Վերնագիրն ավելորդ է...

Ալոխա(նենցա դուրս գալիս սենց ողջունել): Չգիտե՜մ հոգնածությունից է թե ուղղակի ալարում եմ մտքերս չեմ կարում հավաքել... որ ինձ միքիչ չհասկանաք «կներեք» միանգամից եմ ասում: Գրելու եմ աշխարհի ամենագեղեցիկ-ամենահետաքրքիր մշակույթ ունեցող ճապոնացիների ՀՈՔՈՒ-ների մասին: Հոքու գրելը միքիչ անհարմար է, քանի որ երբ արտասանում եմ համ «կ» եմ ասում համ «ք», իսկ էստեղ միայն «ք» է, կարդալուց միայն «ք»-ն ինձ չի հերիքացնում ու ես ուզում եմ այսպես գրել, որպիսզի ճիշտ կարդաք ՀՈԿՔՈՒ: Ձգեցի-ձգեցի ու հասա... հոկքու՝ ամենագեղեցիկ տողերն են որոնք ես երբևիցէ կարդացել եմ: Չգիտեմ էն որ ասում են չակարների կետեր ունեմ, ոնց-որ հենց էտ կետերիսա կպնում: 

Ընկեր Հասմիկ մեզ լինք էր ուղղարկել որի շնորհիվ կկարողանանք կարդալ հոկքուները ձեզ էլ եմ առաջարկում ;) Սեղմի որպիսզի կարդաս:

Եթե ուզում ես կարաս սկզբում իմ ընտրածների մասին կարդաս... քո ընտրությունն է :D

Հոկքուների մեջ շատ եմ նկատել մենակության-դատարկության առկայությունը, դե իմ գլխում էլ են այդպիսի մտքերը շա՜տ ու առաջինը որը առանձնացրել եմ դա.

Մենակ էի:

Մենակությունս

Մի ամբողջ դատարկ աշխարհով լցրիր:

Ի՞նչ է մենակությունը... արդյո՞ք հաճելի է: Եթե ունեցել եք այսպիսին կոչված «переходный возраст» հաստատ էս պիսի մտքեր շատ եք ունեցել: Ու սա եզակի հարցերի մեկն է, որի պատասխանը ես գտել եմ: 

Ես ուղղակի ատում եմ մենակությունը: Իմ համար եթե մենակություն ուրեմն դատարկություն: Դու կարող ես շրջպատված լինել ծանոթներով, կամ վատ ընկերներով ու դու քեզ կարող ես մենակ զգալ, ու հակառակը կարող է քո կողքդ շնչող էակ չլինի բայց դու լիքը լինես, ու մենակություն չզգաս: Մենակություն դու զգում ես այն ժամանակ երբ զգում ես տխրութուն, կամ հանգստություն ու պտտվում ես ու զգում ես ոչ-ոք (nobody անգլերենով շատա դուրս գալիս) չկա կողքիդ, իսկ այդ կողքիդ կանգնածները ընդհանրապես թքած ունեն թե դու ինչ ես զգում: 

Մենակ լինել ու զգալ մենակություն այդպես ես կտարբերեմ այդ երկու արտահայտությունները: 

Ու այս հոկքուն երեք տողով այդ իմ ամբողջ գրածի (որը ես երեք անգամ ավելի շատ կասեի, եթե խոսեի) ներաշխարհը ինձ ցույց տվեց: 

Երբ որ դու մենակ ես լինում դու դրա հետ մեկ տեղ միշտ հանգստություն ես զգում (դե ես էտպես եմ զգում), այդ հանգստությունը 0-ն է դու կարող ես այն + սարքել կամ -: Ու ավելի շատ ես հանգստությունից հետո - եմ: Ու դա նրա պատճառով, նրա առհամարանքի, նրա աչքերի: Ինչպես հասկացաք էլի սիրո: Ու այդ հանգստությունը դատարկությունով լցնելիս դու գնալով քեզ լռությունն ես կորցնում, ու սկսում էս զգալ դատարկութունը, որը ձայն էլ չունի: Ու ես էլի մեղադրելու եմ նրան... կապույտ աչքերով տղային: 

Լա՜վ էլի... Լուսոոոոո.... անցնում եմ մյուս հոկքուին:

Լուսատտիկի

Մեծության մասին

Հարցրեք խավարից:

Ախ-ախ ոնց կարող եմ բացատրել զգացածս: Այնքան ճիշտա, որ սենց «мурашки по коже»: Դու հաստատ ինչ-որ բանի պետք ես, ես էլ, բոլորս էլ: Այս հենց այդ բանը գտնելն է դժվար: Լուսատիտիկինը խավարն է, ու տեսեք թե նա ինչ կարևոր է: Արդյո՞ք ցերեկը կարևոր է լուսատիկիկը, ընդհանրապես դու նկատել ես լուսատիտիկ ցերեկը: Մեծություն-կարևորություն, լուսատիտիկ-ես, խավար-երաժշտություն :D Այսքանը կարամ ասեմ այս հոկքու մասին: Իսկ դու գնա լա՜վ մտածի :) 

Բարի մտածմունքներ բոլորի՜Ն ^_^ 

Ակնթարթ... դարերով լի ակնթարթ

Ամեն ինչ կարող ես զգալ մի ակնթարթու՜մ… զզվանքի՜ց խաղաղությու՜ն: Ու այդ անվերջ ակնթարթերը ստեղծվում են հենց քո սրտի շնորհիվ: Միքիչ պաթոսով, բայց երբ մի ակնթարթ դու նայում ես նրա աչքերի մեջ դու կարծես այդ ակնթարթը ամբողջությամբ ապրես… ախր չի լինում նկարագրե՜լ:

Այ դու փորձիր պատկերացնել դու սիրահարված ես (եթե սիրահարված ես ավելի լավ): Ես «Մեծն սիրողս» սիրահարված ուրիշ մարդ եմ դառնում, անըդհատ մտքերով ուրիշ տեղ եմ լինում, ու ուզում եմ ամենալավը լինեմ, որպիսզի գոնե հայացքի արժանանամ իրա կողմից: Երևի արդեն հասկացաք որ հիմա էլ եմ սիրահարված: Ու հիմա պետք է միքիչ էլ պատկերացնեք… պատկերացրեք այդ տղան (դե ես աղջիկ եմ) քո ձեռքը բռնեց: Դու իրան չէիր նկատում նույնիսկ «բարև» չի ասել, ու հոպ մի տաք ձեռք բռնում է քո ձեռքը: Ձեռքի մեջ ամբողջ մի սիրո պատմություն է լինում, կարծես մի փոթորիկ եկած լինի ու քեզ իրա հետ տանի, ոնցա է ջութակի ամենաբարձր նոտաները ծակում ականջդ այ տենց ձեռքդ են բռնու՜մ, ու դու այդ պահին տեսնում ես իրա աչքերը, այդ աչքերը կարծես ձմեռվանից հետո չորացած ծառեր լինեն որոնք սպասում են երբ է գալու գարունը որպիսզի բողբոջները աճեն: Ու այդ պահը ընդամենը մի ակնթարթ է, երբ դու զգում ես, ոչինչ չի կատարվում զգում ես, ու այդ աղմկոտ լռությունը որը ստեղծվել է ձեր երկուսի շնորհիվ ավարտվում է մի բառի շնորհիվ.

-Բարև , - ասեց աղջիկը: Բայց դա ընդամենը բարև չէր է՜հ, դա մի սիրո երկար-բարակ խոստովանություն էր, դա հոգու խոսակցություն էր: Նրանց հոգու խոսակցության մասին չեմ ուզում խոսել, ու անկեղծ չեմ էլ կարող լավ բացատրել, բայց դա պետք է հոգում մնա ու ոչ-ոք չիմանա: Այ հիմա ես այսքան գրեցի բայց դեռ նրանք նայում են միմիանց աչքերի մեջ, ու դեռ լսվում է այն բառը որը երկուսին տվեց մի լույս որով նրանք կգնան իրենց մութ անտառով, որտեղ իրենց ոչ-ոք չի նկատի ու այդ պահին երկուսնել երջանիկ են: Ու այստեղ կապ չունի նրանք կասեն իրար թե ոչ, ով գիտի կամուսնան իրար հետ թե ոչ: Այդ անվերջանալի ակնթարթը իրանց համար հենց այն ակնթարթն էր, որից իրանք միայն իրենց զգացածը կհիշեն ու էլ ոչինչ:

Ցտեսությու՜ն կամ «Ես իմ մասին»...

