծ չի պատասխանում: Մարդիկ գրում են «ԼԱՎ» ու սմայլիկի առկայությունն ա իրանց տրամադրության նկարագրությունը: Իսկ ես միշտ անկեղծ եմ քեզ հետ: Երևի էտ էլ չես նկատում, ուր մնաց որ մի հատ էլ գնահատես: Սմայլիկիդ բացակայությունն ա ինձ էտ ապացուցում: Սմայլիկ որ դու ալարում ես դնես... չէ դու թանգացնում ես այն: Երբ դնես սմայլիկ, ես կմտածեմ թե ինչքան մեծ բան արեցիր: Կգնահատեմ: Իսկ դու չես նկատի: Չէ ես չեմ բողոքում: Ես ուրախ որ գոնե կաս: Դու հենց դու... միայն դու:
Ո՞նց ես: Չէ: Ես սիրում եմ քեզ:
Նկատեցի՞ր թե ոնց մահացար իմ հոգում: Ու նորից ծնվեցիր: Ու պարզվեց հոգուս մեջ դու անմահ ես: Հոգուս մեջ արդեն տիեզերք ես: Գռազ եմ գալիս չես նկատել: Ոչինչ չես նկատել:
Հիմար իրավիճակում եմ: Հիմար վիճակում էի երբ հասկացա:
Մի օր հո իմ սիրտն էլ կկանգնի, բայց արդեն իմ սրտի մեջ քո սիրտը երբեք չի կանգնի: Չէ: Քո սիրտը միշտ իմ սրտում կխփխփա (չեմ սիրում, ոչ զարկել, ոչ էլ բաբախել բառերը, շատ պաթոսով լի են): Տիեզերքը երբեքչի անհետանա... Տիեզերքը ընդմիշտ կմնա...
Ուշադիր կարդա... դու կարևոր ես իմ համար... Իմ բառերը թող միքիչ՝ շատ քիչ կարևոր լինեն քո համար:
Զգու՞մ ես Ես տալիս եմ... ամեն օր... ամեն ինչ... քեզ եմ տալիս...
Ուզում եմ դատարկվեմ... ուզում եմ մեջս ոչինչ չլինի... ուզում եմ ամեն ինչ քո մեջ միայն լինի:
Գիտես ինչի՞... որ քեզ տանեմ իմ մեջ: Ու կստացվի մի Տիեզերք, որտեղ կլինես դու: Ու իմ Տիեզերքում կլինես միայն դու... մնացածը կլինի ոչինչ...
Գանք ներկա... ես տալիս եմ... ես կտամ, ու ես կսպասեմ: Իսկ դու... դու միայն նկատիր, թե ինչպես եմ «ինձ» տալիս քեզ...
Երազե՜Մ... որ մի օր ցույց կտամ իմ Տիեզերքը: Չգիտեմ կուզենաս թե ոչ, բայց ես հաստատ կունենամ Տիեզերք: Իսկ դու կունենաս ինձ... քո մեջ:
Ո՞նց ես: Չէ: Ես սիրում եմ քեզ:
Տրամաբանական ավարտ...

Այո...

Այո: Անկեղծ եմ: Կարծրատիպերից դուրս եմ: Ես` ես եմ:

Անիիմաստ ա քո հետ խոսալը: ԴՈւ մեկա չես լսելու, չես ընկալելու քեզ մոտիկ չես ընդունելու: Նեղացնելու ես, նեղացնում ես:
Այո: Դու ինձ չես լսում: Դու ուրիշին ես լսում: Դու ուրիշինն ես: Դու միշտ նրանը կլինես:
Այո: Երբեք «մենք» չենք լինի: Երբեք դու ինձ չես ճանաչի: Երբեք ես քեզ չեմ ճանաչի:
Այո: Ես կհորինեմ: Քո ես-ը կհորինեմ: Ու կսիրեմ: Կսիրեմ: Իսկ դու չես սիրի:
Այո: Ժամանակը կանգնեց: Ես քեզ եմ սիրում: Ժամանակը առաջ չի գնում: Ես քեզ եմ սիրում:
Այո: Քո ժամանակը առաջ ընկավ: Դու նույնիսկ իմ մասին չես հիշում: Դու ինձ չես հիշում:
Այո: Ժամանակները տարբեր են: Ոչ մի հույս չի մնացել:
Այո: Չեմ ուզում քո հետ լինել: Ուզում եմ քեզ սիրել:
Այո: Սիրում եմ քեզ:
Այո: Դու էլ ես սիրում, բայց ցավոք ես չեմ: Բայց ես ուրախ եմ: Որովհետև դու գոնե սիրել գիտես:
Այո: Ես օպտիմիստ եմ:
Այո: Ինձ դա դուր է գալիս:
Այո: Ոչինչ չպատահեց, բայց ես լավ եմ:
Այո: Ես սիրում եմ ու ես լավ եմ: Հույս ունենալով որ մի օր կհիշես... ինձ կհիշես...

