Երջանկություն ձեզ...

Կուզենամ լսես կարդալու ընթացքում
Ու էլի դու... կարող է իմ Տիեզերքը այդքան փոքր է, որ մենակ դու ես այնտեղ տեղավորվում: Ախր ամեն տեղ ես դու:
Արդյոք հնարավոր է այսքան սպասել: Սպասել ինչքան ես: Հավատալ: Ու դեռ հույսը չկորցնել: Ու տալ... ամեն օր... ամեն վայրկյան: Անկեղծությունս լիովին քեզ տվեցի... դառա կեղծ: Հիմա ես սովորական եմ... քո պատճառով, ավելի ճիշտ քո շնորհիվ: Ես սովորական կեղծ եմ: Սովորական կեղծ: Ու հիմա շուրջս անըդհատ էն ջութակի վերևի օկտավաներն են հնչում... ու ճնշում ինձ: Ռեալն ա այդպիսին: Որ ես կեղծ դառա... այնքան անկեղծության հետևից ընկա, դառա սուտ, դառա սովորական... դառա ԿԵՂԾ:
Դատարկությու՜Ն եմ... վակում: Զգալու հնարավորություն չունեմ: Ոչնչություն: Լույսս լրիվ է մարել: Ու հիմա դեռ ես ինչ-որ բան գտնում եմ իմ մեջ... գտնում եմ ու միանգամից տալիս: Չեմ մտածում: Ախր ինչի չեմ մտածում... չէ որ հետո նույն վիճակում եմ հայտվնում...
Երբ ոչինչ զգալ չեմ կարողանում, երբ գեղեցկությունը գնահատել չի ստացվում, երբ ոչինչ հայտնաբերել չի ստացվում, երբ քեզ հասկանալ չի ստացվում, երբ ոչնչի ժամանակ չի գտնվում, երբ անկեղծ լինել չի ստացվում...
Երևի ես մարում եմ... ուղղակի մարում... երաժշտության վերջին տակտն ա արդեն հնչում... Ու բոլորը հոգնել են, արդեն շատ տևեց ամեն ինչ: Իսկ ես դեռ հույս ունեմ որ չի ավարտվի ու հենց այս պահին ժամանակը կկանգնի, որովհետև գիտեմ որ հաստատ հետո լավ չի լինելու: Որովհետև հետո արդեն երաժշտությունը ավարտված ա լինելու, ու իմ լույսներ մարած ա լինելու...
Երջանկությու՜Ն ձեզ... չդառնաք իմ նման կեղծ, չընկնեք անկեղծության հետևից ու մի փորձեք զգալ... եթե պետք լինի կզգաք...

Անկեղծության համար

Հիմա էլ ձյու՜ն: Ես ձյանն ընդհանրապես չէի սպասում: Երբեք ներսումս ձյուն չէր եղել: Թեթև ձյուն, մի քիչ կեղտոտ, բայց այնքան խորը: Առեղծվածային ձյուն, որը ուզում եմ ճանաչեմ... ուզում եմ հասկանամ:

Որտեղ էլ նայեմ ձյուն կա, բայց այն չի ծածկել: Մի քիչ է թափվել... տերևները դեռ երևում են:

Այնպե՜ս եմ սիրում տերևների կույտի վրայով քայլել... կարծես ամպիկներ լինեն... կարծես իմ հոգու երկինքը լինի... որտեղ միայն ես եմ կարողանում թռչել:

Ինչքան փոփոխական է ներքին աշխարհս: Անսպասելի:

Ժամանակ չկար ժպտալու... ձյան ամեն մի փաթիլը զգալու: Նա թափվեց: Ու ի՞նչ: Ե՞րբ կգա... ե՞րբ կգա գարունը:  Ինձ ժամանակ չի տրվում: Կանգնել եմ: Երկու ժամանակներում: Վախենում եմ խոստովանել, որ ձյունն ինձ ավելի շատ դուր եկավ: Ախր աշուններ իմ Տիեզերքը: Տգեղ եմ զգում ինձ, ամաչում եմ աշնանից:

Ինչ անեմ որ ձյան կարիք ունեի: Ու պարզվեց, որ այնքան հաճելի է զգալ ձյուն...