Ողջու՜յն կարդացող: Պատմելու եմ ձեզ իմ անհասկանալի զգացմունքների մասին դեպի Միջին դպրոցս: Ահավոր շատ եմ անհանգստանում գրելուց... չգիտեմ էլ ինչու (մի տեսակ պատասխանատվություն եմ զգում): Ու այս պատասխանատվությունը նրանից է որ ես՝ Լուսոս 9-րդ դասարանում ճնգռտում եմ: Օգտագործեցի հենց «ճնգռտել» բառը քանի որ հեչ դուրս չի գալիս ոնց եմ սովորում: Շա՜տ եմ բայցակայում, ֆիսզկուլտուրայի չեմ հաճախում, տնայինները կիսատ-պռատ եմ անում, ու հետո էլ ինձ Սեբաստացի եմ ասում: Դե ի՜նչ մեղավոր եմ, էն էլ ինչքան, բայց մենակ ես չեմ մեղավոր ֆլեյտաս է մեղավոր, շվիս, երաժշտականս, ու կողքից լիքը ուրիշ երաժշտական գործերը: Ու թարսի պես էս տարի 9-րդ դասարանում եմ: «Տուպոյ» հալիս ոնց եմ քնություն հանձնելու ոչ-ոք չգիտի: Չեմ ընդունում քնությունները ու էտ քնության տարբերակները, բայց դե մեկ է էտ թեորեմները ու կանոնները ԱՆԳԻՐ չեմ հիշում: Ու էլի ես շեղվեցի բուն թեմայից...
Ինձ թվում է բոլորդ էլ գիտեք թե ես ինչքան եմ սիրում իմ կրթահամալիրը: Ու ամեն օր հասկանում եմ, որ գնալով մեծանում (էրեխա եմ ինձ համարում մի աանհանգստացեք) եմ ու կրթահամալիրիցս դուրս կյանք եմ ստեղծում: Ու ամեն օր ինձ ինչ-որ դժվարություններ են սպասվելու որոնցից մենակ իմ կրթահամալիրիցս ստացած գիտելիքներով եմ հաղթահարելու: Ուզում եմ զգուշացնել, որ էտ գիտելիքները էտ թեորեմները չեն այլ իմ անձն է: Թե ինչ էի անելու ուրիշ դպրոցում: Կարամ հանգիստ ասեմ, որ հիմա մեր կրթության մեջ շատ-շատ թերություններ կան, բայց այն ամենը ինչ ես ստացել եմ դեռ Օր. Լուսինեից (աշխարհի ամենալավ մարդ և ուսուցիչ Լուսինե Փաշայանի մասին եմ խոսում) ոչ մի բանի հետ կյանքումս չեմ փոխի: Ու սա երկար ճանապարհ է, որը դեռ չի ավարտվում, բայց արդեն էն թունելի վերջին լույսը տեսնում եմ էլի: Ու ինչքան կորցրել եմ, ինչքան ստացել, ու բացահայտել մեկա ամեն առավոտ հաճույքով եմ դասի եկել, ու օրվա ընթացքում իմ մեջ շատ բաներ եմ հասկացել, ու բոլորին եմ շնորհակալա՜լ, հուսով եմ երբևից է կհպարտանաք որ Լուսո անունով սովորող եք ունեցել (մի տեսակ պաթոսով ստացվեց, բայց ոչինչ): 

Չեմ կարողանում... զգացմունքներս արտահայտել չեմ կարողանում

Պատմությունը սկսվեց նրանից որ ընկեր Հասմիկը հանձնարարեց կարդալ Համո Սահյանի բանաստեղծությունները ու ընտրել ամենալավ բույրով: Մտքումս ուրախացա որ միքիչ կշեղվեմ սիրահարված լինելուց... դե ճանաչում եք ինձ, ինչպես միշտ սիրահարված: Կարդում էի բնություն, հայրենիք... հաճելի էր, զգում էի, բայց այն բույրը որը միշտ կարդալուց զգում էի չկար: Մտքումս սկսեցի անհանգստանալ... թե կարողա չեմ հասկանում, կամ չեմ կարողանում զգալ, ու մի քանի անգամ կարդալով ընտրում էի: Անըդհատ սպասելով նրան որը կարդալուց կփշաքաղվեմ Սահյանի նրբությունից, ու խիզախությունից: Արդեն անհույս էի ու գրքի վերջերում ու ՊԱԲԱՄ... «Չեմ կարողանում»: 

Անկեղծ ասաց չեմ կարողանում այդ զգացմունքները ու բույրը որը այդ պահին զգացի ձեզ պատմեմ, ու բացատրեմ: Տեսնենք ինչ կստացվի... Երբ որ տխուր եմ լինում, ու հարցերի պատասխաններ չեմ գտնում միշտ դիմում եմ երաժշտությանը: Համարյա միշտ երաժշտությունը փրկում էր, բայց այս քանի օրը այդ երաժշտության բացակայությունը ինձ տանջում էր: Այդ իրավիճակում ես չգիտեի սիրաարված եմ թե չէ, չգիտեի կարող եմ սիրել թե չե, ու միայն այդ բանաստեղծությունը կարդալուց ես հասկացա, որ երաժշտություն չէր պետք այլ մի քանի տող...

Կա մի թուլություն,

Որ ինձնից վանել
Չեմ կարողանում,
Քո չարության դեմ
Բարություն չանել
Չեմ կարողանում:
Բայց դեռ չգրված
Երգիս տողի պես
Անգիր եմ արել...
Անգիր եմ արել,
Բայց արտասանել
Չեմ կարողանում:
Ես քեզ մոռանալ
Քեզանից հեռանալ
Չեմ կարողանում:
Ինձ քեզնից խլել,
Ինձնից վերանալ,
Չեմ կարողանում...

Սա կարդալուց ջերմության բույր էի զգում, կարծես գրկել մի հոգու, ու այս տողերը իրան եմ նվիրում: Բույրը տաք էր, ու սառը, ցավ էի զգում ու երջանկություն, այնքան խառն էր ու հաճելի, որ սիրտս էր արագ խփում: Այսքան զգացմունք ինձ հաղորդեց Համո Սահյանը, ու դեռ շատ պետք չէ ասել, դա պետք է միայն զգալ...

Աղայան... ժամանակների լավագույն ՄԱՆԿԱՎԱՐԺԸ

Աղայանական հոդվածները մեկը մեկից գլխուգործոցներ են: Այդքան մանկավարժ ինչքան Աղայանն էր, մեկ էլ Տիար Տիգրանյանն է: Հիմա կարդացել եմ հոդված, որը ինչ շատ հոգեհարազատ էր: «Երկու խոշոր չարիք»-ի մեջ գրված է այնպիսի խնդիրների մասին որը մինչև հիմա մեր կյանքում կա:  Հոդվածում Աղայանը արտահայտում է իր զզվանքը այն մանկավարժական մեթոդի վերաբերյալ, որը հիմա օգտագործում են մեր հանրակրթական դպրոցներում: Նա ասում է, որ այդ ամենի պատճառը մեր պատմությունն է, ու այն վերաբերմունքը նյութին որը Ամերիկացիներն են մեր կյանքի մեջ մցրել: Նա ասում է որ ելքը դա սովորեցնելն է ամեն ինչ մեր կյանքում կիրառել, բայց այդ պահին ես (մանկավարժ չլինելով) ուզում եմ ասել. «Ոչ»: Հիմա մեր կրթահամալիրում այդպիսի մեթոդ է ուսման (ինչ-որ չափով է նման), բայց անկեղծ ասաց ես գոհ եմ այն գիտելիքից ինչ ստանում եմ: Մենք կիրառում ենք առանց ոչինչ սովորելու, ու գալիս ենք այն կետին, որը ոչինչ էլ չենք սովորում: Նաև Աղայանը ասում է, որ մենք շատ ենք հոգնում, ու ես կարող եմ ասել «այո», այդ հոգնածությունը նրանից է, որ մենք չենք կենտրոնանում մեր երազանքի ու նպատակների վրա, այլ մեր հասարկությունն է մեզանից ուզում է տարրական մի քանի բաներ: Ու ինչ է տալիս այդ ուսումը մեզ, տալիս է այն որ մենք մեր կյանքից ոչինչ չենք ստանում: Ոչնչի չենք հասնում, ու նույնիսկ ցանկություն չի լինում լինել «հանճար»: Հանճար քո գործու, այսինքն պետք է լավ աշխատասեր լինես: Մեզանից մեր կյանքում պահանջում են շատ քիչ բան, բայց այդքան գիտելիքով մենք կարող ենք ամեն օրվա ապրուստ վաստակել, արդյոք դա ճիշտ է? Ես այդպես չեմ կարծում: Իմ կյանքի իմաստը երբեք չի լինի գումարը, դա կլինի ձգտելը անթերիին: Իսկ այս ուսումը մեզ բթացնում է, ու առաջացնում է սեր դեպի նյութականը: Այս ամենը Աղայանը վաղուց էր հասկացել, բայց ցավոք մինչև հիմա ուսման մեջ ոչինչ չի փոխվել: 

                                                                            

Անունդ երբեք չփոխես...