Հ.Գ. Այո: Հաստատ կհիշես:

Երջանկությունս պատճառ ունի...

Ողջունում եմ ձեզ իմ վիրտուալ օրագրում: Այսօր շատ կարևոր բան եմ հասկացել իմ ու ձեր համար, ու չեմ կարա ձեր հետ չկիսվեմ: Հուսով եմ կարդացող կլինի :Ճ
Շատ անպատասխան հարցեր ունեմ ներսս, որոնց պատասխանների համար երևի ամբողջ կյանքնել հերիք չի լինի, բայց ինձ շատ անհանգստացնող երեք հարց կար:
Ի՞նչ է նշանակում սիրահարվել...
Ի՞նչ է նշանակում սիրել...
Ի՞նչ է նշանակում հրապուրվել...
Հիմա դուք կմտածեք որ մենք այս հարցերի պատասխանը գիտենք, բայց ով է ասել է ! Ով է սահմանել այդ պատասխանները, որ սերը երբեք չի ավատվում, հրապուրվելը իսկական զգացմունք չի, սիրահարվելուց քո սիրտը արագ է խփում ու էլի լիքը սահմանված բաներ: Երևի սահմանողնել ա իրա հարցի ու պատասխանի մեջ խճճվել, ու գռազ եմ գալիս որ սահմանողը հաստատ մեծ ՁՅԱՁՅԱ ա էղել որը երբեք չի սիրահարվել: Ու ես հասկացել ե՜՜՜մ... Յուհու՜՜՜ ես հասկացել եմ: (Փորձում եմ մտքերս դասավորեմ)
Մենք... Չէ՛, ես ծնվում եմ, ու իմ մեջ կա սեր: Ես էտ սերը պետք է տամ: Ու այդ մարդը ում պետք է տամ, ես նրան պետք է գտնեմ: Չեմ խոսում սպիտակ ձիու վրայի արքայազնի մասին խոսում եմ հենց սիրո մասին, որը մեր շուրջ է: Երբ ես ծնվել եմ իմ մեջ եղել է սեր դեպի ընտանիքիս անդամները, որոնց առաջինն եմ գտել: Եղել է սեր դեպի ընկերներս, ում դժվարությամբ եմ գտել ու միանգամից եմ ամբողջ սերը տվել: Ու այդ սերը իմ մեջ է, ու հիմա էլ կա, ու դեռ շատ կա, քանի որ դեռ շատ մարդ կա ում պետք է տամ: Մենք չենք փնտրում էտ մարդկանց, մենք ուղղակի գտնում ենք: Մեկ-մեկ լինում է որ սխալ մարդկանց ենք սեր տալիս, քանի որ մեր սերը նրանց հագով չի լինում, բայց մի անհանգստացեք, քո սերը քեզ հետա գալիս, որ գնա ճիշտ տիրոջ մոտ: Ես համոզված եմ երբ ես ծնվեցի իմ մոտ կար սեր դեպի մի քանի հոգի ում ամեն օր բարևում եմ, ու երջանիկ եմ որ ամեն բարևովս իրանց միքիչ սեր եմ տալիս: Սիրել նշանակում է քո հոգու մեջ ծնված սերը տալ այն մարդուն ում համար դա ստեղծվել է: Թե ոնց ես դու ուզում տալ չգիտեմ, բայց որ գտնես հաստատ կիամանս: ՈՉ մի տեղ գրված չի ինչպես տալ դրա համար ազատ  ու անկաշկանդ զգա քեզ: Սխալ ձև չկա սեր տալու: Սիրահարվել դե հենց այդ պահն է, երբ այդ մարդու համար քո հոգու սերը այդ մարդու համար տալիս ես իրեն (առաջին անգամ էլի :Ճ): Հաստատ քո մոտ է եղել որ ինչ-որ մարդու միանգամից ես սիրել, ուրեմն հեշտ ես միջի սերը գտել: Մեկ-մեկ էլ եղել է որ միքիչ խոսացել ես ու նոր ես նրա սերը քո մեջ գտել: Էտ էնքան դԶող պահ ա (մենակ էտ բառն էր սազում :Ճ ): Հրապուրվել դա երբ դու շատ ժամանակ է քո մեջ սեր ես ման տալիս, բայց տիրոջը չես կարում գտնես, սկսում ես բոլորին սեր տաս հույս տալով որ դրանցից մեկի հագով կլինի: Իմ մոտ սենց շատ ա էղել :ԴԴԴ
Սենց շաաաատ կարևոր հարցերի եմ պատասխանել: Չգիտեմ, իմ համար ճիշտ են: Ու ինքս իմ հետ համաձայնվելով սկսում եմ երջանկանալ: Ու գիտեք ես շատ մարդու եմ սեր տվել, բայց ամենակարևորը որ իմ մեջ դեռ լիքը սեր կա... Սե՜ՐՐՐՐՐ