Ձյունը ինձ տաքացրեց... ձյունը ինձ կրկին երաժշտություն դարձրեց:

Խճճվել եմ... ու ավելի կխճճվեմ: Հազիվ էի դարձել պարզ... պարզ ջուր... թափանցիկ...

Ու եկավ Ձյունը: Միքիչ կեղտոտ էր ձյունը... իմ ջուրը սևացավ... ինձ անճանաչելի դարձավ:

Ես կարող եմ անկեղծանալ, բայց արդյո՞ք ուզում եմ: Չէ՞ որ, եթե անկեղծանամ, կհասկանամ, որ իրոք Ձյան կարիք ունեմ: Ինձ այլևս Տերևներ պետք չեն:

Ձյուն... դու չես թողնում, որ ես անկեղծանամ: Դու զրկեցիր ինձ անկեղծ լինելուց...

Ինչի՞...

Չէ: Պետք է լինել անկեղծ: Կարծրատիպերից դուրս: Լինել ես: Լինել Լուսո:

Դու այնքան հաճելի ես Ձյուն... ես այլևս Տերևների գույների կարիքը չունեմ: Անկեղծ չունեմ: Ուզում եմ լինել սպիտակ... մի քիչ սպիտակ... մի քիչ էլ մոխրագույն: Բայց լինել քեզ նման...

Ու ինձ հաճելի է խճճվել... խճճվել քո ձյան մեջ: Ու չեմ կարողանում կտրվել... չեմ կարողանում կտրվել այն մտքից, որ իմ մեջ ձյուն կա... Իմ մեջ ձյուն կա, է՞:  ^_^  ու կլինեմ ես անկեղծ ու կասեմ քեզ... Սիրում եմ քեզ...

Այո-այո, հենց քե՛զ՝ Ձյո՛ւն, հիմա, հենց այս պահին: Դու իմ մեջ ես արդեն: Անվե՜րջ... թող գա ձյուն իմ մեջ...

Ու ես արդեն կեղծ լինելու հնարավորություն չունեմ... աշունը կորավ... մնաց Ձյունը: Կգա՞ արդյոք աշունը... չգիտեմ: Հիմա ինչ Ձմեռ կգա՞... ու, ընդհանրապես, հոգուս մեջ Ձմեռ կա՞... 
բայց հիմա մի բան կա... անվերջ Ձյուն կա...

Կներես Անձրև, քեզ մոռացել էի...

Երբ որ շատ անձրև չի լինում, մենք սկսում ենք մոռանալ, թե ինչպիսին էր այն: Մենք մոռանում ենք նրա հոտը, մենք մոռանում ենք այդ պահը, երբ նա կպնելով մեր մարմնին հասնում է մինչև հոգի: Միքիչ էլ է ժամանակ անցնում ու մենք մոռանում ենք նրան: 
Մենք նրա պակասը չենք զգում: Մենք չենք նեղացնում նրան. նա նույնիսկ չի նկատում, որ մենք իրեն մոռացել ենք: Դա շատ սովորական բան է...  Ու ես մոռացա...

Իսկ նա եկավ... Սա ի՞նչ է... Ի՞նչ է կատարվում...  Ես հիշեցի: Ես զգացի: Ես ամեն ինչ զգացի: Անձրևը մեջս է... անձրևը դուրսս է... անրձևը ես եմ... և ես անձրևն եմ... ու մենք միասին Տիեզերքն ենք: Անձրև... չհեռանաս... չեմ ուզում քեզ մոռանամ... չեմ հասցնում... չեմ հասցնում քեզ հիշել... ախր դու ինձ պետք ես...

