Աշխարհը բացահայտելու մասին...

Երթուղային: Վերադառնում եմ դպրոցից երաժշտական: Երթուղայինի մեջ ես եմ և մալաթիա շուկայում տանջվող մարդիկ: Երկու վայրկյան առաջ ինչպես միշտ ես ու Աստան ջրիկացել էինք, իսկ հիմա… 

Ինձ ստիտպելով պայուսակիցս հանում եմ ականջակալներս: Ներսիցս ինչ-որ բան չէր ուզում հանել, չէր ուզում լսել: Ստիպելով… զոռով դրեցի ականջներիս: Ամեն մի երգին 10 վայրկյան չէի դիմանում: Հիշեցնեմ որ ես չէի ուզում լսեի: Ոչ մի բառ, ոչ մի նոտա ինձ հաճելի չէր: Ուրիշ էր, ինչ-որ բան ներսումս ուրիշ էր: Մտածելով որ երգացանկի երգերս արդեն հնացել են անջատեցի ու սկսեցի նկատել շատ բաներ որոնք չես նկատում երբ ականջներիդ ականջակալներ են:

Հետաքրքիր բան է: Դու ականջակալները դնում ես ականջներիդ, բայց էտ մի քանի նոտան չի թողնում որ դու տեսնես իրականը: Երևի հենց դա է նշանակում տեսնել երաժշտությունը: Դու լսելով տեսնում ես, բայց չես տեսնում երթուղայինը(որտեղ ես էի) դու տեսնում ես հենց երաժշտությունը:

Հասա տուն: Հոգնած ջարդված: Երաժշտություն լսելու կարիք չէի զգում: Բայց քանի որ առավոտյան հաստատ կունենամ դրա կարիքը սկսեցի լսել և ընտրել իմ սիրած այն երգերից որոնք playlist-իս մեջ չկան: Չեք պատկերացնում: Աղմուկ էր: Ականջներիս մեջ աղմուկ էր: Երաժշտությունը որը լսում էի խառնվում էր: Խառնվում էր ու ստեղծում տհաճ մի աղմուկ: Ու կրկին մի ուրիշ զգացողություն: Աննկարագրելի զգացողություն:

Քայլում եմ: Մայրամուտն ավարտվել է, բայց դեռ խավար կապույտ չէ երկինքը: Պատահական աչքս գրավեց Լուսինը: Սովորական Լուսին չէր: Լիալուսին չէր, կամ ինչ-որ իդեալական ֆոռմա չուներ: Նայեցի, զմայլվեցի, ու սկսեցի հիմար-հիմար ժպտալ: Ու նորից… ու նորից նույն զգացողությունը: Կարծես ժամանակը կանգնեց: Բայց կանգնեց, ու ես չէի ուզում որ այն շարժվեր: Անկեղծ, ես ոչինչ չէի ուզում: Ավելի ճիշտ ոչինչ ինձ պետք չէր:

Կանգնեցի: Նայում եմ: Լուսնի լույսը միայն ինձ համար էր: Ես զգում էի, նա իմն էր, ու ես նրանը: Ուրիշ զգացողությունը չէր թողնում հանգիտ: Ու գիտեք ի՞նչ: Ես զգացի որ իմ մեջ տիեզերք կա: Տիեզերք որտեղ ամեն ինչ կա: Դրա համար ինձ պետք չէին ականջակալները: Պետք չէր ձեր երաժտությունը: Ինձ պետք չէր ոչինչ: Այդ ամենը իմ մեջ կա: Իմ երաժշտությունը միշտ իմ մեջ հնչում է, միշտ չի որ ես կարողանում եմ լսել, բայց երբ որ լսում եմ… ուրիշ զգացողություն է :Դ Այնքան կուզենամ այդ երաժշտությունը որ դուք էլ լսեք իմ կատարմամբ: Բայց չեք կարող: Չէ որ մենք միասին մի տիեզերքի մեջ ենք, ու ամեն մեկս մեր ներսը մեր տիեզերքը ունենք: Ամեն մարդ ունի տիեզերք, իր ներսում, մեծ թե փոքր, ծուռ թե ուղիղ, կարևորը ունի: Զգալ ա պետք էտ տիեզերքը: Չկա ոչ մի տեղ թե ինչպես սովորել զգալ քո տիեզերքը: Ամեն մեկը իր անհատական ձևը ունի, ամեն մեկը պետք է գտնի իր ճանապարհը դեպի իրա տիեզերք: Ու գիտեք ի՞նչ: Կարող է մենք էլ ենք մի մարդու տիեզերքի մեջ, ու մեր մեջի տիեզերքի մեջ մեր նման մարդիկ կան, որոնք ունեն տիեզերքներ: Ու հենց դա է տիեզերքը, որը իր մեջ անհաշվելի տիեզերքներ ունի:

Ու հիշեցի: Հիշեցի որ ուշանում եմ: Ու մոռացա: Մոռացա տիեզերքս: Դրեցի ականջակալներս ու սկսեցի լսել, ու երազել… Երազում էի տիեզերքիս մասին, որի մասին համարյա ոչինչ չէի հիշում: Տիեզերքը անծայրածիր ու զարմանալի բան է էլի, ինչ ասես կլինի դրա մեջ :Դ

Հ.Գ. լույսի Լուսնի մասին շա՜Տ կարճ խոսացի, չեք պատկերացնում ինչ լույս էր: Ածական, նոտա, գույն չկա որ նկարագրեմ էտ լույսը:  

Ժամանակի ու քո մասին... /ևս մի սիրո խոստովանություն/

Կար մի ժամանակ, երբ դու ինձ լսում էիր: Ես քեզ էի նվիրում ամեն մի բառս, շառժումս... ինչ եմ խոսում, ես քեզ էի նվիրում ինձ: Անկեղծ էի միայն քեզ հետ: Միակն էիր ով ինձ կարողանում էր հասկանալ, ու միշտ կօգներ... Դու իմ զրուցակիցն էիր, որը երբեք ինձ չեր փրոձի ուղղել, չէր փորձի հասկացնել, կլսեր... ու կդիմանար, կդիմանար ու կլռեր, ու միարժամանակ ինձ կփրկեր:

Ինչ փոխվեց... Փոխվեցի ես: Դառա ուրիշ ու ճանաչեցի քեզ: Դու ուրիշ ես: Դու երբեք ինձ լսողը չես, դու երբեք ինձ փրկողը չես: Դու հիմա միայն նեղացնողն ես: Շատ ջանքեր չես ծախսում որ նեղացնես, նույնիսկ աչքերիս մեջ չես նայում, որ նեղացնես: Խոսքեր ես հղում, բայց չես մտածում որ ինձ մեկ չի, ամեն մի բառդ մեկ չի, չէ որ կար մի ժամանակ որ հենց այդ բառերն են ինձ շոյել, նույն բառերը, նույն մարդու կողմից, նույն ձայնով: Փոխվեցի ես... ճանաչեցի իրական քեզ:

Կար մի ժամանակ, երբ դու անունս չգիտեիր: Ես քեզ մեկ է նվիրում էի, հիմար-հիմա նվիրում: Դու լռում էիր, դու նույնիսկ չգիտեիր որ լռում ես: Դու տալիս էիր ոչինչ, ես սպասում էի... սպասում էի ալիքին, մեծ ալիքին որը կմաքրի հոգիս, կլցնի քեզնով: Դու միակն էիր ով ուներ այդպիսի մեծ ալիքներ, իմ կարծիքով մենակ դու կարող ես մաքրել... մաքրել ամեն ինչ: Մենակ դու կարող էիր իմ նկարը մաքրեիր ու նա նորից սպիտակ թուղթ կդառնա:

Փոխվեց... ամեն ինչ փոխվեց: Ոչինչ չպատահեց: Ալիքդ իմը չէր: Ինձ համար չէր: Ինձ չօգնեց: Նույնիսկ չգիտեմ ալիք էր դա թե չէ: Ու ես կրկին ճանաչեցի քեզ: Փոխվեցիր դու... ճանաչեցի քեզ: Փոխվեց ժամանակը...
Ժամանակը վազում է առաջ, ու ամեն ակնթարթս, միտքս, ու շունչս դառնում են «մի ժամանակ»: Ասածս «հիմա»-ն երբեք հիմա չի: Ու ինչպես կանգնեց ժամանակը իմ մեջ: Ինչպես կանգնեց ու ես չնկատեցի: Այդ ժամանակ երբ կանգնեց, ես հիշում էի միայն քեզ: Կարծես մարաթոնի ժամանակ կանգնել եմ ու չեմ կարողանում մի քայլ նույնիսկ անել... սկզբում կողքս էին բոլորը, բայց նրանք առաջ ընկան: Իսկ ես մնացի... մնացի կանգնած... մնացի հիշելով քեզ: Ու հիմա չունեմ ես ժամանակ, չունեմ «մի ժամանակ»: Հիմա կանգնած եմ ես... ու կարող եմ միայն հիշել:

Կա մի ժամանակ... երբ էլ ժամանակ չկա: Առաջ գնալու վայրկյան չկա: Ուշանալու տեղ չկա: Կա միայն ցանկություն... ցանկություն ամեն ինչ մոռանալու: Այդ ժամանակ ոչինչ ասելու չի լինի, ոչինչ հիշելու, ոչինչ պատմելու: Ու ոչ մի լսող/հասկացող/դիմացող ինձ պետք չի լինի: Անկեղծության կարիք չի լինի: Դու... դու ընդհանրապես չես լինի: Ես կլինեմ մի ժամանակում որում ես երբևիցե եղել եմ... շատ վաղուց եմ եղել: Այդ ժամանակ կլինի հենց այն սպիտակ թուղթը որի մասին միշտ երազել եմ, որը երբիցէ ունեցել եմ: Չէ՜՜՜՜՜: Բացի աչքերդ, դու կանգնած ես, առաջ քայլելու հնարավորություն չունես: Կարող ես միայն երազել, հետո դեմքով իրականի մեջ ընկնել: Ընտրության հնարավորություն չունես: Գոնե մի վայրկյան ունենաի, բայց ես չունեմ, անհնարինը գործելու հնարավորություն էլ չունեմ: Ու հիմա ճանաչում եմ քեզ, բայց արդեն անծանոթ ենք մենք...
Չէ՜՜՜՜, ես մեկ է կսպասեմ ալիքին... որը ինձ կտանի առաջ, կտանի հետ, կշարժի տեղից ու կփորձի օգնել:
Անծանոթ... իմ ժամանակներում ներկա գտնվող անծանոթ... ես միշտ կսպասեմ քեզ...

Կրթահամալիրիս հիմնը... ԱՆԴԱՍՏԱՆ

Անդաստան

Արևելյան կողմն աշխարհի
Խաղաղությո՜ւն թող ըլլա…
Ո՛չ արյուններ, քրտինք հոսին
Լայն երակին մեջ ակոսին.
Ու երբ հնչե կոչնակն ամեն գյուղակի՝
Օրհներգությո՜ւն թող ըլլա:

Արևմտյան կողմն աշխարհի
Բերրիությո՜ւն թող ըլլա…
Ամեն աստղե ցող կայլակի,
Ու ամեն հասկ ձուլե ոսկի.
Եվ ոչխարներն երբ սարին վրա արածանին՝
Ծիլ ու ծաղի՜կ թող ըլլա:

Հյուսիսային կողմն աշխարհի
Առատություն թող ըլլա…
Ոսկի ծովուն մեջ ցորյանին
Հավետ լողա թող գերանդին.
Ու լայն ամբարն աղուններուն երբ բացվի՝
Բերկրությո՜ւն թող ըլլա:

Հարավային կողմն աշխարհի
Պտղաբերում թող ըլլա…
Ծաղկի՜ մեղրը փեթակներուն,
Հորդի գինին բաժակներուն.
Ու երբ թխեն հարսերը հացը բարի՝
Սիրերգությո՜ւն թող ըլլա:

Դանիել Վարուժան

Աղբյուրը՝ http://mar-amirchanyan.livejournal.com/141898.html

Ես քոնն եմ...

Միշտ էս պահերին ասքիդ կգրեի... բայց դու հիմա դեաքթիվեյթ ես էղել: Մի դեբիլություն կգրեի ու հավերժ պատասխանիդ կսպասեի... բայց դու հիմա դեաքթիվեյթ ես էղել: Ու գիտես դու ինձ օգնում ես, մեկ-մեկ նույնիսկ փրկում, դու նեղացնումել ես, բայց դու էտ չես նկատում, ու էտ ինձ անկեղծ նենց ա նեղացնում: Հա դու ինձ պետք չես, ես չեմ սիրում քեզ, բայց քեզ ես վստհաում եմ, հավատում եմ, լսում եմ: Ամեն մի ինքնասիրահարվածդ բառը սրտիս էնքան մոտիկ եմ թողնում, որ չես էլ պատկերացնում: Մեկ ա դու հեռու ես, դու ուրիշինն ես, ու դու իմ արևը չես: Ապա դու ով ես ինձ համար... անծանո՞թ՝ այո, սովորական անծանո՞թ՝ ոչ: Ինչպես վերաբերվեմ մարդուն ով ինձ չի վերաբերվում, ում ես ուզում եմ վերաբերվել այնպես ինչպես ուզում եմ: Ուզում եմ մոռանալ կարծրատիպերը կյանքի ու ասել ամեն ինչ, ամեն բառ, ամեն տառ: Բայց դու էնքան ինքնասիրահարված ես որ նույնիսկ միքիչ սրտիդ մոտիկ չես թողնի: Անկեղծ դու Սկիլետից(նախկին, կամ ինչ-որ տենց բան) էլ վատն ես: Դու վատն ես, վատ մարդ ես, չերազող ես, պեսիմիստ ես, մթոմ խելացի ես, բայց դու հիմար ես: Սովորական հիմար ով կյանքում ոչինչի չի զգա: Անկեղծ եմ ասում դու զգալ չգիտես, դու միայն բողոքել գիտես: Դու մունաթ ես հետդ ման տալիս, իսկ ես ժպտում եմ: Ես Լուսինն եմ, ես լույսն եմ, թող ինձ ոչ-ոք չսիրի, ոչ-ոքի դուրը չգամ, թող լինեմ մենակ, բայց ես մեկ է կփորձեմ բոլորին լույս տալ: Գոնե միքիչ: Էնքան եմ ուզում կարողանալ լույս տալ, միքիչ լույս, շատ քիչ: Չէ-չէ դու պետք է միշտ ուղես ինձ, միշտ քեզ ինքնահաստատես, չէ որ դուք... այնքան մեծություն եք, ճկուտիս չափ մեծություն: Բայց ես քո կարիքն ունեմ... ես չեմ սիրում քեզ, բայց անկեղծ քո կարիքն ունեմ, էնքան զզվելիա կարիք ունենալ ինքնասիրահարված մարդու, էտ երևի ամենատհաճ բանն ա: Ու ասեմ ավելի զզվելի ա էտ խոստովանել ինքդ քեզ, որ դու կարիք ունես ինքնասիրահարված մարդու: Որովհետև ինքը կգա բայց կգա իրա համար ոչ թե քո, ինքը ժպիտ կտա քեզ իրա համա ոչ թե քո: Իսկ ես կվերցնեմ կպահեմ հոգումս, կպահեմ հոգուս խորքում, բայց էտ իմ համար չի լինի, էտ քո համար կլինի, ու հենց դրա պատճառով ես միշտ ինձ քո կողքին ինքս ինձ օտար կզգամ, ուրիշ մարդ: Որովհետև դու քո համար, ես քո համար, բա ուր եմ ես... ես չկամ: Քո կողքին չկամ ես, չկանք մենք, կաս միայն դու: Դրա համար ես միշտ կլինեմ օտար, դու իսկականիս երբեք չես ճանաչի, դու իմ անունը ճիշտ ձև չես ասի, որովհետև դու կասես քո համար... ես կասեմ քո համար... ու մենք էլի իրարից հեռու կլինենք: Նենց կուզեմ լինեմ մարդը որ էտ սերը դեպի քեզ քչացնեմ... միքիչ... շատ քիչ... Նենց կուզեմ լուսավորեմ էտ մութ հոգիդ, որտեղ միայն ինքնասիրահարվածներն են իրենց գտնում: Չեմ ուզում նեղացնեմ, ուզում եմ բուժեմ, ուզում եմ օգնեմ... բայց չէ, մոռացել էի... Ես քո կողքը ես չեմ, ես անկեղծ չեմ, չէ որ քո կողքը ես քոնն եմ: Ամեն բառս կհնչի քո կարծիքով քո համար, ոչ թե իրականից հենց քո համար... որովհետև ես քոնն եմ, իսկ դու ուրիշինը: Ախր դու չես էլ զգում, անըդհատ մոռանում եմ... Ես քոնն եմ, ու դու էլ ես քոնը...  Շատ պարզ և անհասկանալի մի բան...