Հ.Գ. արքայազնիս էլ եմ գտել :Դ ակտիվորեն սեր եմ իրան տալիս, ափսոս ինքն էլ ուրիշին ա տալիս :ԴԴԴ

Աշխարհը բացահայտելու մասին...

Երթուղային: Վերադառնում եմ դպրոցից երաժշտական: Երթուղայինի մեջ ես եմ և մալաթիա շուկայում տանջվող մարդիկ: Երկու վայրկյան առաջ ինչպես միշտ ես ու Աստան ջրիկացել էինք, իսկ հիմա… 

Ինձ ստիտպելով պայուսակիցս հանում եմ ականջակալներս: Ներսիցս ինչ-որ բան չէր ուզում հանել, չէր ուզում լսել: Ստիպելով… զոռով դրեցի ականջներիս: Ամեն մի երգին 10 վայրկյան չէի դիմանում: Հիշեցնեմ որ ես չէի ուզում լսեի: Ոչ մի բառ, ոչ մի նոտա ինձ հաճելի չէր: Ուրիշ էր, ինչ-որ բան ներսումս ուրիշ էր: Մտածելով որ երգացանկի երգերս արդեն հնացել են անջատեցի ու սկսեցի նկատել շատ բաներ որոնք չես նկատում երբ ականջներիդ ականջակալներ են:

Հետաքրքիր բան է: Դու ականջակալները դնում ես ականջներիդ, բայց էտ մի քանի նոտան չի թողնում որ դու տեսնես իրականը: Երևի հենց դա է նշանակում տեսնել երաժշտությունը: Դու լսելով տեսնում ես, բայց չես տեսնում երթուղայինը(որտեղ ես էի) դու տեսնում ես հենց երաժշտությունը:

Հասա տուն: Հոգնած ջարդված: Երաժշտություն լսելու կարիք չէի զգում: Բայց քանի որ առավոտյան հաստատ կունենամ դրա կարիքը սկսեցի լսել և ընտրել իմ սիրած այն երգերից որոնք playlist-իս մեջ չկան: Չեք պատկերացնում: Աղմուկ էր: Ականջներիս մեջ աղմուկ էր: Երաժշտությունը որը լսում էի խառնվում էր: Խառնվում էր ու ստեղծում տհաճ մի աղմուկ: Ու կրկին մի ուրիշ զգացողություն: Աննկարագրելի զգացողություն:

Քայլում եմ: Մայրամուտն ավարտվել է, բայց դեռ խավար կապույտ չէ երկինքը: Պատահական աչքս գրավեց Լուսինը: Սովորական Լուսին չէր: Լիալուսին չէր, կամ ինչ-որ իդեալական ֆոռմա չուներ: Նայեցի, զմայլվեցի, ու սկսեցի հիմար-հիմար ժպտալ: Ու նորից… ու նորից նույն զգացողությունը: Կարծես ժամանակը կանգնեց: Բայց կանգնեց, ու ես չէի ուզում որ այն շարժվեր: Անկեղծ, ես ոչինչ չէի ուզում: Ավելի ճիշտ ոչինչ ինձ պետք չէր:

Կանգնեցի: Նայում եմ: Լուսնի լույսը միայն ինձ համար էր: Ես զգում էի, նա իմն էր, ու ես նրանը: Ուրիշ զգացողությունը չէր թողնում հանգիտ: Ու գիտեք ի՞նչ: Ես զգացի որ իմ մեջ տիեզերք կա: Տիեզերք որտեղ ամեն ինչ կա: Դրա համար ինձ պետք չէին ականջակալները: Պետք չէր ձեր երաժտությունը: Ինձ պետք չէր ոչինչ: Այդ ամենը իմ մեջ կա: Իմ երաժշտությունը միշտ իմ մեջ հնչում է, միշտ չի որ ես կարողանում եմ լսել, բայց երբ որ լսում եմ… ուրիշ զգացողություն է :Դ Այնքան կուզենամ այդ երաժշտությունը որ դուք էլ լսեք իմ կատարմամբ: Բայց չեք կարող: Չէ որ մենք միասին մի տիեզերքի մեջ ենք, ու ամեն մեկս մեր ներսը մեր տիեզերքը ունենք: Ամեն մարդ ունի տիեզերք, իր ներսում, մեծ թե փոքր, ծուռ թե ուղիղ, կարևորը ունի: Զգալ ա պետք էտ տիեզերքը: Չկա ոչ մի տեղ թե ինչպես սովորել զգալ քո տիեզերքը: Ամեն մեկը իր անհատական ձևը ունի, ամեն մեկը պետք է գտնի իր ճանապարհը դեպի իրա տիեզերք: Ու գիտեք ի՞նչ: Կարող է մենք էլ ենք մի մարդու տիեզերքի մեջ, ու մեր մեջի տիեզերքի մեջ մեր նման մարդիկ կան, որոնք ունեն տիեզերքներ: Ու հենց դա է տիեզերքը, որը իր մեջ անհաշվելի տիեզերքներ ունի:

Ու հիշեցի: Հիշեցի որ ուշանում եմ: Ու մոռացա: Մոռացա տիեզերքս: Դրեցի ականջակալներս ու սկսեցի լսել, ու երազել… Երազում էի տիեզերքիս մասին, որի մասին համարյա ոչինչ չէի հիշում: Տիեզերքը անծայրածիր ու զարմանալի բան է էլի, ինչ ասես կլինի դրա մեջ :Դ

Հ.Գ. լույսի Լուսնի մասին շա՜Տ կարճ խոսացի, չեք պատկերացնում ինչ լույս էր: Ածական, նոտա, գույն չկա որ նկարագրեմ էտ լույսը:  

Ժամանակի ու քո մասին... /ևս մի սիրո խոստովանություն/

Կար մի ժամանակ, երբ դու ինձ լսում էիր: Ես քեզ էի նվիրում ամեն մի բառս, շառժումս... ինչ եմ խոսում, ես քեզ էի նվիրում ինձ: Անկեղծ էի միայն քեզ հետ: Միակն էիր ով ինձ կարողանում էր հասկանալ, ու միշտ կօգներ... Դու իմ զրուցակիցն էիր, որը երբեք ինձ չեր փրոձի ուղղել, չէր փորձի հասկացնել, կլսեր... ու կդիմանար, կդիմանար ու կլռեր, ու միարժամանակ ինձ կփրկեր:

Ինչ փոխվեց... Փոխվեցի ես: Դառա ուրիշ ու ճանաչեցի քեզ: Դու ուրիշ ես: Դու երբեք ինձ լսողը չես, դու երբեք ինձ փրկողը չես: Դու հիմա միայն նեղացնողն ես: Շատ ջանքեր չես ծախսում որ նեղացնես, նույնիսկ աչքերիս մեջ չես նայում, որ նեղացնես: Խոսքեր ես հղում, բայց չես մտածում որ ինձ մեկ չի, ամեն մի բառդ մեկ չի, չէ որ կար մի ժամանակ որ հենց այդ բառերն են ինձ շոյել, նույն բառերը, նույն մարդու կողմից, նույն ձայնով: Փոխվեցի ես... ճանաչեցի իրական քեզ:

Կար մի ժամանակ, երբ դու անունս չգիտեիր: Ես քեզ մեկ է նվիրում էի, հիմար-հիմա նվիրում: Դու լռում էիր, դու նույնիսկ չգիտեիր որ լռում ես: Դու տալիս էիր ոչինչ, ես սպասում էի... սպասում էի ալիքին, մեծ ալիքին որը կմաքրի հոգիս, կլցնի քեզնով: Դու միակն էիր ով ուներ այդպիսի մեծ ալիքներ, իմ կարծիքով մենակ դու կարող ես մաքրել... մաքրել ամեն ինչ: Մենակ դու կարող էիր իմ նկարը մաքրեիր ու նա նորից սպիտակ թուղթ կդառնա:

Փոխվեց... ամեն ինչ փոխվեց: Ոչինչ չպատահեց: Ալիքդ իմը չէր: Ինձ համար չէր: Ինձ չօգնեց: Նույնիսկ չգիտեմ ալիք էր դա թե չէ: Ու ես կրկին ճանաչեցի քեզ: Փոխվեցիր դու... ճանաչեցի քեզ: Փոխվեց ժամանակը...
Ժամանակը վազում է առաջ, ու ամեն ակնթարթս, միտքս, ու շունչս դառնում են «մի ժամանակ»: Ասածս «հիմա»-ն երբեք հիմա չի: Ու ինչպես կանգնեց ժամանակը իմ մեջ: Ինչպես կանգնեց ու ես չնկատեցի: Այդ ժամանակ երբ կանգնեց, ես հիշում էի միայն քեզ: Կարծես մարաթոնի ժամանակ կանգնել եմ ու չեմ կարողանում մի քայլ նույնիսկ անել... սկզբում կողքս էին բոլորը, բայց նրանք առաջ ընկան: Իսկ ես մնացի... մնացի կանգնած... մնացի հիշելով քեզ: Ու հիմա չունեմ ես ժամանակ, չունեմ «մի ժամանակ»: Հիմա կանգնած եմ ես... ու կարող եմ միայն հիշել:

Կա մի ժամանակ... երբ էլ ժամանակ չկա: Առաջ գնալու վայրկյան չկա: Ուշանալու տեղ չկա: Կա միայն ցանկություն... ցանկություն ամեն ինչ մոռանալու: Այդ ժամանակ ոչինչ ասելու չի լինի, ոչինչ հիշելու, ոչինչ պատմելու: Ու ոչ մի լսող/հասկացող/դիմացող ինձ պետք չի լինի: Անկեղծության կարիք չի լինի: Դու... դու ընդհանրապես չես լինի: Ես կլինեմ մի ժամանակում որում ես երբևիցե եղել եմ... շատ վաղուց եմ եղել: Այդ ժամանակ կլինի հենց այն սպիտակ թուղթը որի մասին միշտ երազել եմ, որը երբիցէ ունեցել եմ: Չէ՜՜՜՜՜: Բացի աչքերդ, դու կանգնած ես, առաջ քայլելու հնարավորություն չունես: Կարող ես միայն երազել, հետո դեմքով իրականի մեջ ընկնել: Ընտրության հնարավորություն չունես: Գոնե մի վայրկյան ունենաի, բայց ես չունեմ, անհնարինը գործելու հնարավորություն էլ չունեմ: Ու հիմա ճանաչում եմ քեզ, բայց արդեն անծանոթ ենք մենք...
Չէ՜՜՜՜, ես մեկ է կսպասեմ ալիքին... որը ինձ կտանի առաջ, կտանի հետ, կշարժի տեղից ու կփորձի օգնել:
Անծանոթ... իմ ժամանակներում ներկա գտնվող անծանոթ... ես միշտ կսպասեմ քեզ...

Ես քոնն եմ...