Ու հեռացար... մոռացա... ես անապատ եմ: Ոչինչ չեմ հիշում:
Սովորական օրեր: Իմ կարծիքով այսպես է լավ: Իրոք այդպես շատ լավ էր: Ինձ ամեն ինչ դուր էր գալիս: Ես շատ էի ժպտում: Ես կարիք չունեի: Անձրևի կարիքը չունեի: Ես չգիտեի, որ ինչ-որ բանի կարիք չունեմ:

Ջրհեղեղ... Հիմա է, ջրհեղեղ է: Ես ամեն ինչ հիշում եմ: Ամեն ինչ միջովս անցնում է: Անձրևը իմն է: Ես չեմ ուզում ավարտվի: Այսպես լավ է: Ջուր կա... հոգուս մեջ ջուր կա: Ես երջանիկ եմ: Չեմ էլ ուզում մտածել, որ երբևիցե կավարտվի: Դու չես ավարտվի, չէ՞, անձրև՛:

Արդեն ջրի տակ եմ... խեղդվում եմ... բայց այսպես լավ է: Զգում եմ... ես ամեն ինչ զգում եմ: Ես ամեն ինչ եմ: Ես մաքուր եմ: Շուրջս միայն անձրև է... արցունքներս էլ են անձրև... ու ես մի ըդնհանրություն եմ: Ու կարևորը՝ ես թռչում եմ ~
Գիտե՞ք՝ երբ թռնում ես, քո ժամանակը կանգնում է: Դու վերևից տեսնում ես, թե ինչպես են ձեր ժամացույցները չըխկ-չըխկում, բայց ես չունեմ ժամացույց... Ես անձրև եմ, ինձ ժամացույց պետք չի: 

Ու չեմ էլ մտածում, որ մի օր կիջնեմ ներքև... կդառնամ սովորական անապատ: Չէ՛, հաստատ սովորական չեմ դառնա: Չէ՞ որ ինչ-որ մի տեղ... իմ մեջ... հաստատ մի քիչ անձրև կգա:

Կներես Անձրև, որ քեզ մոռացել էի... քեզ երբեք էլ չեմ մոռանա... խոսք եմ տալիս՝ դու միշտ իմը կլինես...

Ու թող ես լինեմ քո համար մի կաթիլ... միլիոնավորներից մեկը... բայց դու կլինես իմ միակը...

Միակը՝ ով ինձ թռչել սովորեցրեց... անկեղծ թռչել սովորեցրեց...

Զգացել եմ: Զգացել եմ, որ անըդհատ դու ես մտքումս: Դու ես շարժումներումս: Դու ես իմ մեջ... ու հիմա ես դու եմ: Հաճելի է արդյոք? Այո՜... հաճելի է ունենալ Տիեզերք: Այո՜ դու իմ համար Տիեզերք ես: Ում չեմ կարողանում բացահայտել: Եթե անկեղծ, ինձ պետք էլ չի քեզ բացահայտել... չէ որ դու իմն ես, իսկ իմ միջի սերը քոնն է: Ամեն ինչ այնքան պարզ է ու անհասկանալի...

Ուզում եմ որ ֆիլմ լինի: Ես լինեմ հերոսը: Որտեղ միայն իմ մտքերը ճիշտ լինեն: Ու ես լինեմ անկեղծ... իսկ դու ճանաչես ինձ միայն անկեղծ: Ուզում եմ ամեն ինչ դժվար լինի, բայց վերջում հաստատ լինի... ամեն ինչ լինի: Ուզում եմ ամեն ինչ լինի: Ամեն ինչ իմը լինի: Չեմ ուզում ոչինչ կորցնեմ: Վախենում եմ կորցնելուց: Զարհուրում եմ... զարհուրում եմ կորցնելուց:
Չեմ վախենում որ քեզ կկորցնեմ: Ես արդեն կորցրել եմ: Անհետ կորցրել եմ: Դու մահացել ես:

Չէ՜՜՜: Դու կաս: Իմ մեջ ընդմիշտ կլինես: Տիեզերքս կլինես: Տիեզերքը կորցնել չի ստացվի (փորձել եմ):
Կարիք չեմ զգում քո ձայնը լսելու... ես արդեն լսում եմ... ականջներումս միայն քո ձայնն է:
Կարիք չեմ զգում քո երեսը տեսնելու... ես արդեն ունեմ քո երեսը իմ մեջ... Տիեզերքս դու ես:
Կարիք չեմ զգում քեզ գրկելու... ախր իմ մեջ ես: Իմ մարմինս միշտ գրկում է քեզ... գրկում, ծածկում ու պաշտպանում:
Ու կլինեմ ես անկեղծ... կսիրեմ քեզ Տիեզերք: Կլինեմ հեռու... կլինեմ մոտիկ: Կլինեմ ես, իսկ դու կլինես Տիեզերք: Իմ մեջ: Չեմ տա քեզ ոչ-ոքին: Չեմ կարող տալ: Չեմ ուզում տալ:
Չգիտես էլ որ իմ մեջ ես... որ դու՛ իմ միակ Տիեզերքն ես: Կարևորը ես գիտեմ: Կարևորը քո ձայնը լսել կարող եմ... ու կարևորը իրոք սիրում եմ քեզ... Տիեզե՜րք:

Հ.Գ. մի օր կկարդաս... հաստատ կկարդաս :)

Անուն չեմ ուզում դնել

Բարև: Չէ: Ողջույն: Չէ: Բարլուս: Այ սենց լավ ա:
Գրում եմ քեզ՝ մարդու ում կյանքում ոչ մի տեղ չունեմ, ինչքան էլ փորձել եմ մի փոքր տեղ ունենալ, ումից հեռու եմ... ում հոգուց միլիոնավոր մղոններ հեռու եմ: Ով լռում ա, ով անտեսում ա, ով նեղացնում ա... ում համար ես ոչինչ եմ... իսկական ոչինչ... ու ով ինձ փրկում ա, ինձ ժպտացնում ա, ինձ երգացնում ա, երաժշտությունն ա իմ...
Գրում եմ... վախենում եմ... անկեղծանում եմ... երջանկանում եմ... տխրում ու սիրում:
Տրամաբանական շարունակություն:
Ո՞նց ես: Հիմար հարց: Որին ոչ-ոք երբեք անկեղծ չի պատասխանում: Մարդիկ գրում են «ԼԱՎ» ու սմայլիկի առկայությունն ա իրանց տրամադրության նկարագրությունը: Իսկ ես միշտ անկեղծ եմ քեզ հետ: Երևի էտ էլ չես նկատում, ուր մնաց որ մի հատ էլ գնահատես: Սմայլիկիդ բացակայությունն ա ինձ էտ ապացուցում: Սմայլիկ որ դու ալարում ես դնես... չէ դու թանգացնում ես այն: Երբ դնես սմայլիկ, ես կմտածեմ թե ինչքան մեծ բան արեցիր: Կգնահատեմ: Իսկ դու չես նկատի: Չէ ես չեմ բողոքում: Ես ուրախ որ գոնե կաս: Դու հենց դու... միայն դու:
Ո՞նց ես: Չէ: Ես սիրում եմ քեզ:
Նկատեցի՞ր թե ոնց մահացար իմ հոգում: Ու նորից ծնվեցիր: Ու պարզվեց հոգուս մեջ դու անմահ ես: Հոգուս մեջ արդեն տիեզերք ես: Գռազ եմ գալիս չես նկատել: Ոչինչ չես նկատել:
Հիմար իրավիճակում եմ: Հիմար վիճակում էի երբ հասկացա:
Մի օր հո իմ սիրտն էլ կկանգնի, բայց արդեն իմ սրտի մեջ քո սիրտը երբեք չի կանգնի: Չէ: Քո սիրտը միշտ իմ սրտում կխփխփա (չեմ սիրում, ոչ զարկել, ոչ էլ բաբախել բառերը, շատ պաթոսով լի են): Տիեզերքը երբեքչի անհետանա... Տիեզերքը ընդմիշտ կմնա...
Ուշադիր կարդա... դու կարևոր ես իմ համար... Իմ բառերը թող միքիչ՝ շատ քիչ կարևոր լինեն քո համար:
Զգու՞մ ես Ես տալիս եմ... ամեն օր... ամեն ինչ... քեզ եմ տալիս...
Ուզում եմ դատարկվեմ... ուզում եմ մեջս ոչինչ չլինի... ուզում եմ ամեն ինչ քո մեջ միայն լինի:
Գիտես ինչի՞... որ քեզ տանեմ իմ մեջ: Ու կստացվի մի Տիեզերք, որտեղ կլինես դու: Ու իմ Տիեզերքում կլինես միայն դու... մնացածը կլինի ոչինչ...
Գանք ներկա... ես տալիս եմ... ես կտամ, ու ես կսպասեմ: Իսկ դու... դու միայն նկատիր, թե ինչպես եմ «ինձ» տալիս քեզ...
Երազե՜Մ... որ մի օր ցույց կտամ իմ Տիեզերքը: Չգիտեմ կուզենաս թե ոչ, բայց ես հաստատ կունենամ Տիեզերք: Իսկ դու կունենաս ինձ... քո մեջ:
Ո՞նց ես: Չէ: Ես սիրում եմ քեզ:
Տրամաբանական ավարտ...

Ես քոնն եմ...

Միշտ էս պահերին ասքիդ կգրեի... բայց դու հիմա դեաքթիվեյթ ես էղել: Մի դեբիլություն կգրեի ու հավերժ պատասխանիդ կսպասեի... բայց դու հիմա դեաքթիվեյթ ես էղել: Ու գիտես դու ինձ օգնում ես, մեկ-մեկ նույնիսկ փրկում, դու նեղացնումել ես, բայց դու էտ չես նկատում, ու էտ ինձ անկեղծ նենց ա նեղացնում: Հա դու ինձ պետք չես, ես չեմ սիրում քեզ, բայց քեզ ես վստհաում եմ, հավատում եմ, լսում եմ: Ամեն մի ինքնասիրահարվածդ բառը սրտիս էնքան մոտիկ եմ թողնում, որ չես էլ պատկերացնում: Մեկ ա դու հեռու ես, դու ուրիշինն ես, ու դու իմ արևը չես: Ապա դու ով ես ինձ համար... անծանո՞թ՝ այո, սովորական անծանո՞թ՝ ոչ: Ինչպես վերաբերվեմ մարդուն ով ինձ չի վերաբերվում, ում ես ուզում եմ վերաբերվել այնպես ինչպես ուզում եմ: Ուզում եմ մոռանալ կարծրատիպերը կյանքի ու ասել ամեն ինչ, ամեն բառ, ամեն տառ: Բայց դու էնքան ինքնասիրահարված ես որ նույնիսկ միքիչ սրտիդ մոտիկ չես թողնի: Անկեղծ դու Սկիլետից(նախկին, կամ ինչ-որ տենց բան) էլ վատն ես: Դու վատն ես, վատ մարդ ես, չերազող ես, պեսիմիստ ես, մթոմ խելացի ես, բայց դու հիմար ես: Սովորական հիմար ով կյանքում ոչինչի չի զգա: Անկեղծ եմ ասում դու զգալ չգիտես, դու միայն բողոքել գիտես: Դու մունաթ ես հետդ ման տալիս, իսկ ես ժպտում եմ: Ես Լուսինն եմ, ես լույսն եմ, թող ինձ ոչ-ոք չսիրի, ոչ-ոքի դուրը չգամ, թող լինեմ մենակ, բայց ես մեկ է կփորձեմ բոլորին լույս տալ: Գոնե միքիչ: Էնքան եմ ուզում կարողանալ լույս տալ, միքիչ լույս, շատ քիչ: Չէ-չէ դու պետք է միշտ ուղես ինձ, միշտ քեզ ինքնահաստատես, չէ որ դուք... այնքան մեծություն եք, ճկուտիս չափ մեծություն: Բայց ես քո կարիքն ունեմ... ես չեմ սիրում քեզ, բայց անկեղծ քո կարիքն ունեմ, էնքան զզվելիա կարիք ունենալ ինքնասիրահարված մարդու, էտ երևի ամենատհաճ բանն ա: Ու ասեմ ավելի զզվելի ա էտ խոստովանել ինքդ քեզ, որ դու կարիք ունես ինքնասիրահարված մարդու: Որովհետև ինքը կգա բայց կգա իրա համար ոչ թե քո, ինքը ժպիտ կտա քեզ իրա համա ոչ թե քո: Իսկ ես կվերցնեմ կպահեմ հոգումս, կպահեմ հոգուս խորքում, բայց էտ իմ համար չի լինի, էտ քո համար կլինի, ու հենց դրա պատճառով ես միշտ ինձ քո կողքին ինքս ինձ օտար կզգամ, ուրիշ մարդ: Որովհետև դու քո համար, ես քո համար, բա ուր եմ ես... ես չկամ: Քո կողքին չկամ ես, չկանք մենք, կաս միայն դու: Դրա համար ես միշտ կլինեմ օտար, դու իսկականիս երբեք չես ճանաչի, դու իմ անունը ճիշտ ձև չես ասի, որովհետև դու կասես քո համար... ես կասեմ քո համար... ու մենք էլի իրարից հեռու կլինենք: Նենց կուզեմ լինեմ մարդը որ էտ սերը դեպի քեզ քչացնեմ... միքիչ... շատ քիչ... Նենց կուզեմ լուսավորեմ էտ մութ հոգիդ, որտեղ միայն ինքնասիրահարվածներն են իրենց գտնում: Չեմ ուզում նեղացնեմ, ուզում եմ բուժեմ, ուզում եմ օգնեմ... բայց չէ, մոռացել էի... Ես քո կողքը ես չեմ, ես անկեղծ չեմ, չէ որ քո կողքը ես քոնն եմ: Ամեն բառս կհնչի քո կարծիքով քո համար, ոչ թե իրականից հենց քո համար... որովհետև ես քոնն եմ, իսկ դու ուրիշինը: Ախր դու չես էլ զգում, անըդհատ մոռանում եմ... Ես քոնն եմ, ու դու էլ ես քոնը...  Շատ պարզ և անհասկանալի մի բան...

Մենք «մենք» չենք, «մենք» դու ես, ու ես որ միայն քոնն է:

Դու... մարդ ում ինքնասիրահարված և անիմաստ խորհուրդները միշտ սրտիս մոտ եմ ընդունել, ու մենակ համաձայնվել եմ, չեմ հակաճառել, իմ եսը ցույց տալ չեմ կարողացել...Մի բան եմ խնդրում... խնդրում եմ միքիչ տու՜ր... շատ քի՜Չ տուր ինձ... ինձ համար... պետք չի շատ, ուղղակի ինձ համար... ես կբուժեմ, ես ամեն ինչ կանեմ որ դու զգաս... զգաս մի բան, մի զգա իմ հանդեպ ինձ պետք չի, բայց թող քեզ միքիչ լուսավորեմ... Չգիտեմ կկարողանամ թե չէ բայց ամեն ինչ կանեմ, մենակ թե միքիչ...