Մենք «մենք» չենք, «մենք» դու ես, ու ես որ միայն քոնն է:

Դու... մարդ ում ինքնասիրահարված և անիմաստ խորհուրդները միշտ սրտիս մոտ եմ ընդունել, ու մենակ համաձայնվել եմ, չեմ հակաճառել, իմ եսը ցույց տալ չեմ կարողացել...Մի բան եմ խնդրում... խնդրում եմ միքիչ տու՜ր... շատ քի՜Չ տուր ինձ... ինձ համար... պետք չի շատ, ուղղակի ինձ համար... ես կբուժեմ, ես ամեն ինչ կանեմ որ դու զգաս... զգաս մի բան, մի զգա իմ հանդեպ ինձ պետք չի, բայց թող քեզ միքիչ լուսավորեմ... Չգիտեմ կկարողանամ թե չէ բայց ամեն ինչ կանեմ, մենակ թե միքիչ...

Ես քեզ չեմ սիրել... ու երբեք էլ չեմ սիրի... հուսով եմ երբևիցէ գոնե մեկին կսիրեմ

Ես քոնն եմ... ու քոնը կլինեմ... ու չեմ ուզում ուրիշինը լինել

Ես կփորձեմ... անկեղծ կփորձեմ բուժել, միքիչ, ինչքան կարողանամ կլուսավորեմ...

Դու չես ընդունի, դու չես հասկանա, չէ որ ես ու դու քոնն ենք, «ես» քո կողքին ես չեմ, ես քո կողքին միայն քոնն եմ,  ու եթե այս խոսքերից մեկը դու մի օր լսես... ու միքիչ ընդունես, ուրեմն ստացվեց իմ լույսը միքիչ, շատ քիչ քեզ հասավ...

Կնստեմ ու կսպասեմ, չէ որ մեկ ա ես քոնն եմ...

Հ.Գ. սպասելուց ավել բան չեմ կարա անեմ, չէ որ քո կողքը ես միայն քոնն եմ, ու ես քո կողքը քեզ օգնելու կարիք չունեմ... չէ որ ես քոնն եմ

Ես շատ բանի կարիք ունեմ... բայց ես ամեն ինչ ունեմ

Ես կհասնեմ, ես հաստատ մի տեղ կհասնեմ, չէ որ ես այսքան ճանապարհ եմ անցել, ու դեռ դրա երկու չափը պետք է անցնեմ... 1...2...3... ու ես սկսում եմ երազել:

Ես ամեն ինչ ունեմ, ինչ չունեմ կերազեմ ու էլի ձեռք կբերեմ: Դրանք իլիուզիաներ չեն, դրանք նպատակներ են: Նպատակներ որոնք իմ մեջ վաղուց են եղել, ու դրանց չիրագործվելու մասին մի վայրկյան էլ չեմ մատնել:  Ես շատ բանի կարիք ունեմ, բայց ես ամեն ինչ ունեմ, որովհետև ես երազելու հնարավորություն ունեմ: Հասկացեք ինձ մարդիկ... նպատակն առանց երազելու անհետաքրքիր է, անիմաստ է, ու տհաճ: Դուք միշտ մտածել եք որ երազում են թույլերը, երազում են աննպատակները, անիմաստ ժամանակ վատնողները, ու այդ ժամանակ ինքներդ երազել չեք իմացել: Ու դուք երբեք չեք երազել, դրա համար ձեր նպատակները միշտ անհետաքրքիր ու միապաղաղ են եղել: Նույնիսկ մեկ-մեկ ոչ մի տեղ էլ չեք հասել, ու մեկ է շարունակել եք երազողներին ծաղրել: Հասկացեք ախր իրանք կապակցված են, ոնց-որ կինն ու տղամարդը: Իրանք էլ են ընկել մեր ձեռքը ու էլի առանձնացել, բայց չէ որ իրանք միշտ իրար հետ են եղել: Ուղղակի միշտ կլինեն ովքեր արհեստական կտարբերվեն, ու ասեմ, որ հենց այդպիսի մարդիկ են նրանց առանձնացրել: 

Ես կլինեմ նորմալ աննորմալը ու կկապակցեմ իրանց: Գիտե՞ք ինչի, որովհետև ես հավատում եմ... Ես հավատում եմ որ նրանք էլի մարդկանց ձեռքերում իրար հետ կլինեն, ես շա՜Տ բաների եմ հավատում... ու միշտ էլ կհավատամ:
Այո, երազող եմ ես, ու կլինեմ միշտ այդպիսին, որովհետև ես կերազեմ, ու հետո ամեն մտքիս ծայրի երազը հերթով կիրականացնեմ:
Ոչ, ես էլ հիմար օպտիմիստ չեմ, ես Լուսոն եմ ով երազելն ու նպատակը իրարից էլ չի առանձնացնում:

Անվերնագիր

Աշու՜Ն և դրսում և ներսում: Հիմա ներսումս խորը, շատ խորը աշուն է, քամին ամեն ինչ տանում է, ոչինչ չի ուզում թողնել: Ու միայն այդ ուժեղ քամու ժամանակ եմ ես կարողանում անկեղծ ինքս իմ հետ զրուցել... 