Միշտ էս պահերին ասքիդ կգրեի... բայց դու հիմա դեաքթիվեյթ ես էղել: Մի դեբիլություն կգրեի ու հավերժ պատասխանիդ կսպասեի... բայց դու հիմա դեաքթիվեյթ ես էղել: Ու գիտես դու ինձ օգնում ես, մեկ-մեկ նույնիսկ փրկում, դու նեղացնումել ես, բայց դու էտ չես նկատում, ու էտ ինձ անկեղծ նենց ա նեղացնում: Հա դու ինձ պետք չես, ես չեմ սիրում քեզ, բայց քեզ ես վստհաում եմ, հավատում եմ, լսում եմ: Ամեն մի ինքնասիրահարվածդ բառը սրտիս էնքան մոտիկ եմ թողնում, որ չես էլ պատկերացնում: Մեկ ա դու հեռու ես, դու ուրիշինն ես, ու դու իմ արևը չես: Ապա դու ով ես ինձ համար... անծանո՞թ՝ այո, սովորական անծանո՞թ՝ ոչ: Ինչպես վերաբերվեմ մարդուն ով ինձ չի վերաբերվում, ում ես ուզում եմ վերաբերվել այնպես ինչպես ուզում եմ: Ուզում եմ մոռանալ կարծրատիպերը կյանքի ու ասել ամեն ինչ, ամեն բառ, ամեն տառ: Բայց դու էնքան ինքնասիրահարված ես որ նույնիսկ միքիչ սրտիդ մոտիկ չես թողնի: Անկեղծ դու Սկիլետից(նախկին, կամ ինչ-որ տենց բան) էլ վատն ես: Դու վատն ես, վատ մարդ ես, չերազող ես, պեսիմիստ ես, մթոմ խելացի ես, բայց դու հիմար ես: Սովորական հիմար ով կյանքում ոչինչի չի զգա: Անկեղծ եմ ասում դու զգալ չգիտես, դու միայն բողոքել գիտես: Դու մունաթ ես հետդ ման տալիս, իսկ ես ժպտում եմ: Ես Լուսինն եմ, ես լույսն եմ, թող ինձ ոչ-ոք չսիրի, ոչ-ոքի դուրը չգամ, թող լինեմ մենակ, բայց ես մեկ է կփորձեմ բոլորին լույս տալ: Գոնե միքիչ: Էնքան եմ ուզում կարողանալ լույս տալ, միքիչ լույս, շատ քիչ: Չէ-չէ դու պետք է միշտ ուղես ինձ, միշտ քեզ ինքնահաստատես, չէ որ դուք... այնքան մեծություն եք, ճկուտիս չափ մեծություն: Բայց ես քո կարիքն ունեմ... ես չեմ սիրում քեզ, բայց անկեղծ քո կարիքն ունեմ, էնքան զզվելիա կարիք ունենալ ինքնասիրահարված մարդու, էտ երևի ամենատհաճ բանն ա: Ու ասեմ ավելի զզվելի ա էտ խոստովանել ինքդ քեզ, որ դու կարիք ունես ինքնասիրահարված մարդու: Որովհետև ինքը կգա բայց կգա իրա համար ոչ թե քո, ինքը ժպիտ կտա քեզ իրա համա ոչ թե քո: Իսկ ես կվերցնեմ կպահեմ հոգումս, կպահեմ հոգուս խորքում, բայց էտ իմ համար չի լինի, էտ քո համար կլինի, ու հենց դրա պատճառով ես միշտ ինձ քո կողքին ինքս ինձ օտար կզգամ, ուրիշ մարդ: Որովհետև դու քո համար, ես քո համար, բա ուր եմ ես... ես չկամ: Քո կողքին չկամ ես, չկանք մենք, կաս միայն դու: Դրա համար ես միշտ կլինեմ օտար, դու իսկականիս երբեք չես ճանաչի, դու իմ անունը ճիշտ ձև չես ասի, որովհետև դու կասես քո համար... ես կասեմ քո համար... ու մենք էլի իրարից հեռու կլինենք: Նենց կուզեմ լինեմ մարդը որ էտ սերը դեպի քեզ քչացնեմ... միքիչ... շատ քիչ... Նենց կուզեմ լուսավորեմ էտ մութ հոգիդ, որտեղ միայն ինքնասիրահարվածներն են իրենց գտնում: Չեմ ուզում նեղացնեմ, ուզում եմ բուժեմ, ուզում եմ օգնեմ... բայց չէ, մոռացել էի... Ես քո կողքը ես չեմ, ես անկեղծ չեմ, չէ որ քո կողքը ես քոնն եմ: Ամեն բառս կհնչի քո կարծիքով քո համար, ոչ թե իրականից հենց քո համար... որովհետև ես քոնն եմ, իսկ դու ուրիշինը: Ախր դու չես էլ զգում, անըդհատ մոռանում եմ... Ես քոնն եմ, ու դու էլ ես քոնը...  Շատ պարզ և անհասկանալի մի բան...