Անուն. մի բառ, որի շնորհիվ քեզ հիշում են, կանչում և մոռանում: Ես ծնվածս օրվանից ունեմ այդ բառը: Այդ բառը՝ անունը առանց ինձ տեղեկացնելու և հարցնելու են որոշել: Արդյո՞ք հենց այդ բառը՝ «Լուսինե»֊ն իմ կյանքում ինչ-որ բան փոխում է: Ինչպիսին կլինեի ես, եթե ուրիշ բառով ինձ կանչեին․ ուրիշ «Ես» կունենայի, կնվագեի ինչ-որ գործիքի վրա: Շատ եմ լսել, որ գիտնականները եկել են այն եզրակացության, որ այդ բառը մեր կյանքում մեծ դեր է խաղում: Ես՝ Լուսոս գիտնական չեմ... գիտնականից շա՜տ հեռու եմ (պետք է մի քիչ «եթերային» խոսամ):
Այո-այո, միլիոներորդ անգամ պետք է ԱՍԵՄ, որ սիրահարված եմ: Ու մենք(դեբիլներով) տղայի ինքնությունը թաքցնելու համար մականուն(նոր անուն) ենք հորինել: Ու միայն այդպես էինք նրան կոչում, նույնիսկ երբ պառկում էի քնելու պատկերացնում էի, որ մենք միասին երգում ենք... ու ուրիշ դեբիլություններ, ես նրան ուրիշ անունով էի կոչում, իմ ստեղծած անունով: Ու ՀՈՊ... մեկ էլ հասկացա, որ ես այդ տղայի անունը փոխելով ստեղծել եմ մի նոր մարդ... իմ մտքում: Ու ամեն օր ավելի շատ եմ սիրահարվել իմ ստեղծած տղային, ու գնալով հեռվացել եմ իրականությունից...
Գիտե՜մ-գիտե՜մ, հիմարություն եմ արել: Բայց հիմա ես գրում եմ ու հասկանում եմ որ իր իսկական անունը դժվարությամբ եմ արտասանում, ու ավելին ասեմ ոչինչ չեմ զգում: Դատարկություն
է հոգումս... տհաճ իրավիճակ, որից միշտ փախել եմ, որին երբեք չեմ ուզեցել մոտենալ, բայց
փաստը փաստ նոր անունով նոր անձ եմ ստեղծել... Անուն․ մի բառ որի շնորհիվ քեզ հիշում են, կանչում և մոռանում, որի շնորհիվ մարդիկ ՔԵԶ են սիրահարվում:

Կապույտը իմ հոգում...

Կապույտը երբեք չեմ առանձնացրել... կապույտին նայելով ոչինչ չեմ զգացել, բայց Չարենցի մոտ «կապույտը» այնքան ուրիշ է: Չարենցը կապույտի ամեն մի տրամադրությունը զգում էր: Կապույտը գազելներում մաքրության նշանն է, պարզության: Կապույտը՝ երջանիկ չի, դժբախտ չի... Կապույտը իրականա: Կապույտի մասին կարդալով սկսեցի հասկանալ, թե ինչքան եմ թերագնահատել կապույտ գույնին:
Արևածագի մեջ կա կապույտ...
մայրամուտի մեջ կա կապույտ... կապույտը իմ ու քո երկինքնա...
Մարդիկ ձգտում են կապույտին... ձգտում են այդ հանգստությանը ու հարմոնիային: Միշտ չէ որ մենք հասկանում ենք, բայց կապույտը փնտրելը մեր կյանքի մի մասն է: Չարենցը գտավ այդ Կապույտը, որի շնորհիվ ես էլ գտա իմ Կապույտը... որին կձգտեմ ես... ու որը կնկատեմ:
Ինչ եմ խոսում... գնամ նայեմ երկնքին... իմ ու քո Կապույտի՜ն...

Вот такая Я…

Будучи вежливой личностью хочу начать с приветствия, также будучи честной хочу заявить, что это письмо мне не понраву. Итак мои родители наградили меня именем Лусине, которое означает Луна, а фамилия не так уж важна.

Сущность моей личности не любит одиночество. Я всегда избегаю от одиночества путём музыцырования. Когда я сочиняю музыку, я всегда мечтаю и эти мысли дают мне оптимистический настрой. Быть оптимистом не всегда хорошо, потому что осознание реальности даёт о себе знать. Не хотелось показывать только свои положительные стороны, потому что так честнее.

Помощь ближнему мне не чужда, но из кожи вон лесть некаждый раз хочется. Наверно самая яркая отрицательная черта моего характера заключается в том, что я всегда жду благодарности за оказанную помощь. От вышеупомянутого мне не раз пришлось пострадать.

Знание своих слабостей делает человека сильнее. Мне кажется, мне хватит сил исправить свои ошибки. 

Բախտավոր եմ...

Սկսեմ նրանից որ ընկեր Հասմիկը (Թոփչյան) մեզ հանձնարարեց

• ​Երկյուղ չունեմ...
• Բախտավոր եմ...
• Շաղ եմ տալիս ...
• Բաշխում եմ ձրի...
• Ճոխ պարգև եմ առել վերուստ...

Այս վերնագրերից մեկը ընտրենք և ստեծագործենք, բացի «Բախտավոր եմ» վերնագրից էն մյուսները չհասկացա :D :D ու որոշեցի այդ վերնագրով գրել ու հասկացա... լուրջ ես բախտավոր եմ:

Ունեմ ընտանիք... շատ լավ ընտանիք...

Ունեմ ընկերներ... հիասքանչ ընկներ...

Ու գտել եմ ինձ... երաժիշտ եմ ես...

Էլ ինչ է պետք բախտավոր լինելու համար: Կան բաներ որ նեղացնում են ու ցավացնում, բայց պետք է մոռանաս ու գնահատես այն ինչ ունես: Չեմ կարող ասել, որ ինձ մետ միշտ ստացվում է, բայց փորձում... Ես ... Բախտավորս... ^_^

Անզգայունություն դեպի գարունը...

Բնությունը այնքան նուրբ է, չքնաղ ու անբացտրելի: Չեմ կարողանում հասկանել ինչպես է Վահան Տերյանը այդքան լավ նկարագրում ամեն մի բնության զգացմունքը: 

Այս անգամ կարդում եմ՝

Գարունը այնքա՛ն ծաղիկ է վառել,
Գարունը այնպե՛ս պայծառ է կրկին.
— Ուզում եմ մեկին քնքշորեն սիրել,
Ուզում եմ անուշ փայփայել մեկին։

Այնպե՛ս գգվող է երեկոն անափ,
Ծաղիկներն այնպես նազով են փակվում.
— Շուրջըս վառված է մի անուշ տագնապ,
Մի նոր հուզում է սիրտըս մրրկում...

Անտես զանգերի կարկաչն եմ լսում,
Իմ բացված սրտում հնչում է մի երգ.
—Կարծես թե մեկը ինձ է երազում,
Կարծես կանչում է ինձ մի քնքուշ ձեռք...

Ու ո՞նց ասեմ, որ ոչ մի բան չեմ զգում...

Գարունը այնքան անհիշելի է, ոչ մի նոր շունչ էլ չի տալիս: Գարունը այնքան անփոփոխ է, որ գարունը իմ համար եղանակ էլ չի: Ուզում եմ բացատրել, որ ոչ թե ես չեմ սիրում գարունը... այլ չեմ նկատում գարունը: Երաժշտություն չեմ զգում գարնան մեջ, նույնիսկ  Վիվալդիի Գարունը չեմ սիրում: Այնքան պարզ է... դատարկ... ու անփոփոխ: 

Ոչ ցուրտ է, ոչ շոգ, ոչ տերևոտ, ոչ անտերև, ոչ հետաքրքիր է, ոչ անհետաքրքիր... ու ոչ թե ես սիրում եմ  կամ չեմ սիրում, այլ ես ոչ մի բան չեմ զգում: Միշտ գարունը մոտս դատարկություն է, այդպես ինձ երբեք չեմ զգում... դրա համար էլ գարնանը դատարկ տուփի նման եմ նայում:

Терьян и Лермонтов...

Для меня Ваан Терьян- пример лирического поэта, описывающего природу. Он так граммотно и нежно описывает свои чувства при помощи природных явлениий, что у меня- мурашки по коже.

Честно говоря, я была незнакома с поэзией Лермонтова, и сейчас я ознакомилась с некоторыми его произведениями… Я испытала ДЕЖАВЮ. Читая Лермонтова и Терьяна, я испытываю одинаковые чувства.

У обоих поэтов явления природы очеловечены. Но в то же время чувствуется, что Терьян -армянин, а Лермонтов-русский. Их разделяет столетие, но объденяет одинаковое поэтическое восприятие. По окончании, хочу сказать, что я получаю удовольствие, читая обоих поэтов.

Моя большая Семья...

Нам хорошо именно там, где мы можем почувствовать себя защищенными, будто укрытыми теплым, мягким одеялом. И такое место, находясь в котором мы ощущаем себя очень спокойно и уверенно, это — наш дом. Дома всегда царит особая атмосфера. Атмосфера любви, заботы, понимания. Есть такое выражение «домашний очаг». И именно этот «очаг» согревает нас и нашу душу в минуты, когда им плохо от холодных печалей, обид и разочарований. Дом никогда не может быть очагом, если в семье нет понимания дружбы и взаимовыручки. Я счастливый человек потому что у меня такая семья. У нас очень творческая семья, и я горжусь этим. Когда я дома у меня всегда хорошее настроение, потому что со мной все те, кто мне дорог и они всегда поддержат меня. Я самая младшая в семье, и часто пользуюсь этим. У нас дома часто бывают обсуждения и творческие спроы, и я как губка впитываю всю информацию.

Сейчас брат с сестрой на гасторлях и наш дом опустел. Я часто думала хорошо ли быть единственным ребёнком в семье, но сейчас я тоскую и мой вздох не полный. Я горжусь, что родилась в этой семье… и очень люблю наш дом.

Պարու՜յր Սեւա՜կ... ես սիրահարվե՜ցի

Բացահայտում եմ ու բացահայտում, հիանում եմ ու հիանում: Այսքան տաղանդավոր գրող ունենք, այսքան մեղմ: Կարդալուց մտքումս երաժշտություն էր հնչում, կարծես ամբողջ աշխարհը կանգ առներ, որպեսզի ես կարդամ: Միշտ էլ սիրել եմ Սեւակ, բայց սիրել, որովհետև մերոնք են սիրել, իսկ հիմա ես ուղղակի սիրահարված եմ: Ամեն մի բառի... ամեն մի տառի մեջ սեր կար, զգացմունք(չեմ սիրում կիրք բառը, բայց կիրք էլ կար): Կարդացի մի շնչով, ինձ թվում ա՝ նույնիսկ չթարթեցի: Հա, մոռացա ասեմ՝ ինչ էի կարդում... ինձ թվում է Սեւակի ամենահայտնի շարքը՝ «ՄԱՐԴԸ ԱՓԻ ՄԵՋ»: Բառեր չունեմ... նենց սիրահարված եմ, ուզում եմ գժություն անեմ, ուզում եմ գոռամ... ուզում եմ միշտ Սեւակ կարդամ... ^_^ ^_^ ^_^ ^_^ ^_^

Աղայանական օրերը երբեք չեմ մոռանա...

Հիշում եմ ապրիլ ամիսն էր... ես բացահայտեցի նոր ՀԱՅ գրող՝ Ղազարոս Աղայան:
Աղայանական նախագծի շնորհիվ շատ բան սովորեցի: Միշտ մտածում էի, թե ինչպիսին պետք է լինի իսկական մանկավարժը, ու պատասխան չէի  գտնում: Աղայանի հոդվածը կարդալուց հետո ես հասկացա, թե ինչպես է մանկավարժը սիրում իր սովորողներին:
http://lmlke.blogspot.com/2013/03/blog-post_21.html - Սա էլ իմ վերլուծությունն է «Նպատակ դաստիրակության» հոդվածի մասին:
Դասարանում Աղայանին քննարկեցինք: Քննարկում էինք Աղայանի եռանկյունին: Հաճելի քննարկումներ էին: Այդ քննարկումների շնորհիվ ևս մեկ Աղայան հայտնաբերեցի:
http://lmlke.blogspot.com/2013/03/blog-post_22.html - Իմ մտորումներն են Աղայանական եռանկյունու մասին:
Նախագիծ, որը չեմ մոռանա: Հիշում եմ. սկզբում մտածում էի, որ անհետաքրքիր է լինելու, բայց եղավ հակառակը... ՇԱՏ հետաքրքիր էր:

Սիրահարվեցի… Հիասթափվեցի… Սիրահարվեցի… ու տարին ավարտվեց

Տարի… 365 օր, որոնք անցան, ու ես չնկատեցի: Ես հիշում եմ օրեր, հիշում եմ տպավորություններ, բայց 365 օր չէր… հաստատ: Չեմ հասկանում ինչից է, որ ոչ ոք չի զգում այդ 365 օրը: Հիմա ուզում եմ պատմել իմ տարին… ինչքանը հիշում եմ այդ 365 օրվանից:

Տարին սկսվեց… Ես դեռ 8-րդ դասարան էի, ու մեր Ֆրեդը դեռ մեր դասարանից էր: Նույն գիժ դասարանն էինք ու նույն գժություններն էինք անում: Գժվում էինք ու սովորում: Ինչպես միշտ մեր կրթահամալիրում ինչ-որ բան վերանորոգվում էր: Մոռացա ասեմ. մեր մոտ դեռ պատեր կային… ինչ օրեր էին, ինչ օրեր:

Ամառ… եկավ ամառային ճամբարը, որը ես կյանքում չեմ մոռանա: ՌՈՔ-ՌԵՓ-ՓՈՓ երաժշտական փառատոնը մենք էին կազմակերպում: Ես էի, Աստան, Նարեն ու Մարիամը, և իհարկե ընկ. Մերին: Հա, այդ ժամանակ ես ծանոթացա երկու տաղանդավոր ու շատ լավ մարդկանց հետ՝ Մարիամի ու Նարեի: Սկսեցինք աշխատել: Ամբողջ օրը վազվում էինք ու վազվզում… ու դա ինձ դուր էր գալիս: Հիշում եմ՝ ինչքան եմ անհանգստացել ու ինչքան բան եմ սովորել: Գալիս էի տուն ու ես արդեն արժանի էի բազմոցին  պառկելու, քանի որ լավ հոգնում էի: Կարելի է ասել՝ այդ օրերին ես ինձ մի քիչ մեծ զգացի: Հիմա որ այսպես պատմում եմ, չմտածեք, որ սխալներ չեմ արել… այնքան բան կփոխեի ու ավելի լավ կանեի: Ու ավարտվեց փառատոնը… ու սկսվեց ամառը: Ամառ, որից հիշում եմ երկու օր… մի օր, երբ մազերս կտրեցի, և մյուս օրը, երբ Հայկը, Ֆրեդը ու Գրիշը մեր <<քյառթու>> բակում բարձր գոռում էին Լուսո:

Սեպտեմբեր… վերջապես եկավ սեպտեմբերը, ու ես սկսեցի նորից ապրել… Կարոտել էի բոլոր ընկերներիս: Հա, ես արդեն 9-րդ դասարան էի ու ինձ Միջինում ամենամեծն էի զգում: Հիշում եմ, երբ 3-րդ հարկում Տիկին Մարիետը մեզ ներկայացրեց նոր սովորողներին: Էլիզը, Վիտալին, Էրիկը, Վլադը մեր նոր սովորողներն էին, ովքեր շատ լավն են: Ես արդեն Վոկալի և Ֆլեյտայի 2-րդ դասարան եմ, իսկ Շվին՝ 3-րդ: Սկսեցինք դասերը… ու մինչև հոկտեմբեր նորմալ բան չեմ հիշում: Հոկտեմբերին սկսվեց իմ տարվա ամենահիշելի պահերից մեկը՝ ՀայՖեստը:

«ՀայՖեստ Միջազգային թատերական փառատոն». ինչքան եմ ասել այս բառերը հոկտեմբերին: Քուրիկս է այնտեղ աշխատում (անընդհատ մոռանում եմ նրա պաշտոնը) , եղբայրս էլ է աշխատում, բայց եղբորինս հիշում եմ, եղբայրս բացօթյա միջոցառումների պատասխանատուն է: Կարելի է ասել՝ նրանք իմ «ՇԵՖԵՐՆ» էին: Ես վազվզում էին, փոքրիկ հարցեր էի լուծում, բեյջեր էի կտրտում, թերթիկներ էի բաժանում, Տիկնիկայինից ՆՓԱԿ էի վազում: Ու ես ուղղակի երջանիկ էի… ունեցա նոր ընկերներ: Բոլորը Թատերական ինստիտուտից են… չեք ճանաչի:  Էլի մի քիչ մեծացա, մի քիչ չէ, լավ էլ մեծացա: Քչիչ շատից իմ Երևանի փողոցները սկսեցի սովորել: Ու վերադարձա դպրոց…

Դպրոցում լավ հետ էի մնացել դասերից… ու ասեմ այս կիսամյակ լա՜վ եմ բացակայել: Եկավ ծնունդս… հոկտեմբերի 27,  ու մերոնք կատարեցին իմ երազանքներից մեկը… ես ունեցա ԿԻԹԱՌ: Իհարկե դեռ լավ չեմ նվագում, բայց շատ երջանիկ էի:

Նոյեմբեր… գրեցի իմ առաջին դաշնամուրով երգը…Դեկտեմբեր…նոր երգեր գրեցի… ու ճամբար: Ճամբարի առաջին շաբաթը անցկացրեցինք Գեղարվեստի ավագ դպրոցում, ու ես արդեն հասկացա, թե որն է լինելու իմ ավագ դպրոցը:

Ու դասերը ավարտվեցին…մտածեցի՝ արդեն ժամանակն է հանգստանալու, բայց ոչ: Ես գնում էի երաժշտական, ու մենք պատրաստվում էինք մեծ համերգի՝ «ՇԵԼԿՈՒՆՉԻԿ», ես փոքրիկ մաս էի նվագում Ֆլեյտայով, բացի դրանից ես ունեի քննություններ: Լավ անհանգստացա և Ֆլեյտան էլ, Շվին էլ, Վոկալն էլ 9-ը ստացա: ԲՌԱՎՈ՜ ասացի ու դուրս եկա: Ու լավ հոգնում էի… բայց Աստայի հետ դեբիլություններ անելը ինձ էլի էներգիա էր տալիս, ու մենք էլի պարապում էինք:

Տարին ինձ համար մեծ նշանակություն չունի…  Ավարտվեց, սկսվեց, ավարտվեց. կարևորը քո նպատակին ձգտելն է: Ու ինձ թվում է՝ այս տարի ես մի քիչ ավելի մոտեցա իմ նպատակին… Բարի տարի բոլորիս…

Փոքրիկ թարգմանություն... Սուրբ Ծնունդը Ճապոնիայում

Սուրբ Ծնունդը Ճապոնիայում

Սուրբ Ծնունդը Ճապոնիայում իրականացվում էր Քրիստոնյա առաքյալների կողմից, և շատ տարիների ընթացքում  ովքեր նշում էին այդ տոնը, դառնում էին քրիստոնյա: Բայց հիմա Սուրբ Ծննդյան սեզոնը Ճապոնիայում համընդհանուր ճանաչողականություն է ստացել: Նվերների փոխանակման միտքը Ճապոնացիներին գրավում է: Վաճառականները Սուբր Ծննդյան ժամանակ նյութական շահ են հետապնդում: Սուբ Ծնունդից մի քանի շաբաթ առաջ խանութները սկսում են բղավել՝ Սուրբ Ծնունդ:  Վաճառվում են շատ գեղեցիկ զարդեր և դեկորացիաներ տղամարդկանց, կանանց և երեխաների նվերների համար, հատկապես երեխաների: Փոքրիկ Քրիստոսի ծննդյան պատմությունը շատ է հետաքրքրում փոքրիկ ճապոնացի աղջիկներին, քանի որ նրանք երեխաների հետ կապված ամեն ինչը սիրում են:
Սուրբ Ծննյան  շատ արևմտյան ավանդույթներ յուրացվել են ճապոնացիների կողմից։ Բացի նվերների փոխանակումից, նրանց Սուրբ ծննդին հնդկահավ են ուտում և որոշ տեղերում նույնիսկ տոնածառ են դնում։ Տունը զարդարում են մշտադալար ծառերի ճյուղերով, իսկ որոշ տներում նույնիսկ ուրախ երգում են Սուրբ Ծննդյան խաղիկներ։
Ճապոնացիները մի աստված թե սուրբ ունեն՝ Հոթիոշո անունով, որ շատ մոտենում է Ձմեռ պապին։ Նա պատկերվում է որպես մի բարի ծեր մարդ, որ մեծ պարկ ունի։ Ասում են՝ նա գլխի հետևում էլ աչքեր ունի։ Դրա համար ավելի լավ է՝ երբ այս ամենատես պարոնը դրսում է, երեխաները խելոք մնան։

Ճապոնիայում օրացույցի ամենակարևոր օրը Ամանորն է։ Դրա նախօրյակին տները վերից վար մաքրում են ու ձևավորում հաջորդ օրվա համար։ Երբ տանն ամեն ինչ մաքրած-պատրաստ է, մարդիկ սկսում են հագնվել։ Նրանք հագնում են իրենց ամենալավ հագուստները։ Հետո ընտանիքի հայրը, ողջ ընտանիքի ուղեկցությամբ քայլում է տնով մեկ ու չար ոգին դուրս քշում։ Նա չորացած լոբի է շաղ տալիս բոլոր անկյուններում՝ հրամայելով չար ոգիներին դուրս գալ, իսկ բախտին՝ ներս մտնել։

Թարգմանության լինքը ՝ http://www.the-north-pole.com/around/japan.html

P.S. Հատուկ շնորհակալություն Ընկեր Հասմիկին (Ղազարյան) 

Ես սիրահարված եմ... արդյո՜ք դա լավ է...

Ես սիրահարված եմ… ինչպես ամեն մի 14 տարեկան աղջիկ: Ու ես իսկականից եմ սիրահարված (մեծերը կմտածեն որ դա մանկական «безобид» սեր է): Այն տղան ում ժպիտի շնորհիվ ես ուղղակի գժվում եմ իմ մասին ընդհանրապես չի մտածում: Նա իմ անունն է հազիվ հիշում, ինձ հետ խոսում է միայն այն ժամանակ, երբ ինձանից ինչ-որ բան է ուզում: Ես իրան այնքան եմ սիրում, որ իր մի հայացքը ինձ տաքացնում է… Ու ես ամեն երեկո քնելուց առաջ ուղղակի տանջվում եմ, հասկանալուց որ ես նրա համար ուղղակի «столб» եմ: Այ անարդարա… Տեսնելուց իրան ուրիշի հետ… տեսնելուց իրան ուրիշ աշխարհում…

Հիմա գրում եմ ու հիշում եմ իրա ժպիտը: Հասկանում եմ, որ սիրելուց նոր կյանք եմ ձեռք բերում: Հենց իրա շնորհիվ ես նոր երգեր եմ գրում: Ու հենց իրա բառերը ինձ կատարելության են մղում: Ամեն առավոտ արթնանում եմ ու կարծես նոր ֆիլմ է սկսվում: Ամեն իրա հայացքից ես նոր հայացք եմ ձեռք բերում:Այ միայն այդ զգացմունքների շնորհիվ պետք է սիրահարվես…

Սիրահարվելուց ես ինձ ձուկը ջրում եմ զգում, բայց չէ որ դա միայն ես եմ զգում… Ու այդ մտորումների մեջ ես ամեն օր ուզում եմ իրեն սիրել:

Ակնթարթ... Դար

Ինչքան ուժ ունի ժամանակը, որ մարդու ակնթարթը դարեր է սարքում... ու ինչքան անզոր է մարդը ժամանակի դեմ: Բոլորրս էլ զգացել ենք հավիտենական ակնթարթներ, որոնք կարող են լինել և երջանիկ և ցավալի: Չեմ ուզում խոսել տխուր ակնթարթներից ուզում եմ խոսել իմ տարերքից...
Երաժշտությունի՜ց...
Հույսեր ունեմ որ ապագա երաժիշտ եմ, ու ամեն անգամ բեմ դուրս գալու ժամանակ ես հասկանում եմ, որ հենց դա է իմը: Ինձ թվում է դուք հասկացաք ինչի մասին է խոսքը:
Ուզում եմ խոսել հենց այդ ակնթարթի մասին երբ դու քո ոտքը դնում ես բեմի վրա, և կարծես դու սովորական մարդուց գերմարդ ես դառնում: Այդ ակնթարթը երբ դու չես տեսնում ոչ մի դեմք, բայց զգում ես ամեն մարդու շունչը: Այդ ակնթարթը երբ չես կարողանում շնչել, բայց նվագելուց/երգելուց շունչ էլ չես քաշում: Այդ վայրկյանը երբ ամբողջ աշխարհը քո ոտքերի տակ է գտնվում:
Այդ վայրկյանը երբեք չես կարող կրկնել, կարող է դու էլի բեմ դուրս գաս, նույնիսկ նույն հանդիսատեսի քանակով, բայց մեկ է դու չես կարող այն կրկնել... կարող է ավելի լավը լինի, բայց մեկ է չես կրկնի...Այսքանը...

Իմ հայրենները...

Ես նոտա, դու ձայն

Առանց իրար՝ երաժշտություն չի ստացվի

Ես լուսին, դու արև

Առանց իրար՝ ժամանակ չի լինի:

Ես ինքնասիրություն դու Միկա

Առանց իրար՝ Միկան Միկա չի լինի:

Ես գիրք դու թեյ

Առանց իրար՝ գիրք կարդալ չի լինի:

Ես հայացք, դու աչքեր

Առանց իրար՝ սիրահարվել չի լինի:

Ես ձեռնոց դու շարֆիկ

Առանց իրար՝ հավաքածու չի լինի:

Ես սիրտ դու բաբախ

Առանց իրար՝ ոչ-ոք չի ապրի:

Ես երկինք դու ամպեր

Առանց իրար՝ անձրև չի լինի:

Ես քեզ կարող եմ հավերժ սիրել

Ինչպես այսպես քո մասին գրել…

Персики О.Генри

Здесь!!!!

Սիրում եմ քեզ կրթահամալիրս...

Հիշում եմ առաջին օրը կրթահամալիրում ու պատկերացնում եմ վաղվա օրս... Կրթահամալիրում ամեն ինչ եմ զգացել... ամենահետաքրքիրից մինչև ամենաանհետաքրքիրը: Կրթահամալիրում եմ ձևավորում իմ անձնական կարծիքը: Կրթահամալիրում եմ սկսել ստեղծել իմ «ես»-ը: Կրթահամալիրում եմ շատ հետաքրքիր գիտելիքներ ձեռք բերել: Կրթահամալիրում եմ իմ դասարանի հետ ծանոթացել... 

Շատ բան եմ սովորել և դեռ շատ բան ունեմ սովորելու:

Այսօր ուզում եմ քննարկել կրթահամալիրի 7 հոմանիշները և որակները... խոստանում եմ լինել անկեղծ:

Կրթահամալիրի 7 հոմանիշները

1. Միաբանություն - Իմ կարծիքով  մեր կրթահամալիրը դեռ միաբանություն չէ: Ւնչքան մենք ուզում ենք միասնական երևալ՝ ինչպես միասնություն, մեկ է՝ կրթահամալիրի մեկ դպրոցի սովորող իրեն ուրիշ է համարում կրթահամալիրի ուրիշ դպրոցի սովորողից: Դա միաբանության արարք չէ՝... Նույնիսկ մայր դպրոցում եմ ես տենսում Ավագ դպրոց-Միջին դպրոց հակամարտություն: Չեմ հասկանում իմաստը, բայց հույս ունեմ, որ մի օր մենք կլինենք մեկ ամբողջական՝ ՄԻԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆ:
2. Կրթական պարտեզ - Այդքան լավ չեմ հասկանում՝ ինչ է նշանակում «Կրթական պարտեզ» արտահայտությունը: Ուղեղս չի աշխատում... երևի անցնեմ առաջ:
3. Արվեստանոց-արհեստանոց - Այ հենց այս հոմանիշին էի սպասում, որ ասեի՝ «ԱՅՈ»: Մեր կրթահամալիրում ամեն տեղ աշխատում են: Ամեն տեղ մի սովորող կամ ուսուցիչ կտեսնես... աշխատելուց ինչ-որ ձևով: Չգիտեմ.դա լավ է... թե վատ: Հուսով եմ՝ մեզ ինչ-որ տեղ կբերի:
4. Մրջնանոց - Ես ինձ մրջուն չեմ համարում: Ես Սեբաստացի եմ, եթե ուզենամ հասնել ինչ-որ կետի, կդառնամ մրջյուն, բայց առօրյա կյանքում մրջյուն չեմ: Ես ես եմ ու մեկ էլ Սեբաստացի:
5. Արշավախումբ - Արշավները մեր ուժեղ կողմն է, որը ունի իր թույլ կողմերը: Մենք շատ ենք արշավում, մեր հողերն ենք ճանաչում, բայց ավտոբուսում կան սովորողներ, ովքեր գալիս են ուղղակի նկարվելու համար: Ես չեմ ասում մի ծայրահեղությունից մյուս ծայրահեղություն գնանք, ուզում եմ ասել, որ եկեք նկարվելով սովորենք... այսինքն՝ ոսկե միջինը գտնենք: 
6. Ընտանիք - Մենք մեծ ցեղ ենք, որը իր մեջ ընդգրկում է շատ ընտանիքներ: Արյդոք այդ ընտանիքները կարող են շփվել, ընկերանալ, և միասնություն դառնալ: Այդ դեպքում պետք է պայքարենք, որպեսզի չդառնանք ցեղ, լինենք ընտանիք:
7. Համույթ - Վա՜յ ոնց չեմ սիրում ես այս բառը... Փֆֆֆֆֆ... միանգամից կեղծություն եմ պատկերացնում: Չեմ էլ ուզում կրթահամալիրս համեմատել համույթի հետ... Փֆֆֆֆֆֆ... ոչ, հաստատ ոչ:

Կրթահամալիրի 7 որակները

1. Ոգեղենություն - Մենք մի սերունդ ենք... շատ մեծ և ոգեղեն սերունդ: Ամեն օր տեսնում եմ իմ ընկերներին ու հասկանում եմ՝ մենք՝ Սեբաստացիներս, ոգեղեն ենք շատ... շատ...
2. Ստեղծականություն - Սեբաստացուն համեմատիր «աշակերտ»-ի հետ: Ստեղծականությամբ միշտ մենք առաջ ենք, քանի որ ես առաջին դասարանում բառեր եմ ստեղծել, քանի որ ես կավից միկրոֆոն եմ պատրաստել... քանի որ ես Սեբաստացի եմ: Այդ որակը ունի ամեն մի Սեբաստացի. հարյուր տոկոս եմ ասում:
3. Ուսումնատենչություն - Ուսումնատենչությու՞ն... ոչ բոլորը: Ավագ դպրոցում ավելի շատ եմ տեսնում ուսումնատենչ  սովորողների, միջինում այդքան էլ չէ, կրտսերներում վաղուցվանից չեմ եղել: Ընդհանուր որակ չեմ կարող ասել, բայց որ կան սովորողներ, ում պետք է ծափահարել, հաստատ կան:
4. Կատարելության ձգտում - Այ այս առումով համաձայն չեմ: Սեբաստացիները այդքան կատարելության չեն ձգտում, ինչքան ավարտելուն: Այս որակի վրա շատ պետք է աշխատենք:
5. Համերաշխություն -  Երևի համերաշխ ենք, այդքան ուշադրություն չեմ դարձնում դրան: Երևի որ ուշադրություն չեմ դարձնում, ուրեմն համերաշխ ենք: 
6. Հոգատարություն - Հոգատար են հայերը, անպայման չէ լինես Հայ Սեբաստացի...:D Կրթահամալիրում ընկնես, կգան կօգնեն, սկզբում մի քիչ կծիծաղեն, նոր կօգնեն: 
7. Հայրենաշինություն - Այոոոոո, այոոոո, այոոո: Ամեն օր մեր դասարանում քննարկումների ժամանակ հասկանում եմ, թե ինչ հայրենաշեն դասարան ենք... նամանավանդ կնշեմ Գրիշին: ՈՒղղակի հպարտ եմ, որ նրա նման ընկեր ունեմ, այդքան հայրենաշեն... նրա հետ կռիվ էլ կգնամ...                                                                                                                                                               Այսքանը, կրթահամալիրս...                                                                                               P.S. Սեբաստացին մեծատառով է գրվում, թե՞ փոքրատարով, չեմ հասկանում...

Մենք քիչ ենք, բայց մեզ ՀԱՅ են ասում...

Գրելու եմ Հայ ազգի մասին... իմ ազգի մասին: Միշտ հայրիկս ասում է, որ մենք ամենահին ազգերից մեկն ենք, և մեր մշակույթով պետք է հպարտանանք: Դե ինչ հպարտանանք... :)

Փոքրիկ տեղեկություն մեր ազգի մասին...
Ըստ ավանդության, որը վկայված է Մովսես Խորենացու «Հայոց պատմության» մեջ, Հայաստան անունը կապվում է առասպելական Հայկ նահապետի անվան հետ, որը հայոց երկրի հիմքն է դրել։ 

Հիմա մենք ամբողջ աշխարհում ավելի քան 10.000.000 ենք, բայց մեր փոքր հողի վրա 2.000.000 ենք հազիվ կազմում, ասեմ նաև որ մենք գնալով քչանում ենք: Չեմ հասկանում... ու չեմ ընդունում հեռացողներին:

Հայերը պատկանում են եվրասիական  ռասայի արմենոիդ մարդաբանական տիպին։ Հայերը, որպես էթնիկական կազմավորում՝ առաջացել են հնդեվրոպական ընդհանրական լեզվի տրոհման հետևանքով։ Բան չհասկացա...Վիքիպեդիա միքիչ հասկանալի գրի էլի:

Ինձ համար հայը տարբերվում է իր՝ մշակույթով, անվախությամբ, ու «ջիգյարով»: Այս երեք կետն է ինձ հայ դարձնում: 
Մշակույթը մեր շատ ուրիշ է, երբեք չխառնես մեր մշակույթը հիմիկվա «հայերի» հեռուստացույցով ցույց տրվող մշակույթի հետ, դա մերը չէ: Մերը Կոմիտասն է, ազգային պարերը, Նարեկացին, Մովսես Խորենացին, Սարյանը, Մխիթար Սեբաստացին ;)
Անվախության մասին չխոսամ, եթե չես հասկանում ինչի մասին եմ խոսում գնա և կարդա Շուշիի ազատագրման մասին, իսկ եթե չես սիրում կարդալ գնա Արցախ և Շուշի քաղաքի թանգարան այնտեղ քեզ կպատմեմ:
Մեր «ջիգյարը» ուրիշ է ուրիշ...

Արտաքնի մասին դեռ իմ կարծիքը չեմ կազմել, դրա համար էլ չեմ ուզում խոսել արտաքնի մասին:
Հավերժ կարելի է խոսել հայ ազգի մասին... բայց ես այսքանով կավարտեմ...
Ահա այսքանը հայի մասին...Իմ ազգի մասին...

P.S. Շատ շնորհակալություն ընկեր Մարթաին  «Հայստանի աշխարհագրության, բնակչության» նախագիծը հանձնարարելու համար:

«Աստղագիտություն» գիտություն...

Աստղագիտություն մի գիտություն է, որի մասին կարելի է հավերժ խոսել: Իմ պրեզենտացիան ուներ նպատակ յուրաքանչյուր կարդացողին ծանոթացնել Աստղագիտության հետ: Քանի որ Տիեզերքը անծայրածիր է,ես կարող եմ ասել, որ իմ նյութը ամբողջական չէ, բայց հուսով եմ ձեզ կօգնի:
Մեծ ակնկալիքներ չունեմ: Ուզում եմ միայն հետաքրքրություն առաջացնել, ու կարոդացողների գլխում միքիչ գիտելիք ավելացնեմ (եթե ստացվի):
Օգտգործել եմ միայն Համակարգչային ծրագիր Power point-ը: Իմ կարծիքով հետազոական աշխատանքի մեջ ուրիշ ծրագրեր պետք չեն :) Իհարկե օգտվել համացանցից, բայց տեքստերը ինչ-որ չափով մշակել եմ ես:
Նյութը կարող ես տեսնել այստեղ

Իսկական Սեբաստացի...

Սեբաստացու օրերին ընդառաջ, մենք կարդացինք Տիկին Նունեի բլոգում Մխիթար Սեբաստացու կարդալու ոճի մասին: Փոքրիկ համեմատության շնորհիվ պարզեցինք, որ մեր կրթահամալիրի սովորող Հայկ Ղազարյաննել է շատ սիրում կարդալ, իսկ մնացածը արդեն լսեք հարցազրույցում: Հա հարցազրույցը վարեցինք՝ ես և Սոնան :)

Լսիր այստեղ

Փոքրիկ թարգմանություն... Մխիթար Սեբաստացու կյանքի մասին

Ծնվել է Սեբաստիայում (Սիվաս քաղաքում, Արեւմտյան Հայաստան, ներկայիս Թուրքիայի տարածքում ) Փետրվարի 7-ին, 1676թ.: Ընդունվել է Սուրբ Նշան վանք, որտեղ նրան ընդունեց Մխիթարը ( Ուսուցիչ ). 15 տարի եղել Սարկավագ: Ձգտելով ավելի շատ գիտելիքի, գնաց Էջմիածին, որը համարվում էր կենտրոն քաղաքակրթության: Ճանապարհին հանդիպեց մի Եվրոպական միսիոների եւ հայ ճանապարհորդի , ում պատմությունները արևմտյան աշխարհի մասին շատ տպավորեցին նրան: Եվ հենց այդ ժամանակվանից նա ձգտում էր ներգրավել իր ժողովրդին Արևմուտքի ձեռգբերումներին: Մեկ ու կես տարի թափառելով այտեղիցից այնտեղ, վաստակելով հացի փող ուսուցման շնորհիվ, վերջ ի վերջո վերադառցավ Սիվաս , որտեղ նա իրեն նվիրեց հայկական ընթերցանությանը, Սիրիական եւ հունական Աստվածաշնչերով: Եվրոպա այցելել Ալեքսանդրիայի շնորհիվ փորձը ձախողվելուց հետո, կոչվել է Քահանա Սիվասում ( 1696 ) , եկեղեցում ստացել է նաև վարդապետի աստիճան ( 1699 ):

Ես ընկեր ունեմ... երևի

Ընկերությունը ինչի շնորհիվ է ապրում, գոյատևում: Ինչպե ես գտում ընկերներին և  ինչպես կորցնում: Այս օրինակ ես...Ես երևի ընկերներ ունեմ, հաստատ լավ կողմեր ունեմ, և հաստատ վատ: Ինչ-որ բանով առավել եմ և հաստատ ինչ-որ բանով պակաս: Դե ինչպես ես այդպես էլ դու «կարդացող» ունես +ներ և -ներ : Հիմա ուզում եմ հասկանալ թե ինչպես եմ ընտրում ընկերներին: Նաելով դեմքին...ՈՉ: Ամենայն հավանականությամբ ես շփումից եմ դա հասկանում: Իսկ ինչպես եմ ընտրում, ում եմ ընտրում, ու ինչի համար... Հարցեր ու էլի հարցեր որոնք պատասխան չունեն: Լինում են նաև ուրիշ դեպքեր, երբ իմ «ընտրությունը» խափուսիկ է լինում: Այդ դեպքերի պատճառով համ ես եմ նեղվում համ իմ չընկերը: Ուֆ ինչիս են պետք այս դժվարությունները: Ուրեմն ուրիշներն էլ ինձ են ընտրում... Փֆֆֆֆ: Էլի վերադառնամ այն հարցին... ովքեր են իմ ընկերները: Իմ ընկերները նրանք են ում հետ ինձ հավես է?? ուրեմն ես նրանց օգտագործում եմ, թե իմ ընկերները այն մարդիկ են ում ինձ հետ է հավես?? Ուֆուֆ այսքան տանջանք երջանիկ լինելու համար:

Այդ բոլոր ընկերների «ընտրութունները» անցկացվում են իմ մտքում, պարբերաբար, և ես կարող է չնկատեմ էլ... արդյոք դա լավ է? 

Ահա և մենք ընկերներ ենք: Եվ... Եթե ես զգում եմ, որ ընկերը կաշկանդվում է, ես դադարեցնում եմ այդ թեման, իսկ երբ զգում եմ որ ես եմ խողճանում նա չի դադարեցնում... ուր է ճիշտը, ու ճշմարտությունը... Բան չեմ հասկանում...

Ու նորից ընկերությունը ինչի շնորհիվ է ապրում, գոյատևում: Ինչպե ես գտում ընկերներին և  ինչպես կորցնում:

Когда мне грустно...

Что такое грусть… Для меня это только одиночество. Я не могу быть грустным когда мне окружают мои друзья. Но я могу быть грустным если я чувствую себя одиноким и беспомощным. Иногда я скрываю свою грусть, иногда из этого настроение у меня появляется новая песня, но иногда я не могу найти выход. Вообще я скрываю свою грусть. Я могу быть самым грустным человеком но когда вижу своих друзей как будто я всё забываю… не знаю почему. И о главном когда мне грустно… Не люблю говорить о грустном…

Գիրք...բառեր...տառեր...

Խոսեմ այսինքն գրեմ գրքերի մասին: Չգիտեմ անձամբ ինձ համար գիրքը կենդանի է, նա ունի իրա պատմությունը, և իր միջի գրված պատմությունը: Գրքի հետ դու գնում ես ուրիշ աշխարհ: Ուզում եմ զգուշացնել, որ ոչ ամեն գիրք կարողանում է այդ էֆֆեկտը ապահովել :D Իսկ եթե գիրքը չի կարողանում դա անել, ուրեմն ես այդ գիրքը չեմ սիրում:
Ուզում եմ էլի կրկնել որ գիրքը կենդանի է, ատում եմ այն մարդկանց ովքեր գիրքը փչացնում են: Փչացնել ասելով մտածում եմ էջերը պոկել, կազմը փչացնել, գրել: Չգիտեմ երբ մակագրում են քեզ համար գիրք, կարծես այդ գրքի վրա պաշտպանիչ շերտ է առաջանում, և ով արդեն փչացնում է այդ գիրքը գրելով մեջը ուղղակի նեղացնում է հենց գրքին...Լա՜վ ես գիժ չեմ տենց մի նայեք :)
Ես շատ հայրենասեր մարդ եմ, բայց հայ գրողների վեպերը այդքան էլ չեմ սիրում: Մի նայեք տենց ինչպես ես թշնամի եմ: Բանաստեղծությունները շատ եմ սիրում, բայց վեպերից բան չեմ հասկանում: Իմ կարծիքով հենց այդպիսի պատմություններ շատ լավ է ստացվում ճապոնացի գրող Ակուտոգավայի մոտ: Ես ուղղակի ապրում եմ իր գրածներով: Իհարկե հարյուր տոկոսից դեռ յոթանասունն եմ հասկանում, բայց ձգտում եմ հարյուրին: Ամենաշատը այդ պատմությունների մեջ ինձ դուր է գալիս անհասկանալիությունը ու իմաստությունը: Դու կարող է երեսուն էջ կարդաս բան չհասկանաս, և մի նախադասություն կարդալով ամեն ինչ հասկանաս: Ընդհանրապես ճապոնական մշակույթն է այդպիսին: Լա՜վ շատ խորացա...
Ավարտելով ուզում եմ գրեմ... որ գիրք ընտրելուց ընտրիր այն գիրքը որը երբեք չես ընտրի...

Մարդ ինչպիսին կա...

Բոլորս մտածում ենք, որ շատ հեշտ է մարդու մասին կարծիք կազմել: Անկեղծ ասաց ես էլ եմ այդ բոլորի մեջ մտնում: Ինձ համար նույնիսկ «բարև» բառը շատ բան է ասում հենց այդ մարդու մասին: Առաջին հայացքից դու մեծ նշանակություն ես տալիս նույնիսկ մարդու արտաքնին: Այդ ամենը սկսում է պտտվել քո գլխում ու դու միանգամից պատասխանում ես «բարև»: Միշտ այդպիսի պահերին դու այդ ամենը անում ես աֆտոմատ, չգիտեմ անձամբ ինձ մոտ այդպես է: Չգիտեմ ինչու ես միշտ այդ պահերին ժպտում եմ, չգիտեմ կողքից ինձ այնպես են նայում, կարծես ես այդ օրը դեղերս չեմ խմել, բայց ինձ դա դուր է գալիս: Լա՜վ շատ խորացանք…

Միքիչ ամաչելով էի կարդում երկրորդ գլուխը քանի որ ես իմ այդպիսի մտքերը միշտ ներսումս եմ պահում, հույս տալով ինձ որ «լավ մարդ» կլինեմ: Երևի հիմարություն եմ անում: Շատ հաճախ ես քարոզները չեմ հասկանում և բառիս բուն իմաստով ինքս եմ մցնում իմ գլուխը: Դա էլ չգիտեմ ճիշտ եմ անում թե չէ: Մեկ-մեկ իմ գլխին քարոզ կարդացողի գլուխը ուզում եմ պոկել, քանի որ ես ճիշտ եմ :D երևի… Բայց երբեք չեմ սիրել այդ զգացմունքները արտահայտել, նույնիսկ այն մարդը որ իմ վրա ազդում է, ես չեմ ուզում նրա հետ կռիվ անել, չեմ ուզում գոռգռալ: Ուղղակի չեմ ուզում:

Անցնենք իմ մեծերի վերաբերմունքին… Ասեմ իմ հայրիկը ուրիշի համար պապիկ է (օր. մեծ եղբորս աղջկա) ու ես երբեք չեմ խնդա, չեմ վիրավորի: Համոզված եմ, ու ապացուցված: Դեղերի հոտը ես միայն զգում եմ հիվանդանոցում, ու դա նշանակում է, որ մեկը ցավ է զգում, ու դրա պատճառով ես էլ եմ ցավ զգում: Տղան այնպես էր ասում, որ փոքր բանի համար ուրախանում է, մթոմ հենց նա այդպիսին չէ: ԼուրՋ??? Ինձ մեկը ժպտում է ես ինձ լավ եմ զգում, ինձ մի հատ թղթիկ են նվիրում ես ինձ լավ եմ զգում: Իսկ որ մեծը այդպես է անում ուրե՜մն վսյո… Ուֆֆֆ չհասկացա քեզ… Չեմ ուզում խոսալ զղճալու մասին, ուղղակի ուզում եմ ասել բացի արտաքնից, կարծիքնել է խափուսիկ:

P.S.

Չմոռանաս իմ մասին կարծիք կազմես ^_^

Гейлигнштадское завещание...

Могу начать от того что я не согласна. Если бы я жил тогда и я был Бетховеном, и мне не-кто не понимал. Тогда я не сдался, я бы боролась и когда то или некогда я бы достиг своего приза, и мне признали. Все бы знали что я это я, и я это не монстр. Я некогда не сидел слажаруки и сказал.Всё. Это неправильно, я не понимаю. Может вся страна хоть бы вся вселенная ненавидела тебя и не понимала тебя ты некогда не должен сдаться и написать такую завещанию. Не понимаю, я просто в бешенстве. Есть ещё вторая версия. Чтоб ты не замечал их, это тоже правильно. Но некогда не перепутай не замечать и стадтся. Не понимаю... не понимаю. 

«Մարդ» միջավայրում... «սովորող» դպրոցում

Դպրո՜ց...մարդ-աշակերտ սկսում է ինքնահաստատվել հենց դպրոցի պատերի մեջ: Ամեն ինչ սկսվում է դպրոցից: Ամեն մի ուսուցիչ ինչ-որ մի քայլ է անում այդ երեխայի ապագայի համար:  Իհարկե վատ ուսուչիներել են լինում, որոնց պատճառով աշակերտը, ուֆ ինչ աշակերտ սովորողը կոտրվում է ներսից (ամոթ ուսուցչին), կան նաև հակառակ ռեակցիան երբ սովորողը այդ վերաբերմունքից ավելի է ուժեղանում: Ասեմ անձնական իմ «փորձից» ես գնալով հասկանում եմ թե իրականում ով եմ, և ինչ եմ ուզում այս կյանքից, բայց արդյո՞ք օգնում է ինձ դպրոցը այդ հարցում. ԻՀԱՐԿԵ ԱՅՈ՜: Բայց մյուս կողմից էլ դու կարող ես որպես անձ հաստատվես առանց քո դպրոցի շնորհիվ... այսինքն հետևություն դպրոցից կախված է ընդհամենը մի քանի տոկոս, ամենը կախված է հենց մարդուց... անձից... սովորողից...

Վիկտոր Հաբարձումյանը համացանցում...

Համացանցում լավ փորփրելիս գտա մի զվարճալի փաստ Վիկտոր Համբարձումյանի ֆեյսբուքյան էջը :Այդ ամենը շատ լավ է, բայց երբ ես տեսա այդ էջի լայքերը և նյութերը մինագամից հիասթափություն, քանի որ ուրիշ ազգերի մարդիկ փոքրիկ ինչ-որ մարդ են ունենում այնպես են աստվածեցնում իսկ մենք ընդհանրապես բանի տեղ չենք դնում: Չեմ ասում աստվածացնենք, բայց այսպիսի վերաբերմունքնել գեղեցիկ չէ: Իհարկե սովորական կենսագրություն որը պետք է անպայման իմանալ: Այս մի նյոթը ավելի շատ դուրս եկավ ահա այստեղ: Եվ իհարկե այս վիդեոն դիտելուց հետո դու քո կարծիքնես կազմում Վիկտոր Համբարումյանի գործունեության մասին: Եթե ուզում ես կարծիք կազմել Վիկտոր Համբարձումյանի մասին ապա միայն ռուսերեն... Այ սենց բաներ... 

Անդրանիկ սկաուտական ճամբար... քեզ երբեք չեմ մոռանա

Ճամբարներ շատ եմ գնացել, բայց այսպիսի ճամբար առաջին անգամ եղա, և ասեմ հիշողություններս միայն հաճելի են: Առաջին օրը ես ուզում էի վերադառնալ տուն, բայց երբ եկավ գիշերը և ես ընկերացա Մերիի,Գոգայի,Ճուտի,Շուշոյի ու մեկ էլ Լիլոյի հետ... ես հասկացա, որ հաստատ լավ է անցնելու: Երկրորդ օրը արթնանալուց հետո միանգամից զգացի թարմ օդը, որը դու չես կարող համեմատել ուրիշ օդերի հետ... Եվ հենց այդ պահին երբ ես շնչում էի այդ օդը սկսեցինք վազել: Սկզբում դեմքս տխուր էր, բայց ամեն մի քայլ անելով ես հասկանում էի թե ինչ ուրախ եմ ես: Վազքից հետո իհարկե... ՄԱՐՄՆԱՄԱՐԶՈՒԹՅՈՒՆ: ՄԻշտ չէի սիրել մարմնամարզություն, բայց սկսեցի դա էլ սիրել, դե ոնց կարող ես չսիրել մարմնամարզություն Ֆրեդի կատակների տակ: Մարմնամարզությունից հետո նախաճաշ... չերկարացնեմ, մեզ ասում էին որ սուս մնանք, բայց դե մեր բերանները մեզ չէին ենթարկվում: Հետո մենք իմացանք որ քայլարշավ ենք անելու... տադադադամ... Մենք սկզբում իջանք հետո բարձրացանք, որի ընթացքում գետի մեջով անցանք(ծափահարություններ Սկաուտ ձյաձյաներին), իսկ բարձրանալու համար պետք է շնորհակալություն պետք է ասեմ Զավենին, առանց իրա հաստատ ոտս կջարդեի մի 10000000000000 անգամ: Այդ մի փորձությունն էլ անցա... ՈՒՌԱ: Եկանք ճամբար ճաշեցինք, հետո խաղացինք... Այդ օրվանից անցնեմ միանգամից վերջին օրվա գիշերը, որը երբեք չեմ մոռանա: Մենք մեր վրանում 11 հոգի էին, և 11 էլ ջրիկացել էին... պատկերացնում եք: Բայց հիմա չեմ ուզում ամեն ինչ մանրամասն պատմել, ուզում եմ ուղղակի ասել, որ այս ճամբարը ինձ համար շատ կարևոր էր: Ես լիքը բաներ պարզեցի իմ մեջ, և կարևորը հիմա հաստատ գիտեմ որ տխրեմ հաստատ մենակ չեմ մնա, և միշտ կժպտամ...
ՇՆՈՐՀԱԿԱԼՈՒԹՅՈՒ~Ն` Մերիին,Շուշանին,Գոգային,Ճուտին,Լիլոյին,Զավենին,Ռուդոլֆին,Ընկեր Անահիտին, Ընկեր Հասմիկին և իհարկե Սկաուտ ձյձյաներին :D