Բացում եմ աչքերս ու կարողանում եմ հանգիստ ասել այն ինչ միշտ թաքցրել եմ, այն ամենը ինչ չեմ համարձակվել խոստովանել ինքս ինձ, ու գիտեք ինչի՞ եմ միայն քամու ժամանակ կարողանում անկեղծ լինել... որովհետև հույս ունեմ որ քամին այնքան ուժեղ է, որ անկեղծ մտքերս լեզվիս վրայից կտանի, կտանի հեռու, ու երբեք հետ չի բերի: Բայց ես միշտ մոռանում եմ, որ քամին ներսումս է, ու դուրս չի փախչի, ինքը կվերադառնա, կվերադառնա պատահական, կվերադառնա երբ ես նրան չեմ սպասում, երբ ես անկեղծություն չեմ ուզում: 

Անկեղծությունը գալիս է ու ինձ նույնիսկ չի հարցնում, սպասում եմ նրան թե չէ, պատրաստ եմ նրան թե չէ: Չեմ ուզում այդպես զգալ, հանկարծակի զգալ էտ քամին, ես պատրաստ չեմ: Ես մի վայրկյան առաջ երազում էի, իսկ հիմա... լացե՞մ, խնդա՞մ, թռվռա՞մ, նվագե՞մ, երգե՞մ, գոռա՞մ, ի՞նչ անեմ... ու քամին ինձ պատասխան չի տալիս: Թողնում է անկեղծության հետ մենակ, ու նա գնում գալիս տալիս է գլխիս: Անկեղծությունը աչքեր չունի որ տեսնեմ անկեղծության աչքերը, բայց ես հիմա անկեղծ եմ... նայում եմ շուրջս և ես անկեղծ եմ: Քամին գնաց, ես ճանապարհին եմ՝ մենակ եմ, անձրև էլ չի գալիս, բայց ես անկեղծ եմ, ես աշունն եմ... 

Ինձ պետք չի ոչինչ, չէ որ ես անկեղծ աշունն եմ...

Դու... դու չկաս էլ ... դու չունես աշուն... դու պետք էլ չի որ լինես, ես չեմ էլ սիրում քեզ, դու աշուն չես, դու իմ աշնան մեջ տեղ չունես...Դու երբեք ինձ աշուն չես եղել, ախր դու չես էլ կարող լինել, չէ որ դու միայն փորձել ես իմ աշնան մեջ լինել...բայց իրականում դու իմ աշնան անձրևն էլ չես տեսել...

Իսկ հիմա ես աշունն եմ, ես անկեղծ աշունն եմ, ու ինձ պետք չի ոչինչ...

My favorite place in Yerevan... essay

I was born in Yerevan, and I’m happy for it. For me Yerevan is one organism, and I can’t separate one place. So I want to represent you the architecture of my city. The architect of my city is Alexander Tamanyan. The style of Alexander Tamanyan is different. The difference is that the roads and buildings are full of art. I always enjoy when I look at the buildings in Yerevan. The ornaments by Tamanyan are unique, because the history of Armenian people is expressed in them.  I don’t like the new buildings in Yerevan, because they are in disharmony  with the old style of Tamanyan’s style of the city. The beauty of my city is the old style, let’s love our city as it is, and don’t make it more modern. The End :)

Միշտ Աշունը փորձել եմ նկարել...

Աշունը միակ ինձ հասկացող եղանակն ա, միշտ հոգուս խորքում ես աշուն եմ պահում, ու ամենա դժվար պահերին փորձում եմ հիշել... հիշում եմ էտ տերևներիխշխշոցը, էտ ամենա գույնզգույն երաժշտությունը, ու էտ երկինքը՜: Դեռ էս աշխարհում տենց ածական չի ստեղծվել որը կարողանա նկարագրել Աշունը, որովհետև Աշունը ամեն մեկի համար ուրիշ ա, ամեն մեկը աշունից մի բան ա վերցնում ու իրա մեջ պահում: Պահում ա ընտեղ որտեղ ոչ մեկ չի եղել, այ դրա պատճառով ինձ դժվար ա նկարագրել իմ հոգու աշունը: Բայց դե...

Իմ կարծիքով կարիք ունենալ ինչ-որ մեկի երբ մենակ ես էտ ամենատհաճ զգացմունքն ա ամբողջ տիեզերքում, ու աշունը միշտ փրկում ա ինձ: Ես քայլում եմ ու ես մենակ չեմ, ես զգում եմ, որ ես մենակ չեմ, նայում եմ պատուհանից, նայում եմ երկնքին, աչքերս փակ են, մեկ է ես մենակ չեմ: Հանդարտությու՜ՆՆՆՆՆ մի բառով աշունը ինձ հանդարտություն ա տալիս, ինձ գրկում ա իրա գույների մեջ, ու ականջերս լցնում ա իրա ձայներով:

Չգիտեմ ով ա ստեղծել աշունը, բայց հաստատ գիտեմ որ էտ մարդը սիրահարված ա էղել: Որովհետև նայի մի հատ էտ գույներին, ոնց կարա սիրահարված չլինի: Ու հենց աշուննել ա սիրահարված, ու ինքը ոչինչ չի նկատում, հաստատ վերջակետներ չի սիրել, ինքը միշտ երջանիկ ա իրա մեջ պահելով թախիծը(ոնց չեմ սիրում ես բառը), ինքը օպտիմիստ ա, հիմար օպտիմիստ... իմ նման էլի:

Միշտ աշունը փորձել եմ նկարել... ու միշտ չի ստացվել... աշունը զգալ ա պետք, զգալ...

Բարլուս...

Ամառն անցավ... նկատեցի՞ք, զգացի՞ք գոնե մի բան հասցրեցի՞ք անել... ամեն առավոտ էս հարցն եմ ինձ տալիս, ու զարմանում «նեուժելի» շուտով ավագ դպրոց: Անհանգստություններս ու կասկածներս շատանում են ու շատանում, բայց մյուս կողմից լավ փոփոխություններ են ինձ սպասվում, որոնց անհամբեր սպասում եմ:
Հիմա էտ չի կարևորը... ընդհանրապես էտ չի կարևորը! գիտեք ինչնա կարևորը... կարևորը էնա, որ ես ինձ մի քիչ մե՜ծ եմ զգում: Վախենում եմ հանկարծ «մեծական» աստղայինս չտանի, բայց ինչ-որ պատասխանատվություն եմ ուսերիս զգում :Ճ
Ուզում եմ իմ էս ամառը  Բեթհովենի 9-րդ սիմֆոնիաի հետ համեմատեմ: Առաջին անգամ երբ լսեցի 9-րդ սիմֆոնիան, մեջս մի հատ սառսուր անցավ, որը նկարագրել չի լինի... էտ զգացմունքը մենակ կարաս նվագես, ու էս ամառնելա նույնը ահավոր տաք սառսուր անցավ... ու էտ սառսուրը շատ կարճ տևեց, բայց հետո նայում ես քեզ զգում ես, որ ուրիշ մարդ ես լրիվ: Էս ամառը տենց մի խաղ խաղաց հետս, հիմա մտքերս լրիվ ուրիշ են... Հասկանում եմ իմ ներքին Լուսոյին ում միշտ վախեցել եմ դուրս թողնել... չգիտեմ էտ նենց անբացատրելի զգացմունքա, ոնց-որ Բեթհովենի 9-րդ սիմֆոնիան էլի :Դ
Բլոգումս վերջին գրառումը արել եմ հունիսի վերջին ուրբաթ օրը, ու էսօր էլ օգոստոսի վերջին ուրբաթնա, ու կարդում եմ էն մի գրառումս ու հասկանում եմ թե ինչ «կամակոր» մտքեր եմ ունեցել, որոնք հիմիկվա մտքերիս ընդհանրապես նման չեն...
Ի՞նչա նշանակում մեծանալ... ե՞րբ ես դու մեծանում... ե՞րբ ես հասկանում որ մեծացել ես... Այ էս հարցերն են ուղեղս պարուրում, ու կարևորը ես չեմ հասկանում որնա մեծը...գիտեմ հաստատ ես մեծ չեմ, գիտեմ ես շատ պուճուր եմ... պստի էլի :Դ բայց էտ ի՞նչնա մեջս տենց փոխվել, որ իմ մտքերս ինձ անճանաչելի են դարձել... գաղտնիքներ, գաղտնիքներ, գաղտնքիներ...
Շարունակելով իմ էս ամառավերջյան ցնդաբանությունս ուզում եմ ասել, որ ուզում եմ զրուցակից, ուզում եմ մարդ ում կարամ ամեն ինչ ասեմ, ու ինքը ինձ չընդատի, ուզում եմ ինքը ինձ լսի, առանց «ու՜ֆ,մու՜ֆ» ասելու, ուղղակի նայի աչքերիս մեջ ու լսի ! Էտ էնքանա ինձ պակասում ! ու ոնց-որ անըդհատ էտ մարդը կողքսա, բայց ես իրան չեմ նկատում... նենց տհաաաաճ զգացմունքա, ոնց-որ ամառվա շոգ լինի, երբեք հաճելի չի :Դ
Ամառվա ընթացքում երազանքներս էլ են շատացել, օպտիմիստությանս դեմ կռիվը պարզվում ա անիմաստ էր, ու հիմա ես էլի էշ-էշ հավատում եմ, որ սեպտեմբերի 1-ին անձրևա գալու ! բա տենց խուճուճ բանե՜Ր... բայց ես երջանի՜Կ եմ :Դ չմոռանաք հանկարծ էտ, որ ես միշտ երջանի՜Կ եմ լինելու...