Մենք «մենք» չենք, «մենք» դու ես, ու ես որ միայն քոնն է:

Դու... մարդ ում ինքնասիրահարված և անիմաստ խորհուրդները միշտ սրտիս մոտ եմ ընդունել, ու մենակ համաձայնվել եմ, չեմ հակաճառել, իմ եսը ցույց տալ չեմ կարողացել...Մի բան եմ խնդրում... խնդրում եմ միքիչ տու՜ր... շատ քի՜Չ տուր ինձ... ինձ համար... պետք չի շատ, ուղղակի ինձ համար... ես կբուժեմ, ես ամեն ինչ կանեմ որ դու զգաս... զգաս մի բան, մի զգա իմ հանդեպ ինձ պետք չի, բայց թող քեզ միքիչ լուսավորեմ... Չգիտեմ կկարողանամ թե չէ բայց ամեն ինչ կանեմ, մենակ թե միքիչ...

Ես քեզ չեմ սիրել... ու երբեք էլ չեմ սիրի... հուսով եմ երբևիցէ գոնե մեկին կսիրեմ

Ես քոնն եմ... ու քոնը կլինեմ... ու չեմ ուզում ուրիշինը լինել

Ես կփորձեմ... անկեղծ կփորձեմ բուժել, միքիչ, ինչքան կարողանամ կլուսավորեմ...

Դու չես ընդունի, դու չես հասկանա, չէ որ ես ու դու քոնն ենք, «ես» քո կողքին ես չեմ, ես քո կողքին միայն քոնն եմ,  ու եթե այս խոսքերից մեկը դու մի օր լսես... ու միքիչ ընդունես, ուրեմն ստացվեց իմ լույսը միքիչ, շատ քիչ քեզ հասավ...

Կնստեմ ու կսպասեմ, չէ որ մեկ ա ես քոնն եմ...

Հ.Գ. սպասելուց ավել բան չեմ կարա անեմ, չէ որ քո կողքը ես միայն քոնն եմ, ու ես քո կողքը քեզ օգնելու կարիք չունեմ... չէ որ ես քոնն եմ

Ես շատ բանի կարիք ունեմ... բայց ես ամեն ինչ ունեմ

Ես կհասնեմ, ես հաստատ մի տեղ կհասնեմ, չէ որ ես այսքան ճանապարհ եմ անցել, ու դեռ դրա երկու չափը պետք է անցնեմ... 1...2...3... ու ես սկսում եմ երազել:

Ես ամեն ինչ ունեմ, ինչ չունեմ կերազեմ ու էլի ձեռք կբերեմ: Դրանք իլիուզիաներ չեն, դրանք նպատակներ են: Նպատակներ որոնք իմ մեջ վաղուց են եղել, ու դրանց չիրագործվելու մասին մի վայրկյան էլ չեմ մատնել:  Ես շատ բանի կարիք ունեմ, բայց ես ամեն ինչ ունեմ, որովհետև ես երազելու հնարավորություն ունեմ: Հասկացեք ինձ մարդիկ... նպատակն առանց երազելու անհետաքրքիր է, անիմաստ է, ու տհաճ: Դուք միշտ մտածել եք որ երազում են թույլերը, երազում են աննպատակները, անիմաստ ժամանակ վատնողները, ու այդ ժամանակ ինքներդ երազել չեք իմացել: Ու դուք երբեք չեք երազել, դրա համար ձեր նպատակները միշտ անհետաքրքիր ու միապաղաղ են եղել: Նույնիսկ մեկ-մեկ ոչ մի տեղ էլ չեք հասել, ու մեկ է շարունակել եք երազողներին ծաղրել: Հասկացեք ախր իրանք կապակցված են, ոնց-որ կինն ու տղամարդը: Իրանք էլ են ընկել մեր ձեռքը ու էլի առանձնացել, բայց չէ որ իրանք միշտ իրար հետ են եղել: Ուղղակի միշտ կլինեն ովքեր արհեստական կտարբերվեն, ու ասեմ, որ հենց այդպիսի մարդիկ են նրանց առանձնացրել: 

