Գնահատիր այն լույսը որը քո կողքին է...

Սկսվեց պատմությունը Նարուկի ֆեսյբուքյան էջից: Տարբեր գրաֆիկաներ էին ու պետք է ընտրեինք մեկը, որպիսզի պատմենք մեր զգացածը (հասկացաք չէ ընկեր Հասմիկի դասն էր): Նեղված էի, ու չէի ցույց տալիս, ու դրանից ավելի շատ էի նեղվում: Ու մի տեսակ անիմաստ դատարկություն էի զգում, քանի որ մտածում էի որ ոչինչ չունեմ...

Մի խնդացեք էլի, անիմաստ մտքեր... ԴԵՊՐԵՍՆՅԱԱԱԱ՜կ:

Ու հետո գտա այս գործը...

Ես չգիտեմ դուք ինչ եք տեսնում, կամ ինչ եք զգում, բայց մի տեսակ ես «ավարտ» եմ տեսնում, դաժան,անիմաստմ, բայց այդ դա դեռ վերջը չէ դու դեռ լույս ունես: 

Մի տեսակ խուճուճ. բայց ուզում եմ ասեմ, որ գնահատիր այն ամենը ինչ ունես: Մարդիկ կան որ լույս չունեն: Ոչինչ որ այդ լույսը քոնը չի, կամ գնում է քեզանից, զգա այդ պահը երբ դու քո լույսի կողքն ես: Դու կարող ես երջանիկ լինել, քանի որ նրա մի մասը դեռ քո կողքին է ու քեզ տաքացնում է: Այս ամենը ինձ եմ ասում, որ լավ հիշեմ: Նարուկնա ասում, որ չեմ կարում գնահատեմ ունեցածս: Դե մի տեսակ համաձայն եմ, բայց մեկ է ես ժլատ եմ, ու էլի եմ ուզում լույս ու տաքություն: Դրա համար նկարին նայելուց տխրում եմ, ու միարժամանակ հանգստանում: Չեմ հասկանում ինչպես վերաբերվեմ ավարտին... լուսավոր ավարտին: 

Իմ ուսումնական պլանը

Ուսումս շարունակելու եմ Գեղարվեստի ավագ դպրոցում: Եւ եմ կազմել իմ ուսումնական պլաը:
Ընտրությամբ առարկա- ընտրում եմ «գծանկար»
Ակումբ-Երաժշտական լաբորատորիա
Լրացուցիչ կրթություն- Արդեն երեք տարի է սովորում եմ Արմեն Տիգրանյանի (ուսուցչին բարեկամ չի) անվան երաժշտական դպրոցում: Սովորում եմ ֆլեյտա, շվի, և վոկալ բաժիններում: Նաև նվագում եմ դպրոցի նվագախմբում, և մի քանի այլ անսամբլներում:
Մարմնակրթություն-ընտրում եմ բասկետբոլ: 

Վերնագիրն ավելորդ է...

Ալոխա(նենցա դուրս գալիս սենց ողջունել): Չգիտե՜մ հոգնածությունից է թե ուղղակի ալարում եմ մտքերս չեմ կարում հավաքել... որ ինձ միքիչ չհասկանաք «կներեք» միանգամից եմ ասում: Գրելու եմ աշխարհի ամենագեղեցիկ-ամենահետաքրքիր մշակույթ ունեցող ճապոնացիների ՀՈՔՈՒ-ների մասին: Հոքու գրելը միքիչ անհարմար է, քանի որ երբ արտասանում եմ համ «կ» եմ ասում համ «ք», իսկ էստեղ միայն «ք» է, կարդալուց միայն «ք»-ն ինձ չի հերիքացնում ու ես ուզում եմ այսպես գրել, որպիսզի ճիշտ կարդաք ՀՈԿՔՈՒ: Ձգեցի-ձգեցի ու հասա... հոկքու՝ ամենագեղեցիկ տողերն են որոնք ես երբևիցէ կարդացել եմ: Չգիտեմ էն որ ասում են չակարների կետեր ունեմ, ոնց-որ հենց էտ կետերիսա կպնում: 

Ընկեր Հասմիկ մեզ լինք էր ուղղարկել որի շնորհիվ կկարողանանք կարդալ հոկքուները ձեզ էլ եմ առաջարկում ;) Սեղմի որպիսզի կարդաս:

Եթե ուզում ես կարաս սկզբում իմ ընտրածների մասին կարդաս... քո ընտրությունն է :D

Հոկքուների մեջ շատ եմ նկատել մենակության-դատարկության առկայությունը, դե իմ գլխում էլ են այդպիսի մտքերը շա՜տ ու առաջինը որը առանձնացրել եմ դա.

Մենակ էի:

Մենակությունս

Մի ամբողջ դատարկ աշխարհով լցրիր:

Ի՞նչ է մենակությունը... արդյո՞ք հաճելի է: Եթե ունեցել եք այսպիսին կոչված «переходный возраст» հաստատ էս պիսի մտքեր շատ եք ունեցել: Ու սա եզակի հարցերի մեկն է, որի պատասխանը ես գտել եմ: 

Ես ուղղակի ատում եմ մենակությունը: Իմ համար եթե մենակություն ուրեմն դատարկություն: Դու կարող ես շրջպատված լինել ծանոթներով, կամ վատ ընկերներով ու դու քեզ կարող ես մենակ զգալ, ու հակառակը կարող է քո կողքդ շնչող էակ չլինի բայց դու լիքը լինես, ու մենակություն չզգաս: Մենակություն դու զգում ես այն ժամանակ երբ զգում ես տխրութուն, կամ հանգստություն ու պտտվում ես ու զգում ես ոչ-ոք (nobody անգլերենով շատա դուրս գալիս) չկա կողքիդ, իսկ այդ կողքիդ կանգնածները ընդհանրապես թքած ունեն թե դու ինչ ես զգում: 