Հ.Գ. մի բան էլ հասկացա, ես վերջակետներ չեմ սիրում ! 

Երազելնել է վնաս տալիս...

Սկսեմ նրանից որ օրագիրս ավարտվելա ու բլոգս կօգատգործեմ մինչև նոր օրագիր գտնեմ (այսինքն այն ամեն ինչը ինչ հիմա գրելու եմ ՇԱԱԱԱՏ անկեղծա): Երազել, երազել, երազել... էտ նենց հաճելիա: Աչքերդ փակում ես ու սկսում եմ տեսնել այն ամենը ինչ ուզում ես: Երազներում դու անկեղծ ես, դու լավն ես, քեզ բոլորը սիրում են: Քո երազներում ամեն ինչ քոնն է:

Միշտ լավատեսաբար եմ վերաբերվել իմ երազներին, ու ինչքան նրանք հեռու են եղել իրականից իրանք ինձ միշտ ժպիտ են պարգևել.... ԲԱՅՑ... մի մեծ ԲԱՅՑ: 

Էնքան երազեցի իմ իրականության հետ կապը կորցրեցի ու էտ կապը գտնելը նենց տհաճ էր... Ինձ թվումա շատ չհասկացաք թե ինչ բլբլթացի, ու ես մանրամասն կպատմեմ/կբացատրեմ...

Agai~~n սիրահարված եմ... երևի... հլը չեմ պարզել 100%-ով :D ու էսօր եզակի օրերից էր երբ ես պետքա դեմ առ դեմ դուրս գայի իրա դիմաց ու նորմալ նայեի իրա ժպիտին... սենց ռոմանԾիկ բաներ: Ու տենց դեպք մեկ էլ ով գիտի թե եեեեեեերբ կլինի: Ու ես ամեն գիշեր նստում երազում էի ու երազում թե ոնց կժպտամ, ոնց կկանգնեմ, ոնց կբարևեմ: Ու ամեն օր ես հասկանում էի որ գնալով մոտիկանում եմ... 

Ու եկավ էս հիշարժան օրը: Ես արդեն հույս չունենալով որ «կզմայլվեմ» իրա ժպիտով թթված նստած էի... ու պարզվեց որ մի քիչ այն կողմ ինքնա... ախր ոնց ասեմ որ չգիտեի ոնց շնչեի.... ուզում էի ուշադրություն մի քիչ... շաաաատ քիչ... գոնե հայացք էլի: Չգիտեմ ինձ թվումա ես չստացա էտ ուշադրությունը, հա ես ստացա «բարև»: (Էտ բառը նենց մեծ նշանակություն ունի իմ համար, բայց դե ոչ ուրիշների, անկապ «բարև»-ներ շաղ մի տվեք ժողովու՜րդ): Ու հիմա ես ուղղակի անիմաստ մի վակումի մեջ եմ ինձ զգում... չգիտեմ ուզում եմ երազեմ, բայց ուզում եմ կատարվեն էտ ամեն մի փոքր երազներս, ուզում եմ ռեալ երազեմ էլի: Վախենում եմ աչքերս փակեմ, վախենում եմ գույներ տեսնեմ, ուզում եմ չկտրվեմ իմ իրականությունից: Ուզում եմ ռեալ ժպտամ... ուզում եմ ոչնչի չսպասեմ...ուզում եմ երազներս ինձ հետ անկեղծ լինեն... ուզում եմ երազելուց չվախենամ...ուզում եմ ու դրա հետ մեկ տեղ էլի երազում... 

Գնահատիր այն լույսը որը քո կողքին է...

Սկսվեց պատմությունը Նարուկի ֆեսյբուքյան էջից: Տարբեր գրաֆիկաներ էին ու պետք է ընտրեինք մեկը, որպիսզի պատմենք մեր զգացածը (հասկացաք չէ ընկեր Հասմիկի դասն էր): Նեղված էի, ու չէի ցույց տալիս, ու դրանից ավելի շատ էի նեղվում: Ու մի տեսակ անիմաստ դատարկություն էի զգում, քանի որ մտածում էի որ ոչինչ չունեմ...

Մի խնդացեք էլի, անիմաստ մտքեր... ԴԵՊՐԵՍՆՅԱԱԱԱ՜կ:

Ու հետո գտա այս գործը...

Ես չգիտեմ դուք ինչ եք տեսնում, կամ ինչ եք զգում, բայց մի տեսակ ես «ավարտ» եմ տեսնում, դաժան,անիմաստմ, բայց այդ դա դեռ վերջը չէ դու դեռ լույս ունես: 

Մի տեսակ խուճուճ. բայց ուզում եմ ասեմ, որ գնահատիր այն ամենը ինչ ունես: Մարդիկ կան որ լույս չունեն: Ոչինչ որ այդ լույսը քոնը չի, կամ գնում է քեզանից, զգա այդ պահը երբ դու քո լույսի կողքն ես: Դու կարող ես երջանիկ լինել, քանի որ նրա մի մասը դեռ քո կողքին է ու քեզ տաքացնում է: Այս ամենը ինձ եմ ասում, որ լավ հիշեմ: Նարուկնա ասում, որ չեմ կարում գնահատեմ ունեցածս: Դե մի տեսակ համաձայն եմ, բայց մեկ է ես ժլատ եմ, ու էլի եմ ուզում լույս ու տաքություն: Դրա համար նկարին նայելուց տխրում եմ, ու միարժամանակ հանգստանում: Չեմ հասկանում ինչպես վերաբերվեմ ավարտին... լուսավոր ավարտին: 

Իմ ուսումնական պլանը

Ուսումս շարունակելու եմ Գեղարվեստի ավագ դպրոցում: Եւ եմ կազմել իմ ուսումնական պլաը:
Ընտրությամբ առարկա- ընտրում եմ «գծանկար»
Ակումբ-Երաժշտական լաբորատորիա
Լրացուցիչ կրթություն- Արդեն երեք տարի է սովորում եմ Արմեն Տիգրանյանի (ուսուցչին բարեկամ չի) անվան երաժշտական դպրոցում: Սովորում եմ ֆլեյտա, շվի, և վոկալ բաժիններում: Նաև նվագում եմ դպրոցի նվագախմբում, և մի քանի այլ անսամբլներում:
Մարմնակրթություն-ընտրում եմ բասկետբոլ: 

Վերնագիրն ավելորդ է...

Ալոխա(նենցա դուրս գալիս սենց ողջունել): Չգիտե՜մ հոգնածությունից է թե ուղղակի ալարում եմ մտքերս չեմ կարում հավաքել... որ ինձ միքիչ չհասկանաք «կներեք» միանգամից եմ ասում: Գրելու եմ աշխարհի ամենագեղեցիկ-ամենահետաքրքիր մշակույթ ունեցող ճապոնացիների ՀՈՔՈՒ-ների մասին: Հոքու գրելը միքիչ անհարմար է, քանի որ երբ արտասանում եմ համ «կ» եմ ասում համ «ք», իսկ էստեղ միայն «ք» է, կարդալուց միայն «ք»-ն ինձ չի հերիքացնում ու ես ուզում եմ այսպես գրել, որպիսզի ճիշտ կարդաք ՀՈԿՔՈՒ: Ձգեցի-ձգեցի ու հասա... հոկքու՝ ամենագեղեցիկ տողերն են որոնք ես երբևիցէ կարդացել եմ: Չգիտեմ էն որ ասում են չակարների կետեր ունեմ, ոնց-որ հենց էտ կետերիսա կպնում: 

Ընկեր Հասմիկ մեզ լինք էր ուղղարկել որի շնորհիվ կկարողանանք կարդալ հոկքուները ձեզ էլ եմ առաջարկում ;) Սեղմի որպիսզի կարդաս:

Եթե ուզում ես կարաս սկզբում իմ ընտրածների մասին կարդաս... քո ընտրությունն է :D

Հոկքուների մեջ շատ եմ նկատել մենակության-դատարկության առկայությունը, դե իմ գլխում էլ են այդպիսի մտքերը շա՜տ ու առաջինը որը առանձնացրել եմ դա.

Մենակ էի:

Մենակությունս

Մի ամբողջ դատարկ աշխարհով լցրիր:

Ի՞նչ է մենակությունը... արդյո՞ք հաճելի է: Եթե ունեցել եք այսպիսին կոչված «переходный возраст» հաստատ էս պիսի մտքեր շատ եք ունեցել: Ու սա եզակի հարցերի մեկն է, որի պատասխանը ես գտել եմ: 

Ես ուղղակի ատում եմ մենակությունը: Իմ համար եթե մենակություն ուրեմն դատարկություն: Դու կարող ես շրջպատված լինել ծանոթներով, կամ վատ ընկերներով ու դու քեզ կարող ես մենակ զգալ, ու հակառակը կարող է քո կողքդ շնչող էակ չլինի բայց դու լիքը լինես, ու մենակություն չզգաս: Մենակություն դու զգում ես այն ժամանակ երբ զգում ես տխրութուն, կամ հանգստություն ու պտտվում ես ու զգում ես ոչ-ոք (nobody անգլերենով շատա դուրս գալիս) չկա կողքիդ, իսկ այդ կողքիդ կանգնածները ընդհանրապես թքած ունեն թե դու ինչ ես զգում: 

Մենակ լինել ու զգալ մենակություն այդպես ես կտարբերեմ այդ երկու արտահայտությունները: 

Ու այս հոկքուն երեք տողով այդ իմ ամբողջ գրածի (որը ես երեք անգամ ավելի շատ կասեի, եթե խոսեի) ներաշխարհը ինձ ցույց տվեց: 

Երբ որ դու մենակ ես լինում դու դրա հետ մեկ տեղ միշտ հանգստություն ես զգում (դե ես էտպես եմ զգում), այդ հանգստությունը 0-ն է դու կարող ես այն + սարքել կամ -: Ու ավելի շատ ես հանգստությունից հետո - եմ: Ու դա նրա պատճառով, նրա առհամարանքի, նրա աչքերի: Ինչպես հասկացաք էլի սիրո: Ու այդ հանգստությունը դատարկությունով լցնելիս դու գնալով քեզ լռությունն ես կորցնում, ու սկսում էս զգալ դատարկութունը, որը ձայն էլ չունի: Ու ես էլի մեղադրելու եմ նրան... կապույտ աչքերով տղային: 

Լա՜վ էլի... Լուսոոոոո.... անցնում եմ մյուս հոկքուին:

Լուսատտիկի

Մեծության մասին

Հարցրեք խավարից:

Ախ-ախ ոնց կարող եմ բացատրել զգացածս: Այնքան ճիշտա, որ սենց «мурашки по коже»: Դու հաստատ ինչ-որ բանի պետք ես, ես էլ, բոլորս էլ: Այս հենց այդ բանը գտնելն է դժվար: Լուսատիտիկինը խավարն է, ու տեսեք թե նա ինչ կարևոր է: Արդյո՞ք ցերեկը կարևոր է լուսատիկիկը, ընդհանրապես դու նկատել ես լուսատիտիկ ցերեկը: Մեծություն-կարևորություն, լուսատիտիկ-ես, խավար-երաժշտություն :D Այսքանը կարամ ասեմ այս հոկքու մասին: Իսկ դու գնա լա՜վ մտածի :) 

Բարի մտածմունքներ բոլորի՜Ն ^_^ 

Ակնթարթ... դարերով լի ակնթարթ

Ամեն ինչ կարող ես զգալ մի ակնթարթու՜մ… զզվանքի՜ց խաղաղությու՜ն: Ու այդ անվերջ ակնթարթերը ստեղծվում են հենց քո սրտի շնորհիվ: Միքիչ պաթոսով, բայց երբ մի ակնթարթ դու նայում ես նրա աչքերի մեջ դու կարծես այդ ակնթարթը ամբողջությամբ ապրես… ախր չի լինում նկարագրե՜լ:

Այ դու փորձիր պատկերացնել դու սիրահարված ես (եթե սիրահարված ես ավելի լավ): Ես «Մեծն սիրողս» սիրահարված ուրիշ մարդ եմ դառնում, անըդհատ մտքերով ուրիշ տեղ եմ լինում, ու ուզում եմ ամենալավը լինեմ, որպիսզի գոնե հայացքի արժանանամ իրա կողմից: Երևի արդեն հասկացաք որ հիմա էլ եմ սիրահարված: Ու հիմա պետք է միքիչ էլ պատկերացնեք… պատկերացրեք այդ տղան (դե ես աղջիկ եմ) քո ձեռքը բռնեց: Դու իրան չէիր նկատում նույնիսկ «բարև» չի ասել, ու հոպ մի տաք ձեռք բռնում է քո ձեռքը: Ձեռքի մեջ ամբողջ մի սիրո պատմություն է լինում, կարծես մի փոթորիկ եկած լինի ու քեզ իրա հետ տանի, ոնցա է ջութակի ամենաբարձր նոտաները ծակում ականջդ այ տենց ձեռքդ են բռնու՜մ, ու դու այդ պահին տեսնում ես իրա աչքերը, այդ աչքերը կարծես ձմեռվանից հետո չորացած ծառեր լինեն որոնք սպասում են երբ է գալու գարունը որպիսզի բողբոջները աճեն: Ու այդ պահը ընդամենը մի ակնթարթ է, երբ դու զգում ես, ոչինչ չի կատարվում զգում ես, ու այդ աղմկոտ լռությունը որը ստեղծվել է ձեր երկուսի շնորհիվ ավարտվում է մի բառի շնորհիվ.

-Բարև , - ասեց աղջիկը: Բայց դա ընդամենը բարև չէր է՜հ, դա մի սիրո երկար-բարակ խոստովանություն էր, դա հոգու խոսակցություն էր: Նրանց հոգու խոսակցության մասին չեմ ուզում խոսել, ու անկեղծ չեմ էլ կարող լավ բացատրել, բայց դա պետք է հոգում մնա ու ոչ-ոք չիմանա: Այ հիմա ես այսքան գրեցի բայց դեռ նրանք նայում են միմիանց աչքերի մեջ, ու դեռ լսվում է այն բառը որը երկուսին տվեց մի լույս որով նրանք կգնան իրենց մութ անտառով, որտեղ իրենց ոչ-ոք չի նկատի ու այդ պահին երկուսնել երջանիկ են: Ու այստեղ կապ չունի նրանք կասեն իրար թե ոչ, ով գիտի կամուսնան իրար հետ թե ոչ: Այդ անվերջանալի ակնթարթը իրանց համար հենց այն ակնթարթն էր, որից իրանք միայն իրենց զգացածը կհիշեն ու էլ ոչինչ:

Ցտեսությու՜ն կամ «Ես իմ մասին»...

Ողջու՜յն կարդացող: Պատմելու եմ ձեզ իմ անհասկանալի զգացմունքների մասին դեպի Միջին դպրոցս: Ահավոր շատ եմ անհանգստանում գրելուց... չգիտեմ էլ ինչու (մի տեսակ պատասխանատվություն եմ զգում): Ու այս պատասխանատվությունը նրանից է որ ես՝ Լուսոս 9-րդ դասարանում ճնգռտում եմ: Օգտագործեցի հենց «ճնգռտել» բառը քանի որ հեչ դուրս չի գալիս ոնց եմ սովորում: Շա՜տ եմ բայցակայում, ֆիսզկուլտուրայի չեմ հաճախում, տնայինները կիսատ-պռատ եմ անում, ու հետո էլ ինձ Սեբաստացի եմ ասում: Դե ի՜նչ մեղավոր եմ, էն էլ ինչքան, բայց մենակ ես չեմ մեղավոր ֆլեյտաս է մեղավոր, շվիս, երաժշտականս, ու կողքից լիքը ուրիշ երաժշտական գործերը: Ու թարսի պես էս տարի 9-րդ դասարանում եմ: «Տուպոյ» հալիս ոնց եմ քնություն հանձնելու ոչ-ոք չգիտի: Չեմ ընդունում քնությունները ու էտ քնության տարբերակները, բայց դե մեկ է էտ թեորեմները ու կանոնները ԱՆԳԻՐ չեմ հիշում: Ու էլի ես շեղվեցի բուն թեմայից...
Ինձ թվում է բոլորդ էլ գիտեք թե ես ինչքան եմ սիրում իմ կրթահամալիրը: Ու ամեն օր հասկանում եմ, որ գնալով մեծանում (էրեխա եմ ինձ համարում մի աանհանգստացեք) եմ ու կրթահամալիրիցս դուրս կյանք եմ ստեղծում: Ու ամեն օր ինձ ինչ-որ դժվարություններ են սպասվելու որոնցից մենակ իմ կրթահամալիրիցս ստացած գիտելիքներով եմ հաղթահարելու: Ուզում եմ զգուշացնել, որ էտ գիտելիքները էտ թեորեմները չեն այլ իմ անձն է: Թե ինչ էի անելու ուրիշ դպրոցում: Կարամ հանգիստ ասեմ, որ հիմա մեր կրթության մեջ շատ-շատ թերություններ կան, բայց այն ամենը ինչ ես ստացել եմ դեռ Օր. Լուսինեից (աշխարհի ամենալավ մարդ և ուսուցիչ Լուսինե Փաշայանի մասին եմ խոսում) ոչ մի բանի հետ կյանքումս չեմ փոխի: Ու սա երկար ճանապարհ է, որը դեռ չի ավարտվում, բայց արդեն էն թունելի վերջին լույսը տեսնում եմ էլի: Ու ինչքան կորցրել եմ, ինչքան ստացել, ու բացահայտել մեկա ամեն առավոտ հաճույքով եմ դասի եկել, ու օրվա ընթացքում իմ մեջ շատ բաներ եմ հասկացել, ու բոլորին եմ շնորհակալա՜լ, հուսով եմ երբևից է կհպարտանաք որ Լուսո անունով սովորող եք ունեցել (մի տեսակ պաթոսով ստացվեց, բայց ոչինչ): 

Չեմ կարողանում... զգացմունքներս արտահայտել չեմ կարողանում

Պատմությունը սկսվեց նրանից որ ընկեր Հասմիկը հանձնարարեց կարդալ Համո Սահյանի բանաստեղծությունները ու ընտրել ամենալավ բույրով: Մտքումս ուրախացա որ միքիչ կշեղվեմ սիրահարված լինելուց... դե ճանաչում եք ինձ, ինչպես միշտ սիրահարված: Կարդում էի բնություն, հայրենիք... հաճելի էր, զգում էի, բայց այն բույրը որը միշտ կարդալուց զգում էի չկար: Մտքումս սկսեցի անհանգստանալ... թե կարողա չեմ հասկանում, կամ չեմ կարողանում զգալ, ու մի քանի անգամ կարդալով ընտրում էի: Անըդհատ սպասելով նրան որը կարդալուց կփշաքաղվեմ Սահյանի նրբությունից, ու խիզախությունից: Արդեն անհույս էի ու գրքի վերջերում ու ՊԱԲԱՄ... «Չեմ կարողանում»: 

Անկեղծ ասաց չեմ կարողանում այդ զգացմունքները ու բույրը որը այդ պահին զգացի ձեզ պատմեմ, ու բացատրեմ: Տեսնենք ինչ կստացվի... Երբ որ տխուր եմ լինում, ու հարցերի պատասխաններ չեմ գտնում միշտ դիմում եմ երաժշտությանը: Համարյա միշտ երաժշտությունը փրկում էր, բայց այս քանի օրը այդ երաժշտության բացակայությունը ինձ տանջում էր: Այդ իրավիճակում ես չգիտեի սիրաարված եմ թե չէ, չգիտեի կարող եմ սիրել թե չե, ու միայն այդ բանաստեղծությունը կարդալուց ես հասկացա, որ երաժշտություն չէր պետք այլ մի քանի տող...

Կա մի թուլություն,

Որ ինձնից վանել
Չեմ կարողանում,
Քո չարության դեմ
Բարություն չանել
Չեմ կարողանում:
Բայց դեռ չգրված
Երգիս տողի պես
Անգիր եմ արել...
Անգիր եմ արել,
Բայց արտասանել
Չեմ կարողանում:
Ես քեզ մոռանալ
Քեզանից հեռանալ
Չեմ կարողանում:
Ինձ քեզնից խլել,
Ինձնից վերանալ,
Չեմ կարողանում...

Սա կարդալուց ջերմության բույր էի զգում, կարծես գրկել մի հոգու, ու այս տողերը իրան եմ նվիրում: Բույրը տաք էր, ու սառը, ցավ էի զգում ու երջանկություն, այնքան խառն էր ու հաճելի, որ սիրտս էր արագ խփում: Այսքան զգացմունք ինձ հաղորդեց Համո Սահյանը, ու դեռ շատ պետք չէ ասել, դա պետք է միայն զգալ...

Աղայան... ժամանակների լավագույն ՄԱՆԿԱՎԱՐԺԸ

Աղայանական հոդվածները մեկը մեկից գլխուգործոցներ են: Այդքան մանկավարժ ինչքան Աղայանն էր, մեկ էլ Տիար Տիգրանյանն է: Հիմա կարդացել եմ հոդված, որը ինչ շատ հոգեհարազատ էր: «Երկու խոշոր չարիք»-ի մեջ գրված է այնպիսի խնդիրների մասին որը մինչև հիմա մեր կյանքում կա:  Հոդվածում Աղայանը արտահայտում է իր զզվանքը այն մանկավարժական մեթոդի վերաբերյալ, որը հիմա օգտագործում են մեր հանրակրթական դպրոցներում: Նա ասում է, որ այդ ամենի պատճառը մեր պատմությունն է, ու այն վերաբերմունքը նյութին որը Ամերիկացիներն են մեր կյանքի մեջ մցրել: Նա ասում է որ ելքը դա սովորեցնելն է ամեն ինչ մեր կյանքում կիրառել, բայց այդ պահին ես (մանկավարժ չլինելով) ուզում եմ ասել. «Ոչ»: Հիմա մեր կրթահամալիրում այդպիսի մեթոդ է ուսման (ինչ-որ չափով է նման), բայց անկեղծ ասաց ես գոհ եմ այն գիտելիքից ինչ ստանում եմ: Մենք կիրառում ենք առանց ոչինչ սովորելու, ու գալիս ենք այն կետին, որը ոչինչ էլ չենք սովորում: Նաև Աղայանը ասում է, որ մենք շատ ենք հոգնում, ու ես կարող եմ ասել «այո», այդ հոգնածությունը նրանից է, որ մենք չենք կենտրոնանում մեր երազանքի ու նպատակների վրա, այլ մեր հասարկությունն է մեզանից ուզում է տարրական մի քանի բաներ: Ու ինչ է տալիս այդ ուսումը մեզ, տալիս է այն որ մենք մեր կյանքից ոչինչ չենք ստանում: Ոչնչի չենք հասնում, ու նույնիսկ ցանկություն չի լինում լինել «հանճար»: Հանճար քո գործու, այսինքն պետք է լավ աշխատասեր լինես: Մեզանից մեր կյանքում պահանջում են շատ քիչ բան, բայց այդքան գիտելիքով մենք կարող ենք ամեն օրվա ապրուստ վաստակել, արդյոք դա ճիշտ է? Ես այդպես չեմ կարծում: Իմ կյանքի իմաստը երբեք չի լինի գումարը, դա կլինի ձգտելը անթերիին: Իսկ այս ուսումը մեզ բթացնում է, ու առաջացնում է սեր դեպի նյութականը: Այս ամենը Աղայանը վաղուց էր հասկացել, բայց ցավոք մինչև հիմա ուսման մեջ ոչինչ չի փոխվել: 

                                                                            

Անունդ երբեք չփոխես...

Անուն. մի բառ, որի շնորհիվ քեզ հիշում են, կանչում և մոռանում: Ես ծնվածս օրվանից ունեմ այդ բառը: Այդ բառը՝ անունը առանց ինձ տեղեկացնելու և հարցնելու են որոշել: Արդյո՞ք հենց այդ բառը՝ «Լուսինե»֊ն իմ կյանքում ինչ-որ բան փոխում է: Ինչպիսին կլինեի ես, եթե ուրիշ բառով ինձ կանչեին․ ուրիշ «Ես» կունենայի, կնվագեի ինչ-որ գործիքի վրա: Շատ եմ լսել, որ գիտնականները եկել են այն եզրակացության, որ այդ բառը մեր կյանքում մեծ դեր է խաղում: Ես՝ Լուսոս գիտնական չեմ... գիտնականից շա՜տ հեռու եմ (պետք է մի քիչ «եթերային» խոսամ):
Այո-այո, միլիոներորդ անգամ պետք է ԱՍԵՄ, որ սիրահարված եմ: Ու մենք(դեբիլներով) տղայի ինքնությունը թաքցնելու համար մականուն(նոր անուն) ենք հորինել: Ու միայն այդպես էինք նրան կոչում, նույնիսկ երբ պառկում էի քնելու պատկերացնում էի, որ մենք միասին երգում ենք... ու ուրիշ դեբիլություններ, ես նրան ուրիշ անունով էի կոչում, իմ ստեղծած անունով: Ու ՀՈՊ... մեկ էլ հասկացա, որ ես այդ տղայի անունը փոխելով ստեղծել եմ մի նոր մարդ... իմ մտքում: Ու ամեն օր ավելի շատ եմ սիրահարվել իմ ստեղծած տղային, ու գնալով հեռվացել եմ իրականությունից...
Գիտե՜մ-գիտե՜մ, հիմարություն եմ արել: Բայց հիմա ես գրում եմ ու հասկանում եմ որ իր իսկական անունը դժվարությամբ եմ արտասանում, ու ավելին ասեմ ոչինչ չեմ զգում: Դատարկություն
է հոգումս... տհաճ իրավիճակ, որից միշտ փախել եմ, որին երբեք չեմ ուզեցել մոտենալ, բայց
փաստը փաստ նոր անունով նոր անձ եմ ստեղծել... Անուն․ մի բառ որի շնորհիվ քեզ հիշում են, կանչում և մոռանում, որի շնորհիվ մարդիկ ՔԵԶ են սիրահարվում:

Կապույտը իմ հոգում...

Կապույտը երբեք չեմ առանձնացրել... կապույտին նայելով ոչինչ չեմ զգացել, բայց Չարենցի մոտ «կապույտը» այնքան ուրիշ է: Չարենցը կապույտի ամեն մի տրամադրությունը զգում էր: Կապույտը գազելներում մաքրության նշանն է, պարզության: Կապույտը՝ երջանիկ չի, դժբախտ չի... Կապույտը իրականա: Կապույտի մասին կարդալով սկսեցի հասկանալ, թե ինչքան եմ թերագնահատել կապույտ գույնին:
Արևածագի մեջ կա կապույտ...
մայրամուտի մեջ կա կապույտ... կապույտը իմ ու քո երկինքնա...
Մարդիկ ձգտում են կապույտին... ձգտում են այդ հանգստությանը ու հարմոնիային: Միշտ չէ որ մենք հասկանում ենք, բայց կապույտը փնտրելը մեր կյանքի մի մասն է: Չարենցը գտավ այդ Կապույտը, որի շնորհիվ ես էլ գտա իմ Կապույտը... որին կձգտեմ ես... ու որը կնկատեմ:
Ինչ եմ խոսում... գնամ նայեմ երկնքին... իմ ու քո Կապույտի՜ն...

Вот такая Я…

Будучи вежливой личностью хочу начать с приветствия, также будучи честной хочу заявить, что это письмо мне не понраву. Итак мои родители наградили меня именем Лусине, которое означает Луна, а фамилия не так уж важна.

Сущность моей личности не любит одиночество. Я всегда избегаю от одиночества путём музыцырования. Когда я сочиняю музыку, я всегда мечтаю и эти мысли дают мне оптимистический настрой. Быть оптимистом не всегда хорошо, потому что осознание реальности даёт о себе знать. Не хотелось показывать только свои положительные стороны, потому что так честнее.

Помощь ближнему мне не чужда, но из кожи вон лесть некаждый раз хочется. Наверно самая яркая отрицательная черта моего характера заключается в том, что я всегда жду благодарности за оказанную помощь. От вышеупомянутого мне не раз пришлось пострадать.

Знание своих слабостей делает человека сильнее. Мне кажется, мне хватит сил исправить свои ошибки.