Ես կլինեմ նորմալ աննորմալը ու կկապակցեմ իրանց: Գիտե՞ք ինչի, որովհետև ես հավատում եմ... Ես հավատում եմ որ նրանք էլի մարդկանց ձեռքերում իրար հետ կլինեն, ես շա՜Տ բաների եմ հավատում... ու միշտ էլ կհավատամ:
Այո, երազող եմ ես, ու կլինեմ միշտ այդպիսին, որովհետև ես կերազեմ, ու հետո ամեն մտքիս ծայրի երազը հերթով կիրականացնեմ:
Ոչ, ես էլ հիմար օպտիմիստ չեմ, ես Լուսոն եմ ով երազելն ու նպատակը իրարից էլ չի առանձնացնում:

Անվերնագիր

Աշու՜Ն և դրսում և ներսում: Հիմա ներսումս խորը, շատ խորը աշուն է, քամին ամեն ինչ տանում է, ոչինչ չի ուզում թողնել: Ու միայն այդ ուժեղ քամու ժամանակ եմ ես կարողանում անկեղծ ինքս իմ հետ զրուցել... 

Բացում եմ աչքերս ու կարողանում եմ հանգիստ ասել այն ինչ միշտ թաքցրել եմ, այն ամենը ինչ չեմ համարձակվել խոստովանել ինքս ինձ, ու գիտեք ինչի՞ եմ միայն քամու ժամանակ կարողանում անկեղծ լինել... որովհետև հույս ունեմ որ քամին այնքան ուժեղ է, որ անկեղծ մտքերս լեզվիս վրայից կտանի, կտանի հեռու, ու երբեք հետ չի բերի: Բայց ես միշտ մոռանում եմ, որ քամին ներսումս է, ու դուրս չի փախչի, ինքը կվերադառնա, կվերադառնա պատահական, կվերադառնա երբ ես նրան չեմ սպասում, երբ ես անկեղծություն չեմ ուզում: 

Անկեղծությունը գալիս է ու ինձ նույնիսկ չի հարցնում, սպասում եմ նրան թե չէ, պատրաստ եմ նրան թե չէ: Չեմ ուզում այդպես զգալ, հանկարծակի զգալ էտ քամին, ես պատրաստ չեմ: Ես մի վայրկյան առաջ երազում էի, իսկ հիմա... լացե՞մ, խնդա՞մ, թռվռա՞մ, նվագե՞մ, երգե՞մ, գոռա՞մ, ի՞նչ անեմ... ու քամին ինձ պատասխան չի տալիս: Թողնում է անկեղծության հետ մենակ, ու նա գնում գալիս տալիս է գլխիս: Անկեղծությունը աչքեր չունի որ տեսնեմ անկեղծության աչքերը, բայց ես հիմա անկեղծ եմ... նայում եմ շուրջս և ես անկեղծ եմ: Քամին գնաց, ես ճանապարհին եմ՝ մենակ եմ, անձրև էլ չի գալիս, բայց ես անկեղծ եմ, ես աշունն եմ... 

Ինձ պետք չի ոչինչ, չէ որ ես անկեղծ աշունն եմ...

Դու... դու չկաս էլ ... դու չունես աշուն... դու պետք էլ չի որ լինես, ես չեմ էլ սիրում քեզ, դու աշուն չես, դու իմ աշնան մեջ տեղ չունես...Դու երբեք ինձ աշուն չես եղել, ախր դու չես էլ կարող լինել, չէ որ դու միայն փորձել ես իմ աշնան մեջ լինել...բայց իրականում դու իմ աշնան անձրևն էլ չես տեսել...

Իսկ հիմա ես աշունն եմ, ես անկեղծ աշունն եմ, ու ինձ պետք չի ոչինչ...