Մենակ լինել ու զգալ մենակություն այդպես ես կտարբերեմ այդ երկու արտահայտությունները: 

Ու այս հոկքուն երեք տողով այդ իմ ամբողջ գրածի (որը ես երեք անգամ ավելի շատ կասեի, եթե խոսեի) ներաշխարհը ինձ ցույց տվեց: 

Երբ որ դու մենակ ես լինում դու դրա հետ մեկ տեղ միշտ հանգստություն ես զգում (դե ես էտպես եմ զգում), այդ հանգստությունը 0-ն է դու կարող ես այն + սարքել կամ -: Ու ավելի շատ ես հանգստությունից հետո - եմ: Ու դա նրա պատճառով, նրա առհամարանքի, նրա աչքերի: Ինչպես հասկացաք էլի սիրո: Ու այդ հանգստությունը դատարկությունով լցնելիս դու գնալով քեզ լռությունն ես կորցնում, ու սկսում էս զգալ դատարկութունը, որը ձայն էլ չունի: Ու ես էլի մեղադրելու եմ նրան... կապույտ աչքերով տղային: 

Լա՜վ էլի... Լուսոոոոո.... անցնում եմ մյուս հոկքուին:

Լուսատտիկի

Մեծության մասին

Հարցրեք խավարից:

Ախ-ախ ոնց կարող եմ բացատրել զգացածս: Այնքան ճիշտա, որ սենց «мурашки по коже»: Դու հաստատ ինչ-որ բանի պետք ես, ես էլ, բոլորս էլ: Այս հենց այդ բանը գտնելն է դժվար: Լուսատիտիկինը խավարն է, ու տեսեք թե նա ինչ կարևոր է: Արդյո՞ք ցերեկը կարևոր է լուսատիկիկը, ընդհանրապես դու նկատել ես լուսատիտիկ ցերեկը: Մեծություն-կարևորություն, լուսատիտիկ-ես, խավար-երաժշտություն :D Այսքանը կարամ ասեմ այս հոկքու մասին: Իսկ դու գնա լա՜վ մտածի :) 

Բարի մտածմունքներ բոլորի՜Ն ^_^ 

Ակնթարթ... դարերով լի ակնթարթ

Ամեն ինչ կարող ես զգալ մի ակնթարթու՜մ… զզվանքի՜ց խաղաղությու՜ն: Ու այդ անվերջ ակնթարթերը ստեղծվում են հենց քո սրտի շնորհիվ: Միքիչ պաթոսով, բայց երբ մի ակնթարթ դու նայում ես նրա աչքերի մեջ դու կարծես այդ ակնթարթը ամբողջությամբ ապրես… ախր չի լինում նկարագրե՜լ:

Այ դու փորձիր պատկերացնել դու սիրահարված ես (եթե սիրահարված ես ավելի լավ): Ես «Մեծն սիրողս» սիրահարված ուրիշ մարդ եմ դառնում, անըդհատ մտքերով ուրիշ տեղ եմ լինում, ու ուզում եմ ամենալավը լինեմ, որպիսզի գոնե հայացքի արժանանամ իրա կողմից: Երևի արդեն հասկացաք որ հիմա էլ եմ սիրահարված: Ու հիմա պետք է միքիչ էլ պատկերացնեք… պատկերացրեք այդ տղան (դե ես աղջիկ եմ) քո ձեռքը բռնեց: Դու իրան չէիր նկատում նույնիսկ «բարև» չի ասել, ու հոպ մի տաք ձեռք բռնում է քո ձեռքը: Ձեռքի մեջ ամբողջ մի սիրո պատմություն է լինում, կարծես մի փոթորիկ եկած լինի ու քեզ իրա հետ տանի, ոնցա է ջութակի ամենաբարձր նոտաները ծակում ականջդ այ տենց ձեռքդ են բռնու՜մ, ու դու այդ պահին տեսնում ես իրա աչքերը, այդ աչքերը կարծես ձմեռվանից հետո չորացած ծառեր լինեն որոնք սպասում են երբ է գալու գարունը որպիսզի բողբոջները աճեն: Ու այդ պահը ընդամենը մի ակնթարթ է, երբ դու զգում ես, ոչինչ չի կատարվում զգում ես, ու այդ աղմկոտ լռությունը որը ստեղծվել է ձեր երկուսի շնորհիվ ավարտվում է մի բառի շնորհիվ.

-Բարև , - ասեց աղջիկը: Բայց դա ընդամենը բարև չէր է՜հ, դա մի սիրո երկար-բարակ խոստովանություն էր, դա հոգու խոսակցություն էր: Նրանց հոգու խոսակցության մասին չեմ ուզում խոսել, ու անկեղծ չեմ էլ կարող լավ բացատրել, բայց դա պետք է հոգում մնա ու ոչ-ոք չիմանա: Այ հիմա ես այսքան գրեցի բայց դեռ նրանք նայում են միմիանց աչքերի մեջ, ու դեռ լսվում է այն բառը որը երկուսին տվեց մի լույս որով նրանք կգնան իրենց մութ անտառով, որտեղ իրենց ոչ-ոք չի նկատի ու այդ պահին երկուսնել երջանիկ են: Ու այստեղ կապ չունի նրանք կասեն իրար թե ոչ, ով գիտի կամուսնան իրար հետ թե ոչ: Այդ անվերջանալի ակնթարթը իրանց համար հենց այն ակնթարթն էր, որից իրանք միայն իրենց զգացածը կհիշեն ու էլ ոչինչ:

Ցտեսությու՜ն կամ «Ես իմ մասին»...

Ողջու՜յն կարդացող: Պատմելու եմ ձեզ իմ անհասկանալի զգացմունքների մասին դեպի Միջին դպրոցս: Ահավոր շատ եմ անհանգստանում գրելուց... չգիտեմ էլ ինչու (մի տեսակ պատասխանատվություն եմ զգում): Ու այս պատասխանատվությունը նրանից է որ ես՝ Լուսոս 9-րդ դասարանում ճնգռտում եմ: Օգտագործեցի հենց «ճնգռտել» բառը քանի որ հեչ դուրս չի գալիս ոնց եմ սովորում: Շա՜տ եմ բայցակայում, ֆիսզկուլտուրայի չեմ հաճախում, տնայինները կիսատ-պռատ եմ անում, ու հետո էլ ինձ Սեբաստացի եմ ասում: Դե ի՜նչ մեղավոր եմ, էն էլ ինչքան, բայց մենակ ես չեմ մեղավոր ֆլեյտաս է մեղավոր, շվիս, երաժշտականս, ու կողքից լիքը ուրիշ երաժշտական գործերը: Ու թարսի պես էս տարի 9-րդ դասարանում եմ: «Տուպոյ» հալիս ոնց եմ քնություն հանձնելու ոչ-ոք չգիտի: Չեմ ընդունում քնությունները ու էտ քնության տարբերակները, բայց դե մեկ է էտ թեորեմները ու կանոնները ԱՆԳԻՐ չեմ հիշում: Ու էլի ես շեղվեցի բուն թեմայից...
Ինձ թվում է բոլորդ էլ գիտեք թե ես ինչքան եմ սիրում իմ կրթահամալիրը: Ու ամեն օր հասկանում եմ, որ գնալով մեծանում (էրեխա եմ ինձ համարում մի աանհանգստացեք) եմ ու կրթահամալիրիցս դուրս կյանք եմ ստեղծում: Ու ամեն օր ինձ ինչ-որ դժվարություններ են սպասվելու որոնցից մենակ իմ կրթահամալիրիցս ստացած գիտելիքներով եմ հաղթահարելու: Ուզում եմ զգուշացնել, որ էտ գիտելիքները էտ թեորեմները չեն այլ իմ անձն է: Թե ինչ էի անելու ուրիշ դպրոցում: Կարամ հանգիստ ասեմ, որ հիմա մեր կրթության մեջ շատ-շատ թերություններ կան, բայց այն ամենը ինչ ես ստացել եմ դեռ Օր. Լուսինեից (աշխարհի ամենալավ մարդ և ուսուցիչ Լուսինե Փաշայանի մասին եմ խոսում) ոչ մի բանի հետ կյանքումս չեմ փոխի: Ու սա երկար ճանապարհ է, որը դեռ չի ավարտվում, բայց արդեն էն թունելի վերջին լույսը տեսնում եմ էլի: Ու ինչքան կորցրել եմ, ինչքան ստացել, ու բացահայտել մեկա ամեն առավոտ հաճույքով եմ դասի եկել, ու օրվա ընթացքում իմ մեջ շատ բաներ եմ հասկացել, ու բոլորին եմ շնորհակալա՜լ, հուսով եմ երբևից է կհպարտանաք որ Լուսո անունով սովորող եք ունեցել (մի տեսակ պաթոսով ստացվեց, բայց ոչինչ): 

Չեմ կարողանում... զգացմունքներս արտահայտել չեմ կարողանում

Պատմությունը սկսվեց նրանից որ ընկեր Հասմիկը հանձնարարեց կարդալ Համո Սահյանի բանաստեղծությունները ու ընտրել ամենալավ բույրով: Մտքումս ուրախացա որ միքիչ կշեղվեմ սիրահարված լինելուց... դե ճանաչում եք ինձ, ինչպես միշտ սիրահարված: Կարդում էի բնություն, հայրենիք... հաճելի էր, զգում էի, բայց այն բույրը որը միշտ կարդալուց զգում էի չկար: Մտքումս սկսեցի անհանգստանալ... թե կարողա չեմ հասկանում, կամ չեմ կարողանում զգալ, ու մի քանի անգամ կարդալով ընտրում էի: Անըդհատ սպասելով նրան որը կարդալուց կփշաքաղվեմ Սահյանի նրբությունից, ու խիզախությունից: Արդեն անհույս էի ու գրքի վերջերում ու ՊԱԲԱՄ... «Չեմ կարողանում»: 

Անկեղծ ասաց չեմ կարողանում այդ զգացմունքները ու բույրը որը այդ պահին զգացի ձեզ պատմեմ, ու բացատրեմ: Տեսնենք ինչ կստացվի... Երբ որ տխուր եմ լինում, ու հարցերի պատասխաններ չեմ գտնում միշտ դիմում եմ երաժշտությանը: Համարյա միշտ երաժշտությունը փրկում էր, բայց այս քանի օրը այդ երաժշտության բացակայությունը ինձ տանջում էր: Այդ իրավիճակում ես չգիտեի սիրաարված եմ թե չէ, չգիտեի կարող եմ սիրել թե չե, ու միայն այդ բանաստեղծությունը կարդալուց ես հասկացա, որ երաժշտություն չէր պետք այլ մի քանի տող...

Կա մի թուլություն,

Որ ինձնից վանել
Չեմ կարողանում,
Քո չարության դեմ
Բարություն չանել
Չեմ կարողանում:
Բայց դեռ չգրված
Երգիս տողի պես
Անգիր եմ արել...
Անգիր եմ արել,
Բայց արտասանել
Չեմ կարողանում:
Ես քեզ մոռանալ
Քեզանից հեռանալ
Չեմ կարողանում:
Ինձ քեզնից խլել,
Ինձնից վերանալ,
Չեմ կարողանում...

Սա կարդալուց ջերմության բույր էի զգում, կարծես գրկել մի հոգու, ու այս տողերը իրան եմ նվիրում: Բույրը տաք էր, ու սառը, ցավ էի զգում ու երջանկություն, այնքան խառն էր ու հաճելի, որ սիրտս էր արագ խփում: Այսքան զգացմունք ինձ հաղորդեց Համո Սահյանը, ու դեռ շատ պետք չէ ասել, դա պետք է միայն զգալ...

Աղայան... ժամանակների լավագույն ՄԱՆԿԱՎԱՐԺԸ

Աղայանական հոդվածները մեկը մեկից գլխուգործոցներ են: Այդքան մանկավարժ ինչքան Աղայանն էր, մեկ էլ Տիար Տիգրանյանն է: Հիմա կարդացել եմ հոդված, որը ինչ շատ հոգեհարազատ էր: «Երկու խոշոր չարիք»-ի մեջ գրված է այնպիսի խնդիրների մասին որը մինչև հիմա մեր կյանքում կա:  Հոդվածում Աղայանը արտահայտում է իր զզվանքը այն մանկավարժական մեթոդի վերաբերյալ, որը հիմա օգտագործում են մեր հանրակրթական դպրոցներում: Նա ասում է, որ այդ ամենի պատճառը մեր պատմությունն է, ու այն վերաբերմունքը նյութին որը Ամերիկացիներն են մեր կյանքի մեջ մցրել: Նա ասում է որ ելքը դա սովորեցնելն է ամեն ինչ մեր կյանքում կիրառել, բայց այդ պահին ես (մանկավարժ չլինելով) ուզում եմ ասել. «Ոչ»: Հիմա մեր կրթահամալիրում այդպիսի մեթոդ է ուսման (ինչ-որ չափով է նման), բայց անկեղծ ասաց ես գոհ եմ այն գիտելիքից ինչ ստանում եմ: Մենք կիրառում ենք առանց ոչինչ սովորելու, ու գալիս ենք այն կետին, որը ոչինչ էլ չենք սովորում: Նաև Աղայանը ասում է, որ մենք շատ ենք հոգնում, ու ես կարող եմ ասել «այո», այդ հոգնածությունը նրանից է, որ մենք չենք կենտրոնանում մեր երազանքի ու նպատակների վրա, այլ մեր հասարկությունն է մեզանից ուզում է տարրական մի քանի բաներ: Ու ինչ է տալիս այդ ուսումը մեզ, տալիս է այն որ մենք մեր կյանքից ոչինչ չենք ստանում: Ոչնչի չենք հասնում, ու նույնիսկ ցանկություն չի լինում լինել «հանճար»: Հանճար քո գործու, այսինքն պետք է լավ աշխատասեր լինես: Մեզանից մեր կյանքում պահանջում են շատ քիչ բան, բայց այդքան գիտելիքով մենք կարող ենք ամեն օրվա ապրուստ վաստակել, արդյոք դա ճիշտ է? Ես այդպես չեմ կարծում: Իմ կյանքի իմաստը երբեք չի լինի գումարը, դա կլինի ձգտելը անթերիին: Իսկ այս ուսումը մեզ բթացնում է, ու առաջացնում է սեր դեպի նյութականը: Այս ամենը Աղայանը վաղուց էր հասկացել, բայց ցավոք մինչև հիմա ուսման մեջ ոչինչ չի փոխվել: 

                                                                            

Անունդ երբեք չփոխես...

Անուն. մի բառ, որի շնորհիվ քեզ հիշում են, կանչում և մոռանում: Ես ծնվածս օրվանից ունեմ այդ բառը: Այդ բառը՝ անունը առանց ինձ տեղեկացնելու և հարցնելու են որոշել: Արդյո՞ք հենց այդ բառը՝ «Լուսինե»֊ն իմ կյանքում ինչ-որ բան փոխում է: Ինչպիսին կլինեի ես, եթե ուրիշ բառով ինձ կանչեին․ ուրիշ «Ես» կունենայի, կնվագեի ինչ-որ գործիքի վրա: Շատ եմ լսել, որ գիտնականները եկել են այն եզրակացության, որ այդ բառը մեր կյանքում մեծ դեր է խաղում: Ես՝ Լուսոս գիտնական չեմ... գիտնականից շա՜տ հեռու եմ (պետք է մի քիչ «եթերային» խոսամ):
Այո-այո, միլիոներորդ անգամ պետք է ԱՍԵՄ, որ սիրահարված եմ: Ու մենք(դեբիլներով) տղայի ինքնությունը թաքցնելու համար մականուն(նոր անուն) ենք հորինել: Ու միայն այդպես էինք նրան կոչում, նույնիսկ երբ պառկում էի քնելու պատկերացնում էի, որ մենք միասին երգում ենք... ու ուրիշ դեբիլություններ, ես նրան ուրիշ անունով էի կոչում, իմ ստեղծած անունով: Ու ՀՈՊ... մեկ էլ հասկացա, որ ես այդ տղայի անունը փոխելով ստեղծել եմ մի նոր մարդ... իմ մտքում: Ու ամեն օր ավելի շատ եմ սիրահարվել իմ ստեղծած տղային, ու գնալով հեռվացել եմ իրականությունից...
Գիտե՜մ-գիտե՜մ, հիմարություն եմ արել: Բայց հիմա ես գրում եմ ու հասկանում եմ որ իր իսկական անունը դժվարությամբ եմ արտասանում, ու ավելին ասեմ ոչինչ չեմ զգում: Դատարկություն
է հոգումս... տհաճ իրավիճակ, որից միշտ փախել եմ, որին երբեք չեմ ուզեցել մոտենալ, բայց
փաստը փաստ նոր անունով նոր անձ եմ ստեղծել... Անուն․ մի բառ որի շնորհիվ քեզ հիշում են, կանչում և մոռանում, որի շնորհիվ մարդիկ ՔԵԶ են սիրահարվում:

Կապույտը իմ հոգում...

Կապույտը երբեք չեմ առանձնացրել... կապույտին նայելով ոչինչ չեմ զգացել, բայց Չարենցի մոտ «կապույտը» այնքան ուրիշ է: Չարենցը կապույտի ամեն մի տրամադրությունը զգում էր: Կապույտը գազելներում մաքրության նշանն է, պարզության: Կապույտը՝ երջանիկ չի, դժբախտ չի... Կապույտը իրականա: Կապույտի մասին կարդալով սկսեցի հասկանալ, թե ինչքան եմ թերագնահատել կապույտ գույնին:
Արևածագի մեջ կա կապույտ...
մայրամուտի մեջ կա կապույտ... կապույտը իմ ու քո երկինքնա...
Մարդիկ ձգտում են կապույտին... ձգտում են այդ հանգստությանը ու հարմոնիային: Միշտ չէ որ մենք հասկանում ենք, բայց կապույտը փնտրելը մեր կյանքի մի մասն է: Չարենցը գտավ այդ Կապույտը, որի շնորհիվ ես էլ գտա իմ Կապույտը... որին կձգտեմ ես... ու որը կնկատեմ:
Ինչ եմ խոսում... գնամ նայեմ երկնքին... իմ ու քո Կապույտի՜ն...

Вот такая Я…

Будучи вежливой личностью хочу начать с приветствия, также будучи честной хочу заявить, что это письмо мне не понраву. Итак мои родители наградили меня именем Лусине, которое означает Луна, а фамилия не так уж важна.

Сущность моей личности не любит одиночество. Я всегда избегаю от одиночества путём музыцырования. Когда я сочиняю музыку, я всегда мечтаю и эти мысли дают мне оптимистический настрой. Быть оптимистом не всегда хорошо, потому что осознание реальности даёт о себе знать. Не хотелось показывать только свои положительные стороны, потому что так честнее.

Помощь ближнему мне не чужда, но из кожи вон лесть некаждый раз хочется. Наверно самая яркая отрицательная черта моего характера заключается в том, что я всегда жду благодарности за оказанную помощь. От вышеупомянутого мне не раз пришлось пострадать.

Знание своих слабостей делает человека сильнее. Мне кажется, мне хватит сил исправить свои ошибки. 

Բախտավոր եմ...

Սկսեմ նրանից որ ընկեր Հասմիկը (Թոփչյան) մեզ հանձնարարեց

• ​Երկյուղ չունեմ...
• Բախտավոր եմ...
• Շաղ եմ տալիս ...
• Բաշխում եմ ձրի...
• Ճոխ պարգև եմ առել վերուստ...

Այս վերնագրերից մեկը ընտրենք և ստեծագործենք, բացի «Բախտավոր եմ» վերնագրից էն մյուսները չհասկացա :D :D ու որոշեցի այդ վերնագրով գրել ու հասկացա... լուրջ ես բախտավոր եմ:

Ունեմ ընտանիք... շատ լավ ընտանիք...

Ունեմ ընկերներ... հիասքանչ ընկներ...

Ու գտել եմ ինձ... երաժիշտ եմ ես...

Էլ ինչ է պետք բախտավոր լինելու համար: Կան բաներ որ նեղացնում են ու ցավացնում, բայց պետք է մոռանաս ու գնահատես այն ինչ ունես: Չեմ կարող ասել, որ ինձ մետ միշտ ստացվում է, բայց փորձում... Ես ... Բախտավորս... ^_^

Անզգայունություն դեպի գարունը...

Բնությունը այնքան նուրբ է, չքնաղ ու անբացտրելի: Չեմ կարողանում հասկանել ինչպես է Վահան Տերյանը այդքան լավ նկարագրում ամեն մի բնության զգացմունքը: 

Այս անգամ կարդում եմ՝

Գարունը այնքա՛ն ծաղիկ է վառել,
Գարունը այնպե՛ս պայծառ է կրկին.
— Ուզում եմ մեկին քնքշորեն սիրել,
Ուզում եմ անուշ փայփայել մեկին։

Այնպե՛ս գգվող է երեկոն անափ,
Ծաղիկներն այնպես նազով են փակվում.
— Շուրջըս վառված է մի անուշ տագնապ,
Մի նոր հուզում է սիրտըս մրրկում...

Անտես զանգերի կարկաչն եմ լսում,
Իմ բացված սրտում հնչում է մի երգ.
—Կարծես թե մեկը ինձ է երազում,
Կարծես կանչում է ինձ մի քնքուշ ձեռք...

Ու ո՞նց ասեմ, որ ոչ մի բան չեմ զգում...

Գարունը այնքան անհիշելի է, ոչ մի նոր շունչ էլ չի տալիս: Գարունը այնքան անփոփոխ է, որ գարունը իմ համար եղանակ էլ չի: Ուզում եմ բացատրել, որ ոչ թե ես չեմ սիրում գարունը... այլ չեմ նկատում գարունը: Երաժշտություն չեմ զգում գարնան մեջ, նույնիսկ  Վիվալդիի Գարունը չեմ սիրում: Այնքան պարզ է... դատարկ... ու անփոփոխ: 

Ոչ ցուրտ է, ոչ շոգ, ոչ տերևոտ, ոչ անտերև, ոչ հետաքրքիր է, ոչ անհետաքրքիր... ու ոչ թե ես սիրում եմ  կամ չեմ սիրում, այլ ես ոչ մի բան չեմ զգում: Միշտ գարունը մոտս դատարկություն է, այդպես ինձ երբեք չեմ զգում... դրա համար էլ գարնանը դատարկ տուփի նման եմ նայում:

Терьян и Лермонтов...

Для меня Ваан Терьян- пример лирического поэта, описывающего природу. Он так граммотно и нежно описывает свои чувства при помощи природных явлениий, что у меня- мурашки по коже.

Честно говоря, я была незнакома с поэзией Лермонтова, и сейчас я ознакомилась с некоторыми его произведениями… Я испытала ДЕЖАВЮ. Читая Лермонтова и Терьяна, я испытываю одинаковые чувства.

У обоих поэтов явления природы очеловечены. Но в то же время чувствуется, что Терьян -армянин, а Лермонтов-русский. Их разделяет столетие, но объденяет одинаковое поэтическое восприятие. По окончании, хочу сказать, что я получаю удовольствие, читая обоих поэтов.

Моя большая Семья...

Нам хорошо именно там, где мы можем почувствовать себя защищенными, будто укрытыми теплым, мягким одеялом. И такое место, находясь в котором мы ощущаем себя очень спокойно и уверенно, это — наш дом. Дома всегда царит особая атмосфера. Атмосфера любви, заботы, понимания. Есть такое выражение «домашний очаг». И именно этот «очаг» согревает нас и нашу душу в минуты, когда им плохо от холодных печалей, обид и разочарований. Дом никогда не может быть очагом, если в семье нет понимания дружбы и взаимовыручки. Я счастливый человек потому что у меня такая семья. У нас очень творческая семья, и я горжусь этим. Когда я дома у меня всегда хорошее настроение, потому что со мной все те, кто мне дорог и они всегда поддержат меня. Я самая младшая в семье, и часто пользуюсь этим. У нас дома часто бывают обсуждения и творческие спроы, и я как губка впитываю всю информацию.

Сейчас брат с сестрой на гасторлях и наш дом опустел. Я часто думала хорошо ли быть единственным ребёнком в семье, но сейчас я тоскую и мой вздох не полный. Я горжусь, что родилась в этой семье… и очень люблю наш дом.

Պարու՜յր Սեւա՜կ... ես սիրահարվե՜ցի

Բացահայտում եմ ու բացահայտում, հիանում եմ ու հիանում: Այսքան տաղանդավոր գրող ունենք, այսքան մեղմ: Կարդալուց մտքումս երաժշտություն էր հնչում, կարծես ամբողջ աշխարհը կանգ առներ, որպեսզի ես կարդամ: Միշտ էլ սիրել եմ Սեւակ, բայց սիրել, որովհետև մերոնք են սիրել, իսկ հիմա ես ուղղակի սիրահարված եմ: Ամեն մի բառի... ամեն մի տառի մեջ սեր կար, զգացմունք(չեմ սիրում կիրք բառը, բայց կիրք էլ կար): Կարդացի մի շնչով, ինձ թվում ա՝ նույնիսկ չթարթեցի: Հա, մոռացա ասեմ՝ ինչ էի կարդում... ինձ թվում է Սեւակի ամենահայտնի շարքը՝ «ՄԱՐԴԸ ԱՓԻ ՄԵՋ»: Բառեր չունեմ... նենց սիրահարված եմ, ուզում եմ գժություն անեմ, ուզում եմ գոռամ... ուզում եմ միշտ Սեւակ կարդամ... ^_^ ^_^ ^_^ ^_^ ^_^

Աղայանական օրերը երբեք չեմ մոռանա...

Հիշում եմ ապրիլ ամիսն էր... ես բացահայտեցի նոր ՀԱՅ գրող՝ Ղազարոս Աղայան:
Աղայանական նախագծի շնորհիվ շատ բան սովորեցի: Միշտ մտածում էի, թե ինչպիսին պետք է լինի իսկական մանկավարժը, ու պատասխան չէի  գտնում: Աղայանի հոդվածը կարդալուց հետո ես հասկացա, թե ինչպես է մանկավարժը սիրում իր սովորողներին:
http://lmlke.blogspot.com/2013/03/blog-post_21.html - Սա էլ իմ վերլուծությունն է «Նպատակ դաստիրակության» հոդվածի մասին:
Դասարանում Աղայանին քննարկեցինք: Քննարկում էինք Աղայանի եռանկյունին: Հաճելի քննարկումներ էին: Այդ քննարկումների շնորհիվ ևս մեկ Աղայան հայտնաբերեցի:
http://lmlke.blogspot.com/2013/03/blog-post_22.html - Իմ մտորումներն են Աղայանական եռանկյունու մասին:
Նախագիծ, որը չեմ մոռանա: Հիշում եմ. սկզբում մտածում էի, որ անհետաքրքիր է լինելու, բայց եղավ հակառակը... ՇԱՏ հետաքրքիր էր:

Սիրահարվեցի… Հիասթափվեցի… Սիրահարվեցի… ու տարին ավարտվեց

Տարի… 365 օր, որոնք անցան, ու ես չնկատեցի: Ես հիշում եմ օրեր, հիշում եմ տպավորություններ, բայց 365 օր չէր… հաստատ: Չեմ հասկանում ինչից է, որ ոչ ոք չի զգում այդ 365 օրը: Հիմա ուզում եմ պատմել իմ տարին… ինչքանը հիշում եմ այդ 365 օրվանից:

Տարին սկսվեց… Ես դեռ 8-րդ դասարան էի, ու մեր Ֆրեդը դեռ մեր դասարանից էր: Նույն գիժ դասարանն էինք ու նույն գժություններն էինք անում: Գժվում էինք ու սովորում: Ինչպես միշտ մեր կրթահամալիրում ինչ-որ բան վերանորոգվում էր: Մոռացա ասեմ. մեր մոտ դեռ պատեր կային… ինչ օրեր էին, ինչ օրեր:

Ամառ… եկավ ամառային ճամբարը, որը ես կյանքում չեմ մոռանա: ՌՈՔ-ՌԵՓ-ՓՈՓ երաժշտական փառատոնը մենք էին կազմակերպում: Ես էի, Աստան, Նարեն ու Մարիամը, և իհարկե ընկ. Մերին: Հա, այդ ժամանակ ես ծանոթացա երկու տաղանդավոր ու շատ լավ մարդկանց հետ՝ Մարիամի ու Նարեի: Սկսեցինք աշխատել: Ամբողջ օրը վազվում էինք ու վազվզում… ու դա ինձ դուր էր գալիս: Հիշում եմ՝ ինչքան եմ անհանգստացել ու ինչքան բան եմ սովորել: Գալիս էի տուն ու ես արդեն արժանի էի բազմոցին  պառկելու, քանի որ լավ հոգնում էի: Կարելի է ասել՝ այդ օրերին ես ինձ մի քիչ մեծ զգացի: Հիմա որ այսպես պատմում եմ, չմտածեք, որ սխալներ չեմ արել… այնքան բան կփոխեի ու ավելի լավ կանեի: Ու ավարտվեց փառատոնը… ու սկսվեց ամառը: Ամառ, որից հիշում եմ երկու օր… մի օր, երբ մազերս կտրեցի, և մյուս օրը, երբ Հայկը, Ֆրեդը ու Գրիշը մեր <<քյառթու>> բակում բարձր գոռում էին Լուսո:

Սեպտեմբեր… վերջապես եկավ սեպտեմբերը, ու ես սկսեցի նորից ապրել… Կարոտել էի բոլոր ընկերներիս: Հա, ես արդեն 9-րդ դասարան էի ու ինձ Միջինում ամենամեծն էի զգում: Հիշում եմ, երբ 3-րդ հարկում Տիկին Մարիետը մեզ ներկայացրեց նոր սովորողներին: Էլիզը, Վիտալին, Էրիկը, Վլադը մեր նոր սովորողներն էին, ովքեր շատ լավն են: Ես արդեն Վոկալի և Ֆլեյտայի 2-րդ դասարան եմ, իսկ Շվին՝ 3-րդ: Սկսեցինք դասերը… ու մինչև հոկտեմբեր նորմալ բան չեմ հիշում: Հոկտեմբերին սկսվեց իմ տարվա ամենահիշելի պահերից մեկը՝ ՀայՖեստը:

«ՀայՖեստ Միջազգային թատերական փառատոն». ինչքան եմ ասել այս բառերը հոկտեմբերին: Քուրիկս է այնտեղ աշխատում (անընդհատ մոռանում եմ նրա պաշտոնը) , եղբայրս էլ է աշխատում, բայց եղբորինս հիշում եմ, եղբայրս բացօթյա միջոցառումների պատասխանատուն է: Կարելի է ասել՝ նրանք իմ «ՇԵՖԵՐՆ» էին: Ես վազվզում էին, փոքրիկ հարցեր էի լուծում, բեյջեր էի կտրտում, թերթիկներ էի բաժանում, Տիկնիկայինից ՆՓԱԿ էի վազում: Ու ես ուղղակի երջանիկ էի… ունեցա նոր ընկերներ: Բոլորը Թատերական ինստիտուտից են… չեք ճանաչի:  Էլի մի քիչ մեծացա, մի քիչ չէ, լավ էլ մեծացա: Քչիչ շատից իմ Երևանի փողոցները սկսեցի սովորել: Ու վերադարձա դպրոց…

Դպրոցում լավ հետ էի մնացել դասերից… ու ասեմ այս կիսամյակ լա՜վ եմ բացակայել: Եկավ ծնունդս… հոկտեմբերի 27,  ու մերոնք կատարեցին իմ երազանքներից մեկը… ես ունեցա ԿԻԹԱՌ: Իհարկե դեռ լավ չեմ նվագում, բայց շատ երջանիկ էի:

Նոյեմբեր… գրեցի իմ առաջին դաշնամուրով երգը…Դեկտեմբեր…նոր երգեր գրեցի… ու ճամբար: Ճամբարի առաջին շաբաթը անցկացրեցինք Գեղարվեստի ավագ դպրոցում, ու ես արդեն հասկացա, թե որն է լինելու իմ ավագ դպրոցը:

Ու դասերը ավարտվեցին…մտածեցի՝ արդեն ժամանակն է հանգստանալու, բայց ոչ: Ես գնում էի երաժշտական, ու մենք պատրաստվում էինք մեծ համերգի՝ «ՇԵԼԿՈՒՆՉԻԿ», ես փոքրիկ մաս էի նվագում Ֆլեյտայով, բացի դրանից ես ունեի քննություններ: Լավ անհանգստացա և Ֆլեյտան էլ, Շվին էլ, Վոկալն էլ 9-ը ստացա: ԲՌԱՎՈ՜ ասացի ու դուրս եկա: Ու լավ հոգնում էի… բայց Աստայի հետ դեբիլություններ անելը ինձ էլի էներգիա էր տալիս, ու մենք էլի պարապում էինք:

Տարին ինձ համար մեծ նշանակություն չունի…  Ավարտվեց, սկսվեց, ավարտվեց. կարևորը քո նպատակին ձգտելն է: Ու ինձ թվում է՝ այս տարի ես մի քիչ ավելի մոտեցա իմ նպատակին… Բարի տարի բոլորիս…

Փոքրիկ թարգմանություն... Սուրբ Ծնունդը Ճապոնիայում

Սուրբ Ծնունդը Ճապոնիայում

Սուրբ Ծնունդը Ճապոնիայում իրականացվում էր Քրիստոնյա առաքյալների կողմից, և շատ տարիների ընթացքում  ովքեր նշում էին այդ տոնը, դառնում էին քրիստոնյա: Բայց հիմա Սուրբ Ծննդյան սեզոնը Ճապոնիայում համընդհանուր ճանաչողականություն է ստացել: Նվերների փոխանակման միտքը Ճապոնացիներին գրավում է: Վաճառականները Սուբր Ծննդյան ժամանակ նյութական շահ են հետապնդում: Սուբ Ծնունդից մի քանի շաբաթ առաջ խանութները սկսում են բղավել՝ Սուրբ Ծնունդ:  Վաճառվում են շատ գեղեցիկ զարդեր և դեկորացիաներ տղամարդկանց, կանանց և երեխաների նվերների համար, հատկապես երեխաների: Փոքրիկ Քրիստոսի ծննդյան պատմությունը շատ է հետաքրքրում փոքրիկ ճապոնացի աղջիկներին, քանի որ նրանք երեխաների հետ կապված ամեն ինչը սիրում են:
Սուրբ Ծննյան  շատ արևմտյան ավանդույթներ յուրացվել են ճապոնացիների կողմից։ Բացի նվերների փոխանակումից, նրանց Սուրբ ծննդին հնդկահավ են ուտում և որոշ տեղերում նույնիսկ տոնածառ են դնում։ Տունը զարդարում են մշտադալար ծառերի ճյուղերով, իսկ որոշ տներում նույնիսկ ուրախ երգում են Սուրբ Ծննդյան խաղիկներ։
Ճապոնացիները մի աստված թե սուրբ ունեն՝ Հոթիոշո անունով, որ շատ մոտենում է Ձմեռ պապին։ Նա պատկերվում է որպես մի բարի ծեր մարդ, որ մեծ պարկ ունի։ Ասում են՝ նա գլխի հետևում էլ աչքեր ունի։ Դրա համար ավելի լավ է՝ երբ այս ամենատես պարոնը դրսում է, երեխաները խելոք մնան։

Ճապոնիայում օրացույցի ամենակարևոր օրը Ամանորն է։ Դրա նախօրյակին տները վերից վար մաքրում են ու ձևավորում հաջորդ օրվա համար։ Երբ տանն ամեն ինչ մաքրած-պատրաստ է, մարդիկ սկսում են հագնվել։ Նրանք հագնում են իրենց ամենալավ հագուստները։ Հետո ընտանիքի հայրը, ողջ ընտանիքի ուղեկցությամբ քայլում է տնով մեկ ու չար ոգին դուրս քշում։ Նա չորացած լոբի է շաղ տալիս բոլոր անկյուններում՝ հրամայելով չար ոգիներին դուրս գալ, իսկ բախտին՝ ներս մտնել։

Թարգմանության լինքը ՝ http://www.the-north-pole.com/around/japan.html

P.S. Հատուկ շնորհակալություն Ընկեր Հասմիկին (Ղազարյան) 

Ես սիրահարված եմ... արդյո՜ք դա լավ է...

Ես սիրահարված եմ… ինչպես ամեն մի 14 տարեկան աղջիկ: Ու ես իսկականից եմ սիրահարված (մեծերը կմտածեն որ դա մանկական «безобид» սեր է): Այն տղան ում ժպիտի շնորհիվ ես ուղղակի գժվում եմ իմ մասին ընդհանրապես չի մտածում: Նա իմ անունն է հազիվ հիշում, ինձ հետ խոսում է միայն այն ժամանակ, երբ ինձանից ինչ-որ բան է ուզում: Ես իրան այնքան եմ սիրում, որ իր մի հայացքը ինձ տաքացնում է… Ու ես ամեն երեկո քնելուց առաջ ուղղակի տանջվում եմ, հասկանալուց որ ես նրա համար ուղղակի «столб» եմ: Այ անարդարա… Տեսնելուց իրան ուրիշի հետ… տեսնելուց իրան ուրիշ աշխարհում…

Հիմա գրում եմ ու հիշում եմ իրա ժպիտը: Հասկանում եմ, որ սիրելուց նոր կյանք եմ ձեռք բերում: Հենց իրա շնորհիվ ես նոր երգեր եմ գրում: Ու հենց իրա բառերը ինձ կատարելության են մղում: Ամեն առավոտ արթնանում եմ ու կարծես նոր ֆիլմ է սկսվում: Ամեն իրա հայացքից ես նոր հայացք եմ ձեռք բերում:Այ միայն այդ զգացմունքների շնորհիվ պետք է սիրահարվես…

Սիրահարվելուց ես ինձ ձուկը ջրում եմ զգում, բայց չէ որ դա միայն ես եմ զգում… Ու այդ մտորումների մեջ ես ամեն օր ուզում եմ իրեն սիրել:

Ակնթարթ... Դար

Ինչքան ուժ ունի ժամանակը, որ մարդու ակնթարթը դարեր է սարքում... ու ինչքան անզոր է մարդը ժամանակի դեմ: Բոլորրս էլ զգացել ենք հավիտենական ակնթարթներ, որոնք կարող են լինել և երջանիկ և ցավալի: Չեմ ուզում խոսել տխուր ակնթարթներից ուզում եմ խոսել իմ տարերքից...
Երաժշտությունի՜ց...
Հույսեր ունեմ որ ապագա երաժիշտ եմ, ու ամեն անգամ բեմ դուրս գալու ժամանակ ես հասկանում եմ, որ հենց դա է իմը: Ինձ թվում է դուք հասկացաք ինչի մասին է խոսքը:
Ուզում եմ խոսել հենց այդ ակնթարթի մասին երբ դու քո ոտքը դնում ես բեմի վրա, և կարծես դու սովորական մարդուց գերմարդ ես դառնում: Այդ ակնթարթը երբ դու չես տեսնում ոչ մի դեմք, բայց զգում ես ամեն մարդու շունչը: Այդ ակնթարթը երբ չես կարողանում շնչել, բայց նվագելուց/երգելուց շունչ էլ չես քաշում: Այդ վայրկյանը երբ ամբողջ աշխարհը քո ոտքերի տակ է գտնվում:
Այդ վայրկյանը երբեք չես կարող կրկնել, կարող է դու էլի բեմ դուրս գաս, նույնիսկ նույն հանդիսատեսի քանակով, բայց մեկ է դու չես կարող այն կրկնել... կարող է ավելի լավը լինի, բայց մեկ է չես կրկնի...Այսքանը...