Ես քեզ չեմ սիրել... ու երբեք էլ չեմ սիրի... հուսով եմ երբևիցէ գոնե մեկին կսիրեմ

Ես քոնն եմ... ու քոնը կլինեմ... ու չեմ ուզում ուրիշինը լինել

Ես կփորձեմ... անկեղծ կփորձեմ բուժել, միքիչ, ինչքան կարողանամ կլուսավորեմ...

Դու չես ընդունի, դու չես հասկանա, չէ որ ես ու դու քոնն ենք, «ես» քո կողքին ես չեմ, ես քո կողքին միայն քոնն եմ,  ու եթե այս խոսքերից մեկը դու մի օր լսես... ու միքիչ ընդունես, ուրեմն ստացվեց իմ լույսը միքիչ, շատ քիչ քեզ հասավ...

Կնստեմ ու կսպասեմ, չէ որ մեկ ա ես քոնն եմ...

Հ.Գ. սպասելուց ավել բան չեմ կարա անեմ, չէ որ քո կողքը ես միայն քոնն եմ, ու ես քո կողքը քեզ օգնելու կարիք չունեմ... չէ որ ես քոնն եմ

Ես շատ բանի կարիք ունեմ... բայց ես ամեն ինչ ունեմ

Ես կհասնեմ, ես հաստատ մի տեղ կհասնեմ, չէ որ ես այսքան ճանապարհ եմ անցել, ու դեռ դրա երկու չափը պետք է անցնեմ... 1...2...3... ու ես սկսում եմ երազել:

Ես ամեն ինչ ունեմ, ինչ չունեմ կերազեմ ու էլի ձեռք կբերեմ: Դրանք իլիուզիաներ չեն, դրանք նպատակներ են: Նպատակներ որոնք իմ մեջ վաղուց են եղել, ու դրանց չիրագործվելու մասին մի վայրկյան էլ չեմ մատնել:  Ես շատ բանի կարիք ունեմ, բայց ես ամեն ինչ ունեմ, որովհետև ես երազելու հնարավորություն ունեմ: Հասկացեք ինձ մարդիկ... նպատակն առանց երազելու անհետաքրքիր է, անիմաստ է, ու տհաճ: Դուք միշտ մտածել եք որ երազում են թույլերը, երազում են աննպատակները, անիմաստ ժամանակ վատնողները, ու այդ ժամանակ ինքներդ երազել չեք իմացել: Ու դուք երբեք չեք երազել, դրա համար ձեր նպատակները միշտ անհետաքրքիր ու միապաղաղ են եղել: Նույնիսկ մեկ-մեկ ոչ մի տեղ էլ չեք հասել, ու մեկ է շարունակել եք երազողներին ծաղրել: Հասկացեք ախր իրանք կապակցված են, ոնց-որ կինն ու տղամարդը: Իրանք էլ են ընկել մեր ձեռքը ու էլի առանձնացել, բայց չէ որ իրանք միշտ իրար հետ են եղել: Ուղղակի միշտ կլինեն ովքեր արհեստական կտարբերվեն, ու ասեմ, որ հենց այդպիսի մարդիկ են նրանց առանձնացրել: 

Ես կլինեմ նորմալ աննորմալը ու կկապակցեմ իրանց: Գիտե՞ք ինչի, որովհետև ես հավատում եմ... Ես հավատում եմ որ նրանք էլի մարդկանց ձեռքերում իրար հետ կլինեն, ես շա՜Տ բաների եմ հավատում... ու միշտ էլ կհավատամ:
Այո, երազող եմ ես, ու կլինեմ միշտ այդպիսին, որովհետև ես կերազեմ, ու հետո ամեն մտքիս ծայրի երազը հերթով կիրականացնեմ:
Ոչ, ես էլ հիմար օպտիմիստ չեմ, ես Լուսոն եմ ով երազելն ու նպատակը իրարից էլ չի առանձնացնում: