Երջանկություն ձեզ...

Կուզենամ լսես կարդալու ընթացքում
Ու էլի դու... կարող է իմ Տիեզերքը այդքան փոքր է, որ մենակ դու ես այնտեղ տեղավորվում: Ախր ամեն տեղ ես դու:
Արդյոք հնարավոր է այսքան սպասել: Սպասել ինչքան ես: Հավատալ: Ու դեռ հույսը չկորցնել: Ու տալ... ամեն օր... ամեն վայրկյան: Անկեղծությունս լիովին քեզ տվեցի... դառա կեղծ: Հիմա ես սովորական եմ... քո պատճառով, ավելի ճիշտ քո շնորհիվ: Ես սովորական կեղծ եմ: Սովորական կեղծ: Ու հիմա շուրջս անըդհատ էն ջութակի վերևի օկտավաներն են հնչում... ու ճնշում ինձ: Ռեալն ա այդպիսին: Որ ես կեղծ դառա... այնքան անկեղծության հետևից ընկա, դառա սուտ, դառա սովորական... դառա ԿԵՂԾ:
Դատարկությու՜Ն եմ... վակում: Զգալու հնարավորություն չունեմ: Ոչնչություն: Լույսս լրիվ է մարել: Ու հիմա դեռ ես ինչ-որ բան գտնում եմ իմ մեջ... գտնում եմ ու միանգամից տալիս: Չեմ մտածում: Ախր ինչի չեմ մտածում... չէ որ հետո նույն վիճակում եմ հայտվնում...
Երբ ոչինչ զգալ չեմ կարողանում, երբ գեղեցկությունը գնահատել չի ստացվում, երբ ոչինչ հայտնաբերել չի ստացվում, երբ քեզ հասկանալ չի ստացվում, երբ ոչնչի ժամանակ չի գտնվում, երբ անկեղծ լինել չի ստացվում...
Երևի ես մարում եմ... ուղղակի մարում... երաժշտության վերջին տակտն ա արդեն հնչում... Ու բոլորը հոգնել են, արդեն շատ տևեց ամեն ինչ: Իսկ ես դեռ հույս ունեմ որ չի ավարտվի ու հենց այս պահին ժամանակը կկանգնի, որովհետև գիտեմ որ հաստատ հետո լավ չի լինելու: Որովհետև հետո արդեն երաժշտությունը ավարտված ա լինելու, ու իմ լույսներ մարած ա լինելու...
Երջանկությու՜Ն ձեզ... չդառնաք իմ նման կեղծ, չընկնեք անկեղծության հետևից ու մի փորձեք զգալ... եթե պետք լինի կզգաք...

Անկեղծության համար

Հիմա էլ ձյու՜ն: Ես ձյանն ընդհանրապես չէի սպասում: Երբեք ներսումս ձյուն չէր եղել: Թեթև ձյուն, մի քիչ կեղտոտ, բայց այնքան խորը: Առեղծվածային ձյուն, որը ուզում եմ ճանաչեմ... ուզում եմ հասկանամ:

Որտեղ էլ նայեմ ձյուն կա, բայց այն չի ծածկել: Մի քիչ է թափվել... տերևները դեռ երևում են:

Այնպե՜ս եմ սիրում տերևների կույտի վրայով քայլել... կարծես ամպիկներ լինեն... կարծես իմ հոգու երկինքը լինի... որտեղ միայն ես եմ կարողանում թռչել:

Ինչքան փոփոխական է ներքին աշխարհս: Անսպասելի:

Ժամանակ չկար ժպտալու... ձյան ամեն մի փաթիլը զգալու: Նա թափվեց: Ու ի՞նչ: Ե՞րբ կգա... ե՞րբ կգա գարունը:  Ինձ ժամանակ չի տրվում: Կանգնել եմ: Երկու ժամանակներում: Վախենում եմ խոստովանել, որ ձյունն ինձ ավելի շատ դուր եկավ: Ախր աշուններ իմ Տիեզերքը: Տգեղ եմ զգում ինձ, ամաչում եմ աշնանից:

Ինչ անեմ որ ձյան կարիք ունեի: Ու պարզվեց, որ այնքան հաճելի է զգալ ձյուն...

Ձյունը ինձ տաքացրեց... ձյունը ինձ կրկին երաժշտություն դարձրեց:

Խճճվել եմ... ու ավելի կխճճվեմ: Հազիվ էի դարձել պարզ... պարզ ջուր... թափանցիկ...

Ու եկավ Ձյունը: Միքիչ կեղտոտ էր ձյունը... իմ ջուրը սևացավ... ինձ անճանաչելի դարձավ:

Ես կարող եմ անկեղծանալ, բայց արդյո՞ք ուզում եմ: Չէ՞ որ, եթե անկեղծանամ, կհասկանամ, որ իրոք Ձյան կարիք ունեմ: Ինձ այլևս Տերևներ պետք չեն:

Ձյուն... դու չես թողնում, որ ես անկեղծանամ: Դու զրկեցիր ինձ անկեղծ լինելուց...

Ինչի՞...

Չէ: Պետք է լինել անկեղծ: Կարծրատիպերից դուրս: Լինել ես: Լինել Լուսո:

Դու այնքան հաճելի ես Ձյուն... ես այլևս Տերևների գույների կարիքը չունեմ: Անկեղծ չունեմ: Ուզում եմ լինել սպիտակ... մի քիչ սպիտակ... մի քիչ էլ մոխրագույն: Բայց լինել քեզ նման...

Ու ինձ հաճելի է խճճվել... խճճվել քո ձյան մեջ: Ու չեմ կարողանում կտրվել... չեմ կարողանում կտրվել այն մտքից, որ իմ մեջ ձյուն կա... Իմ մեջ ձյուն կա, է՞:  ^_^  ու կլինեմ ես անկեղծ ու կասեմ քեզ... Սիրում եմ քեզ...

Այո-այո, հենց քե՛զ՝ Ձյո՛ւն, հիմա, հենց այս պահին: Դու իմ մեջ ես արդեն: Անվե՜րջ... թող գա ձյուն իմ մեջ...

Ու ես արդեն կեղծ լինելու հնարավորություն չունեմ... աշունը կորավ... մնաց Ձյունը: Կգա՞ արդյոք աշունը... չգիտեմ: Հիմա ինչ Ձմեռ կգա՞... ու, ընդհանրապես, հոգուս մեջ Ձմեռ կա՞... 
բայց հիմա մի բան կա... անվերջ Ձյուն կա...

Քայլ N2

Մեկ... երկու... երեք... մի քիչ էլ պատրաստվենք ու...

Ես պատրաստ չէի. ես այնքան էի պատրաստվել, բայց մեկ է պատրաստ չէի: Երաժշտությունը բռնեց ինձ... երաժշտությունը բռնեց հոգիս: Շարժվել չէի կարող, շարժվել չէի ուզում... ոչինչ չէի ուզում: Ոչինչ չկար: Չկաjին առաջին ջութակները, չկար դիրիժորը/խմբավարը, չկար հանդիսատեսը, չկար բեմը, չկար շենքը... ոչինչ չկար... Կար մի բան... Երաժշտություն... իսկական երաժշտություն:

Ես հիացած եմ, ես ապշած եմ, ես Տիեզերք եմ: Ես հասկացա... ես հասկացա, թե ինչ է երաժշտությունը: Ես հասկացա, թե ինչ է իմ երաժշտությունը:

Ես տեսնում էի երաժշտությունը... ես զգում էի երաժշտությունը... երաժշտությունը ինձ հպվում էր... ես էի երաժշտությունը:

Ու ժամանակը կանգնեց... ես դարձա երաժշտություն, իսկ երաժշտությունը դարձավ Տիեզերք: Ես հասկացա, թե ինչ փոքր է մարդը, ու թե ինչքան մեծ բան կարող է ստեղծել հենց նույն մարդը: Ես հասկացա, թե ինչ փոքր է մեր Տիեզերքը, ու թե ինչքան մեծ է մեր միջի Տիեզերքը:

Ես շատ բան հասկացա... չհասկանալով հասկացա:

Ես հասկացա որ «ԱՆՈՒՆԸ» ոչինչ է, կարևոր չէ... ամենակարևոր պահերին անունը պետք էլ չէ: Երբ երաժշտությունը մտավ մեջս, կարևոր չէ, թե ով էր գրել այդ երաժշտությունը, կարևոր չէր, թե ով է կատարում, կարևոր չէր նրանց անունները, կարևոր չէր նոտայի անունը... կարևոր էր մի բան՝ երաժշտությունը: Մարդիկ սխալ ճանապրհ են ընտրել... նրանք ընկել են անունների ետևից, նրանք ցածր բանի ետևից են ընկել: Ես էլ էի դրա հետևից ընկել...

Ու կրկին երաժշտությունը օգնեց...

Հիշում եք չէ՞: Հիշում եք չէ՞, որ ոչինչ չկար... Կար Տիեզերք... որտեղ ոչինչ չկար... կար Երաժշտություն: Ես էլ չկայի...

Ու ես կրկին մի բան հասկացա... Ես հասկացա ինձ... ու իմ նպատակները ինչպես երաժիշտ: Ես մենակ չեմ... ես իմ աստղ Աստաի հետ եմ ^_^ սա արդեն մեր երկորդ քայլն էր...

Քայլ N1 - բացահայտել երաժշտությունը

Քայլ N2 - ունկնդրել երաժշտությունը

արդեն արվա՜ծ են
մնացին

Քայլ N3 - կատարել երաժշտությունը

Քայլ N4 - ստեղծել երաժշտություն

~~~~~ ու, անկեղծ, ես հավատում եմ... ես արդեն հավատում եմ...

Հ.Գ. եթե հանկարծ էլի կատարեն Բեթհովենի 9-րդ սիմֆոնիան... առաջարկում եմ... խնդրում եմ... գնացեք ու բացահայտեք ձեր երաժշտությամբ լի Տիեզերքը: